Tijd.

Tijd is raar. Dat gedoe met uren en minuten klopt volgens mij ook niet. Soms heb ik zeeën van tijd gevuld met leuke dingen die omvliegen en soms krijg ik een eindeloos lijkende dag vol met niksige dingen.

Een kennis deelde dit mooie filmpje:

Ik vind het wel lastig om nee te zeggen tegen de kinderen als ik ergens mee bezig ben, maar ik vind mijn kinderen zelf ook vaak lastig 😉  Dan zijn ze de hele middag aan het spelen en ik rommel wat in huis, punnik een sjaal, bak een brood, zit wat bij het Toetje en maak een ommetje. Ik ben wel bezig, maar ook erg beschikbaar.

En dan begin ik om half vijf met het opruimen van rondslingerende zooi, wat groenten snijden voor het avondeten, probeer ik ze voor de vierde keer aan hun huiswerk te krijgen en Toetje wordt hangerig. Omdat de vloer kraakt als je eroverheen loopt moet ik echt even stofzuigen. En dan is het ge-mama wil je met mij een kaartspelletje doen en mama jij had toch beloofd om voor te lezen niet van de lucht.

Ik ben blij dat ik geen tijd hoef vrij te maken voor mijn kinderen, dat lijkt me erg lastig. Maar er zijn altijd dingen gewoon gedaan moeten worden.  Ook als ik zou kiezen wel buitenshuis te werken -anders dan in de tuin-, zou ik die tijd ook voor ze hebben.

Want? Keuzes en afwegingen. Die iedereen uiteraard helemaal zelf invult. Er is geen perfecte oplossing en balans is een illusie. ’t Is een weegschaal die dan weer de ene kant op gaat, dan weer de andere kant. Ook zonder betaalde baan zijn er dagen dat ik constant bezig ben met dingen en ’s avonds bedenk dat ik amper met de kinderen heb gepraat maar ook dagen vol blijheid en leuks waarop alles vanzelf lijkt te gaan.

Ik maak keuzes. Brood bakken wil ik wel zelf doen, wegens beter minder slecht voor de gezondheid.
Afwassen, brood kneden, wassen en het drogen van tienduizend lullige kleine stukjes textiel besteed ik graag uit aan apparaten.
Wat plantjes zaaien we wel over een paar maanden omdat ik het leuk vind om te doen met de kinderen maar meer dan vijf kamerplanten onderhouden vind ik dan weer zonde van mijn tijd. (En uitzicht.)
Aan winkelen voor de lol doen we niet. Aan het bezoeken van verplichte  kennissen evenmin.
Hoe minder we in de winkels komen, hoe beter.
We hebben zelf ook geen verplichtingen in de vorm van clubs of groepen waar we bij horen. (Hoewel ik vanavond graag naar Enslaved had gegaan dat hier vlakbij optreedt. Maar och, die komen nog wel een keer.)
Kleren strijken doe ik ook al niet. Strijkkralen met de kinderen dan weer wel.
Dingen zelf doen kost soms weer tijd, maar ervoor werken kost vaak nog meer tijd, alleen merk je dat niet omdat die uren toch maakt.
Tijd verspillen met het decoreren van mijn huis of andere dingen voor het zicht van de buitenwereld: neuh. Het bos ingaan om wat kerstige dingen te zoeken met de kinders of de hulsthaag van de buren kort te knippen: yeah!
Maar heel de dag met de kinderen bezig zijn: WAAAH!  En na half negen ’s avonds moet iedereen zijn mond houden. Dan ruim ik wat dingen op en daarna is het tijd voor stilte. Al dan niet met wat fijne muziek.

En ook tussendoor zijn er weinig dingen fijner dan even naar buiten te kunnen. Eindje lopen, houtjes hakken of als ze een filmpje mogen kijken zelf even achter de computer. Of met mutsbreiwerk nummer zoveel op de bank hangen en genieten van de stilte.

Natuurlijk moet je zo veel mogelijk van hun aanwezigheid genieten nu ze klein zijn (blabla). Maar dan wel op zo’n manier dat je geestelijk gezond blijft. En dat lukt het beste als ze er af en toe niet zijn. Of in elk geval doen alsof. En ah, wat ziet mijn oog? Het is biertijd. Aaaaah.

Het beste moment bestaat niet. Of wel.

Vandaag vierden we de verjaardag van de jongen, die zeven werd. Zijn derde verjaardag in Noorwegen!

20161129_145841
zelfgemaakte taartbodem, zelfgeklopte slagroom, zelfgemaakt glazuur, adhd-kleurstof en -sprinkels maar wel ecologische jam. scheelt toch weer he 😉

Twee jaar geleden woonden we net in Noorwegen, nadat we van juli tot eind oktober in de tent en in vakantiehuisje hadden gewoond. Was het het juiste moment? Als je de huidige hype op de huizenmarkt ziet en weet waarvoor wij het verkocht hebben, zou je denken van niet maar ik zou, met de wijsheid van vandaag, wederom de zelfde keuze maken.

Want het was wel het juiste moment. We wilden zo graag hier heen en eindelijk konden we gaan. Nog voor zijn eerste officiële jaar in groep 1 was er al zo veel ‘mis’ met de jongen en ons Leentje kwam ook met een steeds korter lontje thuis. De man stond steeds vaker uren in de file en ik droomde van rust, het bos, een eenvoudiger leven en mijn kindertjes in een wat gemoedelijker onderwijssysteem.

En we hebben hier alles gevonden, gekregen, wat we zochten. En zo veel meer.

20161129_155818
effe een blokje om met de oudste….
20161129_155420
en de jongste….

20161129_154140 Als we hadden gewacht, of hadden moeten wachten, hadden ik en de kinderen nog twee jaar gebotst met de school, had de man nog langer in de file moeten staan, had ik me nog twee jaar lopen opvreten over het feit dat werkelijk alles dat groeit en bloeit bespoten, bebouwd of gemaaid moet worden en wel.. hadden we deze twee prachtige jaren niet gehad. Ik had ze voor geen geld willen missen.

Maar ik ben echt blij voor vriendinnen die dankzij de aantrekkende huizenmarkt straks hun appartement zonder restschuld kunnen verkopen en naar dat zo begeerde huis met een tuin kunnen. Dat mensen die niet zo veel geluk (en hulp) hadden, straks niet meer ‘vast zitten’ aan een huis dat niet meer bij ze past.

Waarmee ik maar wil zeggen, er is geen ‘perfect moment’.

Nu hadden we misschien meer geld kunnen ‘vangen’, maar juist door die crisis en het feit dat we zo graag weg wilden, heb ik zuinig leren leven en dingen geleerd die ik anders misschien nooit had ontdekt.

(hier nog een leuk leesstukje over de banken en de crisis)

Ik denk dat je, zeker voor de toekomst, meer hebt aan een zuinige levensstijl, creativiteit en aanpassingsvermogen dan aan ‘groeiende’, economieën, lage hypotheekrente en stijgende huizenprijzen.

Als je iets graag wil doen, wil worden, wil maken of wil leren, wacht dan niet tot ‘het perfecte moment’. Begin gewoon. Ergens. Ik had zeven jaar geleden toen ik begon met bloggen, met twee huizen in de maag zat, de crisis om zich heen begon te grijpen en ik wel anders wilde leven maar niet wist hoe, ook nooit gedacht dat ik nog eens in Noorwegen zou komen. Met spaargeld. En het leven dat ik toen als ideaal voor me zag. Wat het ook blijkt te zijn.

 

Minimalistisch op pad

Ik herinner nog de tijd dat ik een tas met spullen had. Heel belangrijke spullen natuurlijk. Sleutels, portemonnee en telefoon nam ik mee. En ook heel veel onzin. Lippenbalsem, deodorant, elastiekjes, oude kauwgumverpakkingen, schuifspeldjes, papieren zakdoekjes, een verkruimelde cracker, morsige oogpotloodjes en tampons waar de verpakking inmiddels vanaf was gegaan door maanden lang onderin een tas wonen. Ik ruimde hem af en toe wel op. Als ik een nieuwe tas kocht ofzo.

Als je het jezelf lekker moeilijk wil maken moet je een enorme tas mee gaan sjouwen en hem tot de rand toe vol stoppen.

Vreselijk. Alleen al dat je je druk maakt om hem te verliezen, is zo vervelend. Steeds in de stress om die stomme tas! Of je hem niet vergeet, of er niets is uitgevallen terwijl het gewoon ergens onderop ligt.

Of dat iemand hem steelt. De poot van je stoel door de hengels steken op een druk terras, over je andere schouder dragen in een drukke winkelstraat… het maakt het leven niet relaxter. Gelukkig heb je daarvan hier geen last.

Een rugzak met niks!

Sinds een half jaar heb ik deze rugzak. Een Patagonia Black Hole. Ja, leuke naam. Ik ben er zo blij mee! Hij valt niet van mijn schouders als ik kindertjes opraap, er kan veel in en ’t is niet zo’n blij outdoor ding, hoewel ie daarvoor prima geschikt is. Er kan een laptop in en hij blijft van binnen droog, zelfs bij epische regenbuien.

20161128_213138Diepe bewondering voor de mensen die de verkoopfoto’s van dit ding hebben gemaakt trouwens.

Wat erin meegaat?

Dat hangt af van de situatie. Luiers en doekjes als we ver van de auto gaan want daar heb ik ook een voorraadje van die dingen liggen.
Klean Kanteen flessen met water. Als ik ze niet bij me heb, gaan de kinderen klagen over dorst, al heb ik ze voor vertrek nog zo goed gehydrateerd.
Telefoon. Als ik hem niet vergeet.
Iets te eten, afhankelijk van hoe ver we weg gaan.
We hebben maar 1 sleutelbos met een sleutel van het huis en de auto’s. Er is altijd wel een deur open, dus ik hoef me er niet druk om te maken. Als iemand hier naar binnen wil is het een kwestie van een schroevendraaier tussen de deur, dan sta je ook binnen. Fløtslåtjes hier op de deur.

Make up neem ik alleen mee als we ‘snel’ weg willen en ik heb nog niets op mijn hoofd. Soms prima, soms wil wel zichtbare wenkbrauwen en wimpers. De tijd dat ik met een complete schminckset rondliep…. hahaha. Ik vind dat nu best triest van mezelf. Who gives a shit!

Portemonnee. We hebben al tijden een gedeelde portemonnee. Want als de man weg is met de auto kan ik toch nergens heen om iets uit te geven 😉 Als hij langer weggaat, heb ik de Nederlandse pas hier.

Het is een klein dingetje en toch valt er nog heel veel in te organiseren. Er zijn nog minstens 18 zakjes en flapjes om dingen in te verstoppen. Maar waarom zou je. Lekker makkelijk, als er niets te organiseren valt behalve die vijf pasjes. Maar leggen we die nu op categorie, alfabet of toch op kleur? Keuzes… keuzes….

20161128_212844

Marie Kondo….

Ze zegt het. Dat je je tas leeg moet maken als je weer thuis bent. Om je tas te laten rusten. Ik doe dit niet omdat zij het zegt of om de tas te laten rusten maar omdat ik wat ik meeneem niet dubbel heb. Make up terug in de badkamer, drinkflessen in de keukenkastjes want die moeten ook mee naar school en de portemonnee in het ladenkastje. Ongeveer 1 minuten werk en wel zo overzichtelijk.

Dus.

Tegenwoordig ga ik hartstikke relaxed op pad met mijn rugzak met weinig erin.

handige dingen op een smartphone

Het heeft best lang geduurd tot ik een smartphone had. Het was 2014. Mijn oude telefoon was kapot gegaan en och nou vooruit. Ik gebruikte hem vooral om thuis via whatsapp foto’s van mijn kinderen naar mijn moeder te sturen. Toen we hierheen verhuisden, was het helemaal ideaal. Er is zo veel minder afstand!

In oktober kocht ik een nieuwe. Niet omdat de oude nu echt kapot was, maar hij herkende geregeld de simkaart niet en toen de man vijf dagen weg was, met de auto, vond ik een werkende telefoon wel heel aangenaam om te hebben. De dichtstbijzijnde buren wonen, nu de eigenaar steeds in Oslo zit, ook op vijf minuten rennen bij ons vandaan. Dat vond ik wel heel erg ‘De Gouden Jaren’.

Ik kocht er een met een wat betere camera. Want ik maak wel heel graag foto’s.

En ik ben echt een oma wat dat betreft, maar ik heb een paar handige leuke dingen erop staan:

  • whatsapp dus. Ik heb alleen mijn man, ouders, schoonzus, buurvrouw en tante erop.
  • minimalist animo. een app voor minimalisme. er komen heel leuke dingen op voorbij. het is een soort forum, met als verschil dat je al je berichten moet priegelen maar de sfeer is leuk
  • pinterest. want pinterest
  • een app van de coop waarop klantenkaart en kortingscodes staan. kan die ook weer uit de portemonnee.
  • ikea klantenkaart. punt van aandacht: wel de telefoon meenemen dan, als je zo modern gaat lopen doen. de vorige keer hadden we niet eens de portemonnee bij ons. verbeterpuntje!
  • een menstruatiebijhoud-app. omdat ik hem elke vijf weken behoorlijk knijp met twee oh zo welkome maar ongeplande kinderen 😉 zo kwam ik er achter dat mijn cyclus gewoon een week langer duurt dan voorheen. handig! echt.
  • storm.no. om het weerbericht te bekijken wat nooit klopt. mijn ramen zijn veel betrouwbaarder maar och.
  • instagram. want fotootjes zijn leuk. ik ben echt allergisch voor al die overdreven gestileerde foto’s en selfies waarvan je weet dat er minstens 100 gemaakt zijn voordat de beste werd gekozen maar als je je daar doorheen hebt geworsteld door de kardashians te rapporteren voor ongepastheden en foto’s van kindjes in zelfgebreide wolletjes en moestuinoogsten te liken, is het best leuk 😉

Dat is het enige waar ik hem voor gebruik. Niet om te bellen? Zelden. Om te vragen aan de man of ie al bijna thuis is en ik moet wachten met eten met de rammelende kindjes.

Ik heb er ook geen meldingen op. Geen e-mail. Geen facebook. Als er iets geluid maakt ga ik eerst alle deuren af om te kijken of ergens stiekem een deurbel hangt, vloek op het speelgoed van de kinderen en check de brandmelder. Als laatste komt het in me op om op de telefoon te kijken.

Nou ja ik dacht ik vertel eens wat over de telefoon. Ter compensatie stuur ik brieven naar mijn oma en postkaarten naar wildvreemden. Rare wereld.

Hebben jullie een smartphone (and stupid people… ik weet het!)?

Zondag zoals het moet.

Zulke zondagen, die heb je af en toe nodig. Zondagen waarop je kan uitslapen tot negen uur. Ik weet nog dat dat belachelijk vroeg was, voor in het weekend. Maar das ook bijna tien jaar geleden.

Eerst wat eten voor de kinderen, koffie voor ons. Een beetje opruimen. Fruit en chocolademelk voor de kinderen. Zelfgemaakte chocolademelk, natuurlijk.

20161127_115130

Mijn niet geknede broodje was prima gelukt. Ik moet een kleinere pan gebruiken en hem iets langer in de oven laten staan maar verder: geslaagd. Jeej!

img_20161127_121451

Ik maakte zelf deodorant. In het vorige huis had ik het gemaakt met veel olijfolie, omdat het anders in een soort permafrost-conditie verkeerde. Het was daar nogal kouder dan hier. Maar hier werkt het gewone recept prima:

  • neem gelijke hoeveelheden kokosolie, maizena en baking soda
  • smelt de kokosolie
  • haal het pannetje van de warmtebron, voeg maizena en baking soda toe
  • voeg eventueel etherische olie toe (ik doe niet aan druppels: gewoon een paar keer hard schudden met het flesje)
  • even roeren
  • overgooien in een schoon bakje
  • opsmeren: haal een beetje eruit met een lepeltje of spatel, smeer onder oksels en ruik fris

20161127_105352   20161127_125050

Het was zelfs weer voor de trampoline. Nu vinden ze altijd weer voor de trampoline, maar het fijne van nu was dat ze daarna niet alledrie met een zeiknat pak kwamen binnenzetten. 20161127_125120

Zelfs de was deed drogen buiten. Net lente!

20161127_125143Zeesterren! En een krab. Wat er hier allemaal op de zeebodem woont… De man ging gisteren op zeeduivel vissen. De vingen ze niet, maar wel een rognkjeks. Snotolf, op zijn Nederlands. En ’s avonds aten we zelfgemaakte kibbeling. Maar dan van kabeljauw.

20161127_131057 20161127_131139

DL wilde nog even vissen. Dat kon. Behalve planten bleef er weinig aan het haakje hangen. We dronken koffie bij het boothuisje. Die was al je het inschonk loeiheet en na drie slokken bijna koud. Want nee, warm was het niet vandaag.

20161127_131644Kijk dit blaadje maar eens!

20161127_132335

En daar hebben we Toetje ook weer. Ze vindt zichzelf op bewegend beeld echt een van de leukste dingen die er zijn.

20161127_13440820161127_133435Ik had een paar maanden geleden wat kleertjes gekocht voor Toetje. Gewoon, om tot het einde van de koude tijd mee vooruit te kunnen. De stof van deze leek van goede kwaliteit, maar er zit nu al een ladder in aan de achterkant. Die heb ik gerepareerd, maar hij wordt ook al lelijk.

En ik deed nog wat reparatieklusjes aan maillots en sokken. Voelt altijd zo verantwoord joh 😉
fgTegen half vier gingen we nog even naar Brekkstø. Dat is het dorpje op het eiland waar we eerst woonden en waar we nu tegenover wonen. In de zomer is het er relatief druk met toeristen die er een zomerhuisje hebben, nu is er geen hond. Onbegrijpelijk eigenlijk, het is minstens zo mooi. Het kan toch ook gewoon een winterhuisje zijn.

Het is prachtig, zo stil en het uitzicht op de rotsen en de ondergaande zon verveelt nooit.

20161127_153603  20161127_155653 20161127_155646 20161127_155637 20161127_155503 20161127_155417 20161127_154406 20161127_153822 20161127_153809 20161127_153801

20161127_160802

Staafmixers en geplande kapotheid.

En toen hoorde ik opeens een gek rammeltje in de staafmixer, die ik al wel vier hele jaren had en die minstens een keer of twee per week gebruik. Belachelijk ook, hoe dat apparaat werd afgebeuld. Ik zou ook kapot gaan.

Dat rammeltje bleek een afgebroken en vrij essentieel stukje plastic in de ‘voet’. Essentieel, want het ding maakt nog wel veel herrie maar de messen draaien niet meer.

Er zijn winkels vol pagina’s met reserveonderdelen, maar niet voor die ik heb. En bedankt, mensen bij Braun. Mijn moeder heeft zo’n apparaat waarmee ze mijn broertjes eerste hapjes pureerde. Mijn broertje is inmiddels dertig en het apparaat werkt nog prima. Maar wat men dertig jaar geleden wel kon, kan nu blijkbaar niet meer. Modderfoks!

20161126_123650
modderfok! het meest gebruikte fietjewoord hier in huis. opvoeden is een kunst!

Het kreng (de staafmixer dus, mijn broertje is liev) kostte bijna 40 euro als ik het me goed herinner. Ik vond dat toch best goed geld voor een heel simpele staafmixer. Hij deed het ook echt goed. Tot vanavond.

De keukenmachine (een Kenwood KM2050, wat een klereding) die ik vorig jaar kocht, vertoonde ook al snel kuren. De man kon hem maken, maar daarmee ging ook de garantie verloren. Iets met zekeringen ofzo, het apparaat voldoet nu niet echt meer aan de veiligheidseisen. Wat geen probleem is, als je het weet. En rubber schoenen draagt. (Terug gaan naar de winkel konden we toen ook niet, want ik had hem nodig en de auto was Heel Erg kapot.)

Ik weet niet hoe het kan, maar bijna alles in ons huis flikkert de afgelopen maanden in mekaar, geeft de geest, overlijdt, gaat dood, hemelen en geeft de pijp aan Maarten. Serieus, zelfs mijn wasrekje deed eraan mee. Misschien uit stil protest tegen de droger.

20161126_123946
deze speeltoestellen zijn volgens mij ook wel in de categorie ‘buy me once’ (gewoon een flauw excuus om een foto van mijn blije kinderen te plaatsen dit)

20161126_121820 Fabrikanten die zulke crap maken met de verwachting dat ik als stomme ‘consument’ die troep gewoon weer opnieuw koop (want wat is nu 40 euro voor vier jaar onbezorgd staafmixeren) zien mij echt niet meer terug als klant.

Nu vond ik een staafmixer die eigenlijk alles kan wat de keukenmachine ook kan, behalve brood kneden. Maar brood hoeft ook niet gekneed, daarom probeer ik (weer) eens een no-knead recept. Als het lukt zou dat mooi zijn: stil, supermakkelijk en met veel minder gist een brood maken.

Bovendien, dat is het mooie, zou die staafmixer minstens 25 jaar mee moeten gaan. (deze, voor wie benieuwd is)

Ik denk dat ik daar maar eens dertig dagen over ga nadenken 😉

(ik kijk tegenwoordig vaak op buymeonce.com. via deze site kan je spullen kopen die je eens koopt, en dan nooit meer. Of in elk geval, heel lang niet meer. Omdat ze zo lang meegaan. Over de sokken van darn tough en de shirts van tom cridland die ik via deze site kocht ben ik in elk geval tot heden heel tevreden)

Not buying it

Vandaag was het een belangrijke dag: zwarte vrijdag. Dat wordt tegenwoordig ook hier mensen door de strot geduwd. Lekker winkelen van 6:00 tot 24:00 want die arme mensen hier zijn nog altijd niet gelukkig met wat ze hebben.

20161125_081715
onbegrijpelijk!

Ik heb mijn rant maar even verwijderd. Daar heeft toch niemand wat aan, maar het was leuk om het te typen.

Tien dingen van Black Friday (en overdadig consumeren in het algemeen) die niet waar zijn lees je hier.

Wist ik veel dat zulke onzin bestond hier: ik zag de aankondiging vorige week wel hangen maar het zit niet echt in mijn systeem om zoiets te onthouden. Omdat ik de winkels waar mogelijk wil vermijden de komende tijd, deden we gisteren nog even snel boodschappen. (ik wilde namelijk nog wel wat biologische møk met 40% korting inslaan)

De winkels (de echte, en de online) vermijden… Hoe doen we dat met de feestdagen?

Wel… creatief interpreteren van ‘vermijden’ want je komt er zeker met kinderen niet helemaal onderuit. Ze verwachten wel iets onder de boom (boom… nee, niet ook nog een boom 😉 ) en dat mag ook. Maar geen hysterische knuffelbeesten met geluidjes van 35 euro (afgeprijsd van 80 naar 35! knalkoop!)

20161125_160019
naar een speeltuintje: langer blij mee dan met speelgoed (het gebreide jasje vond ik voor 2 euro bij de kringloop… het is zo geweldig)

Wat er voor kerst is:

  • Wat gekringloopt spul. Er liggen kerstspulletjes genoeg. Alle ‘julepynt‘ vinden ze geweldig en we hebben nu ongeveer voor een boompje tot kniehoogte genoeg decoratie.
  • Een abonnement op de dierentuin in Kristiansand. Vermoedelijk snappen ze het pas echt als we er heen gaan (en nog een keer, en nog een keer…) maar als die oudste die het wel snapt maar blij genoeg is, zijn die andere drie het ook vanzelf.
  • Een biologisch afbreekbare 3d-geprinte Made in Europe koekjesstempel. Een met Ninjago, een met een sneeuwvlok en een in de vorm van een ‘Kawaii-cupcake’. Van Etsy, dus niet via een grote ketenwinkel.

    il_570xn-1065030139_hker

  • Snoep. Want snoep. Toen ze vorig jaar na de vakantie op school moesten schrijven over de kerstvakantie, was ‘we kregen een zak snoep’ het eerste wat Miep erover te zeggen had. Was ook het enige leuke, want alleen de baby was niet ziek in die periode 😉
  • Als ik heel veel goede zin heb, punnik ik nog drie mutsjes. Of vier. Van biologische wol van Gotland, yo!

En verder koop ik helemaal niets. We hebben niets nieuws nodig, behalve eten. Jaja, we gaan met ons tweetjes die 1300 euro die hier gemiddeld per volwassene kerstgerelateerd wordt uitgegeven eens even flink naar beneden brengen 😉

Oh, ik hou van januari <3

20161125_161914
en van Toetie!

En van the Love Police. Van de man die met zijn megafoon mensen aanmoedigde om te blijven winkelen. Vooral niet na te denken. Denken is lastig! Alles is in orde! Wat je op het nieuws hoort is waar. Terrorism terrorism. Kijk niet naar straatartiesten. Kijk naar de advertenties van Coca Cola. Ik hoor hem nog altijd in mijn hoofd als ik in een winkel loop.

 

Gøy på Justøy

Hier wonen hè… het voelt nog altijd als vakantie. Omdat er zo weinig gedoe en gezeur is. In ons gezinnetjuh dan want in de rest van de wereld is het natuurlijk gedoe wat de klok slaat.

Ik ga zo graag naar buiten maar het komt er niet altijd van. Dan ligt er weer een baby dreumes te slapen, het is hondenweer, er staat net een brood in de oven, de was roept te hard of ik wil gewoon internetten en koffie drinken in die paar vrije momenten.

Maar oh, wat een heerlijk land is Noorwegen. ’t Is bijna overal mooi. De kinderen gaan graag naar school. Alles gaat in een gemoedelijk tempo. De lucht is schoon. Al die natuur en het feit dat de kinderen het goed hebben, maakt me zo geweldig blij. Mijn basisgevoel is gewoon blij.

Maar hehe, alle omstandigheden waren goed. Naar links maar. Een wandeling over Justøya.

20161123_102944En nu een foto van bijna het zelfde stuk, een minuut later. Raar!

20161123_103146 Langs het mooie meertje met het geweldige huisje  (mæbøkilen)

20161123_105020Meestal neem ik mijn telefoon niet mee als ik ga wandelen, maar nu ik fatsoenlijke foto’s kan maken is de verleiding dat wel te doen best groot.

Om tien voor vier ging de zon onder. Ik heb een half uur op die brug staan kleumen omdat het belachelijk mooi was. Ik heb zelfs de man opgehaald om te komen kijken.

20161123_152504 20161123_152613 20161123_153643Ook even een filmpje, voor de… lol? beeldvorming? whatever.

De kinderen zaten binnen te piepen wanneer ik nu popcorn ging bakken. Want dat kan ik tegenwoordig zo lekker 😉 Het is ook al een heel mens ook, die Toetje. Ze denkt echt dat ze erbij hoort. En dat doet ze ook.

20161123_161729

20161124_171342
had je wat?

Vanmorgen was de zonsopgang weer zo belachelijk mooi. Gelukkig hoef ik daarvoor dan niet die kouwe winderige brug op te klimmen.

20161124_081155 20161124_081201 Eindelijk ligt Toetje te slapen. Dat is wel fijn. Ze ligt nu wel in haar eigen bed.

20161124_214213De kat slaapt ook. Maar die slaapt heel veel. Ik wou dat die baby zo vaak sliep. En zo weinig mauwde.

20161123_172335

Zoeken naar jezelf, blabla.

Ouder worden is denk ik deels een zoektocht naar ‘jezelf’. Ah pokke, nu klink ik toch echt als een zelfhulpboek, zweefteef en de libelle in EEN, maar ik kan het uitleggen.

Veel (jonge) mensen weten niet wie ze zelf zijn. Wat ze nu echt willen. Wat ze belangrijk vinden. Natuurlijk hebben veel mensen ideeën en gevoelens daarover, maar zodra die niet ‘mainstream’ zijn, vereist het een behoorlijk dikke huid om je staande te houden. Al kom je niet voor je eigen opvattingen uit, dan nog is het vervreemdend om heel de dag tussen mensen te zitten die je niet begrijpt.

Ik hou van overdrijven hè. Maar als kinderen naar een peuterspeelzaal gaan, moeten ze op een strafstoeltje als ze ‘boos’ doen. Weinig mensen die geïnteresseerd zijn in de reden van die boosheid.
Op de kleuterschool moeten ze met zijn dertigen naar de pijpen van die ene juf dansen en vooral niet proberen om het gezag te ondermijnen want dan krijgen ze straf. Niemand die begrip heeft voor het kind dat geen volger is maar een ontdekker is, een einzelgänger of een introvert persoon dat absoluut niet kan omgaan met zo veel opgedrongen indrukken van al die leeftijdsgenoten.

Op de middelbare school wordt de groepsdruk nog een graad erger. Briljant idee: honderden pubers bij elkaar, een paar volwassenen als ‘hoeders’ en in de thuissituatie ook veertigers of vijftigers die geen idee hebben wat hun kind bezig houdt.

Behalve dat, maken kinderen dan ook echt kennis met de commercie. Bepaal de breinen van een paar ‘leiders’ en je bepaalt ook wat de volgers doen. Redbull, Nike, Abercrombie & Fitch…

Het moeten hebben van bepaalde schoenen of merken was er al maar met het bewust worden van het lichaam, komen er vaak nog de nodige complexen bij, zeker bij meisjes. Lekker wijf, dik wijf, lelijk wijf, mager wijf, te grote neus, te kleine tieten…
De clips, populaire blogs en websites schotelen een ‘ideaalbeeld’ voor waar nooit aan kan worden voldaan maar wel naar moet worden toegeleefd door het kopen van bepaalde kleding, schoenen, make up en voeding.

Wie ben je dan, als je altijd bent verteld wat je moet doen, wat je moet dragen, wat je moet kopen en wat je moet vinden? Logisch dat mensen dat niet weten. En dan is een quarterlifecrisis misschien ook niet iets van verwende prinsesjes (m/v) maar van mensen die zich gemangeld voelen tussen de mal waarin iedereen geperst wordt en de oneindige rij keuzes die we tegenwoordig hebben. Lekker tegenstrijdig.

Het buurmeisje van mijn moeder is nu 18 jaar. Een ongelofelijk leuk meisje die het in haar puberteit ook niet makkelijk had in haar hoofd. Wimpers uittrekken, zulke dingen. Ik weet er het fijne niet van. Maar Jente doet ook alles weg wat ze krijgt. Bijna al haar spullen. Zelfs als ze cadeautjes krijgt van mensen doet ze die weg. Ze hoeft niets van vroeger, alleen wat ze nu nodig heeft. En het gaat tegenwoordig weer heel goed met haar.

En ik kan haar zo goed begrijpen. Spullen bepalen ons leven, wie we zijn, wat we vinden, hoe we ons uitdrukken, wie onze vrienden zijn. Daar is enerzijds niet mis mee, want je kiest de dingen die bij je leven passen. Maar er wordt zo veel opgedrongen en spullen worden zo belangrijk gemaakt. Je bent wat je hebt, je bent wat je koopt.

Kijk de hele koophype rond Kerst en Sinterklaas. Als mensen zo met het geloof bezig zouden zijn, waren ze makkelijk geloofsfanatici te noemen en dat zijn doorgaans niet de gezelligste mensen.

Als je de controle over je eigen leven terug wil, is het het makkelijkst te beginnen met het je ontdoen van spullen die niet passen bij het leven dat je wilt leven.

Waarom zou je nog willen zorgen voor een stapel van 60 stuks make up omdat het ideaal een kunstkop voorschotelt waar je op moet lijken. Waarom zou je nog kasten vol kleding organiseren om op iemand te lijken die je niet eens wil zijn. Wat is het nut van het zoveelste accessoire in trendkleuren om mee te doen in de buurt terwijl je totaal niets hebt met al die twee-orchideen-in-een-vierkante-pot-figuren met hun ‘alles voor de buitenwereld’ façade. Lopen op schoenen die je rugpijn geven terwijl je met je kaplaarzen in de plassen wil stampen. Dozen vol met oude schoolspullen bewaren terwijl je aftelde naar de dag dat je die deur achter je dicht kon trekken.

Dikke middelvinger naar ‘de commercie’. Aan mij verdienen ze weinig meer maar ik heb me nog nooit zo goed gevoeld als vanaf het moment dat ik besloot dat ik me niet meer wilde laten definiëren door wat ‘zij’ en de maatschappij vertelden dat ik moest zijn.  Ik bepaal zelf wel wat ik nodig heb om een mooi leven te hebben en echt, dat is heel weinig en heel erg niet materieel.

Je hebt eten op je gezicht.

Ik gebruik altijd olie om mijn gezicht schoon te maken met de oil cleansing methode. Je smeert je hoofd in met olie, laat het even inwerken en verwijdert daarna de olie met een washand met zo warm mogelijk water. Omdat het evengoed, of beter werkt dan een hele batterij aan reiningsmelkjes, cleansers en tonics vind ik het natuurlijk ideaal!

Eerst gebruikte ik walnootolie maar om mijn leven wat spannender te maken (afwisseling, das belangrijk zeggen ze!) kocht ik amandelolie bij de toko. Wel, dat kunnen we voortaan maar beter gebruiken om mee te bakken, denk ik.

Vanavond viel me opeens het kwartje van de link tussen de mee-eter uitbraak en de amandelolie. Ik had zitten verzinnen waar het van zou kunnen komen. Dat ene pitabroodje of die ene keer chips in een week zal de boosdoener niet zijn.

Ik doe nooit aan maskers. Vroeger kocht ik wel eens zo’n zakje, maar dat is jaren geleden. Ik weet dat er talloze zelfmaak recepten zijn voor maskers en scrubs maar het is mij altijd te veel gedoe om met een half pak havermout / geprakte banaan / druipende honing / nog erger: yoghurt op mijn kop te gaan zitten in de tijd die bedoeld is om even te relaxen na een dag vol kinderen. Geen gedoe, alsjeblieft!

Maar ik ging toch enigszins wanhopig naar de internet en daar vond ik de tip om melk te mengen met nootmuskaat en daarmee te scrubben. En als ik twee dingen goor vind he. (dan zijn het koolrapen en rode bieten). Maar het werkte wel! Ik vond ook de tip om rauw eiwit op de besmette gebieden aan te brengen, en daarna nog een laagje, nog een laagje en als het droog was met warm water te verwijderen. Dus dat deed ik, want wat op internet staat is waar.

En mijn gezicht nu he. Zooo zacht. Toetjes kont is er niets bij. Het ziet er echt stukken beter uit! Zo egaal en zonder vlekjes en dingen. Alleen ruiken mijn handen en gezicht en de mouwen van mijn trui naar de spercieboontjes van mijn oma vroegah. Maar dat trekt wel weer bij.

En toen dacht ik: ik moest eens iets vaker eten op mijn lijf smeren. Daar knapt het van op. Te beginnen met de gewone walnootolie in plaats van die amandelmeuk.

Maak jij zelf maskers enzo? Of koop je ze?

Decadent heur.

Wat een aangename verrassing toen ik gisteren de folder van de grote winkel bekeek: Alle spullen met Änglamark, het biologische merk van de Coop, zijn 40% afgeprijsd deze week. En nu heb ik vaak een wat dubbel gevoel bij grote voorraden, maar hier kon ik wel wat mee. Veel dingen zijn nog goedkoper dan het budgetmerk Xtra.

Ik kocht alleen dingen die ik toch wel koop en gebruik, anders is het geen besparen he? Check mijn kassalap!

20161121_133051Rabatter zijn uiteraard de kortingen. En natuurlijk in het vet gedrukt die twee zakken chips van de man, tussen al onze verantwoorde boodschappen. Rozijntjes, olijven, meel, wasmidddel, crèmespoeling, vaatwastabletten, jam, pasta, kokosmelk, bananen, jeej!

20161121_221842Ik denk dat we deze week nog een keer inslaan, want 40% besparen op je boodschappen zonder er een reet voor hoeven doen behalve het tijdelijk opslaan is gewoon te leuk.

Eerst had ik fijn het huis gepoetst. Het is heel jaren vijftig enzo natuurlijk, maar ik ben echt blij als alles weer gedaan is en ik zit met een bak koffie op een schone bank op een schone vloer. De ramen daar heb ik het niet over. ( ♥ novemberlicht….)

20161121_101410 20161121_101620De drogah!

Dat ging weer op zijn Noors. Je bestelt en betaalt een droger, met een levertijd van 3 tot 7 werkdagen.
Op vrijdag kwam er een smsje: hij is onderweg naar de winkel.
Vanochtend stuurde ik een mail of we hem al konden komen halen. Ik kreeg een mail terug: 10 desember, komen we hem gratis brengen.
Ik stuur een mail terug of ze de Grundig uit voorraad kunnen leveren.
Ik krijg een mail terug: de Siemens, die ik had besteld, kan worden afgehaald.
Man gaat droger halen: de Grundig droger staat klaar. Man betaalt Grundig droger en neemt die mee.

Het vervolg?

Er staat vermoedelijk op 10 december iemand aan de deur met een Siemens droger, ondanks mijn berichtje dat ik mijn geld terug wil en dat hun afhaalbericht nergens op sloeg 😉

20161121_215037Er was een hele goede aanbieding van een ander merk, maar die had energieklasse B. Met een zelfverzonnen aureooltje boven mijn hoofd kocht ik de duurdere, zuinigere. Die bij afhalen ook 20% afgeprijsd bleek te zijn.

Echt zo fijn! En bizar wat een water eruit komt O.o Ja, luxe. Maar oh wat fijn in deze maanden!

Wolletjes!

Ik had nu genoeg proefprojectjes gemaakt. De meeste wel redelijk geslaagd, in elk geval lopen de kinderen nu constant met hun muts op en zo koud is het binnen echt niet!

20161118_073027Dus ik mocht mooie draadjes van mezelf voor een muts en een sjaal. Ik hartje zulke wol! Het is van lila naar donkerpaars verlopende dikkere draad en drie dunnere draden paars-groen-blauw. Ik maak ze met behulp van dit filmpje.

Dit wordt een muts en dat is supermakkelijk dus.

Daarna maak ik nog een colsjaal, maar die doe ik met een effen grijze draad in plaats van de paarse. Dan komen de andere kleuren beter uit.

20161121_215307En dit is Toetje, in een vestje dat ik eens kreeg van een blogvriendin. Nu aan bij de tweede. Ze is gewoon… te schattig ♥ Ik dacht dat het nog te groot was, maar ik moest zelfs een beetje proppen om haar erin te krijgen.

20161121_161156 20161121_161246En dat was de maandagavond, die al bijna over is. Ik punnik nog een stukje aan mijn breiwerk (aan mijn muts dat klinkt ook weer dubieus, niet).

Fijne avond nog!

Zelf pindakaas maken, popcorn maken en boomstamrollen.

Wat een weertje he? 😮 Echt novemberweer. We hingen het grootste deel van de dag binnen. Ik maakte pindakaas nadat ik weer eens had gelezen hoe makkelijk dat was.

20161119_141347
uit eigen beweging gingen ze toch even naar buiten… de bikkels 😉

Elke keer als ik een pot (biologische) pindakaas koop voor 45 kronen denk ik: ik zou het eigenlijk zelf moeten maken. En gewoon niet doen he!

Echt dom. Want het is zo makkelijk dat het gewoon een belediging is aan jezelf om het te kopen. Het idee van water in een flesje of gepelde bananen in een tempex bakje.

Want echt: je doet pinda’s in een bak, zet de staafmixer erop, voegt een beetje olie toe en tadaa. Drie minuten werk, zelfs als je biologische pinda’s neemt ben je niet meer dan een euro ofzo kwijt, voor een grote pot vol.

Hij is wel aan de zoute kant, de volgende keer spoel ik de pinda’s eerst af.

20161120_130934 20161120_131019

Dus, weer iets dat we niet meer kopen.

Net als een klein tafeltje. Ik had in het bos stukken boomstam zien liggen. Er ligt van alles, gewoon neergerot. Dus DL en ik trokken onze laarzen en regenjas aan en rolden een nog niet verrotte balk het pad af naar ons huis. Ik haalde de schors eraf en maakte ze schoon.

Vervolgens bedachten Fietje en de jongen dat ze ook een kruk wilden. Dus gingen we nog twee keer.

Nu alleen nog zorgen dat houtwormen geen kans hebben. Ik kan ze in de vriezer leggen, behandelen met een mengsel van bijenwas, terpentijn en cayennepeper, maar waar ik terpentinolje kan vinden? Geen idee! Eventuele houtwormgaatjes inspuiten met petroleum is ook nog een idee, maar niet het toppunt van gezond, natuurlijk. Een schaaltje met eikels zou de eventueel aanwezige modderfoks naar buiten lokken.

Wel, we verzinnen wel iets. Je zou denken dat als je midden in het bos woont, die houtwormen je huis ook wel van buitenaf kunnen opvreten. Bovendien, bij haardhout of houten meubels doen we ook niet zo moeilijk. Hm.

20161120_145917 De kinderen kunnen de andere tafel gebruiken om aan te spelen en het kleed is vrij voor Toetje.

Nou ja, we waren toch weer even lekker nuttig bezig geweest.

Ik heb ook ein-de-lijk door hoe je popcorn moet bakken. Ik deed dat altijd in een koekenpan, met wisselend succes. Maar ik las dat je dat anders moet doen.

  • doe olie in een gewone pan (zo een waar je groenten in kookt bijvoorbeeld) en verwarm de pan goed
  • bedek de bodem met pofmais
  • schroef de warmte naar beneden (ook weer niet te laag)
  • laat de popcorn lekker poffen

Echt ideaal, als je niet gewoon vergeet dat er een pan met olie op het vuur staat ofzo maar dat zou ik nooit doen natuurlijk.

20161120_175929Doei!

Bespaarvalkuil

-excuus als ik dit bericht nu zes keer heb geplaatst, mijn computer wil door het raam worden gegooid….-

Dingen in grotere hoeveelheden kopen, is vaak goedkoper. Bij sommige dingen scheelt het ook nog eens belachelijk veel. Zeepvlokken, kruiden, gedroogde bonen en notenmeel bijvoorbeeld (ik typte netenmeel en toen moest ik lachen. In mijn eentje. Dat is best triest).

Toch kies ik er nu weer vaker voor om dingen in gewone hoeveelheden te kopen. Want het lijkt zo leuk, een pond kaneel voor de prijs van twee minuscule supermarktpotjes maar als je na een jaar een enorme hoeveelheid bruin, smakeloos poeder hebt staan heb je niet echt bespaard. Natuurlijk kan je die grote verpakkingen goed dichtmaken en netjes bewaren, maar ik vind dat zelf te veel gedoe en koop liever twee keer per jaar een ‘vers’ potje. Nu maken vele kleine besparingen ook een grote, maar ik denk niet dat potjes kaneel me uiteindelijk de kop gaan kosten.

Gedroogde bonen en linzen, ook zoiets. Ook biologisch supervoordelig, gezondheids- en milieubewuste vrekkenvoer bij uitstek, zeker in grote verpakking. Inslaan dus. Tot je erachter komt dat je bonen eigenlijk vieze melige dingen vindt, die bovendien niet lekker op de maag liggen. Oeps, dat was iets te enthousiast.

Natuurlijk kan je ze ook verwerken in een zwarte bonen brownie, maar voordat je daarmee vijf kilo bonen hebt opgemaakt ben je ook even zoveel jaar verder.

Net als notenmeel. Aanzienlijk goedkoper per kilo dan per ons, wat je bijna een dief van je eigen portemonnee maakt als je dat niet in het groot koopt. Tot die net-niet lekkere, noch heel erg gezonde alternatieven eigenlijk niemand bevallen. Liever genieten van een stuk versgebakken glutenvolle suikervolle vetvolle cake dan een droog stuk notenmeelcake met nepsuiker dat ook gewoon suiker is.

(ik kan best lekker amandelmeelbrood bakken, maar ik geef graag stomme voorbeelden)

Elke keer als ik de kast opendoe, denk ik dan: ik zou eigenlijk iets met bonen moeten maken. Of met linzen. Of met amandelmeel. En het dan toch niet doen he.

Ik kon ook echt onlogisch nadenken over verzendkosten. Voor 8 euro dingen bijbestellen die je eigenlijk niet nodig hebt, om 5 euro verzendkosten niet te hoeven betalen. Dat is niet slim! Tegenwoordig doe ik daar makkelijker over en koop wat ik nodig heb. Als ik naar de stad moet rijden en parkeren, zou dat eveneens geld gekost hebben.

Met het vooruit kopen van dingen heb ik mezelf ook wel eens in de vingers gesneden. Dan kocht ik in de goedkoop bijvoorbeeld kinderkleding of -schoenen om vervolgens een doos met prima spul in die maat doorgeschoven te krijgen, of oma deed weer eens een splurge zodat ik alles dubbel had.

Ik houd best van voorraad, maar dan wel van dingen die ik echt gebruik en niet van ‘bijzondere’ dingen. Als ik een keer iets met amandelmeel wil maken, koop ik wel een wat duurdere maar kleinere hoeveelheid die me niet nog anderhalf jaar in de weg ligt. Wil ik iets met bonen maken, dan neem ik heel decadent een pakje met natte bonen voor die ene keer. En kinderkleding koop ik pas als ik echt niets bij de kringloop heb kunnen vinden of kunnen ruilen.

Ik denk dat ik hiermee per saldo zelfs goedkoper uit ben. In elk geval staat het me niet in de weg en dat is ook wat waard.

Doen jullie ook zulke stomme dingen?

Een saai verhaal over vandaag.

Administratie, jeej, mijn lievelingsklusje!
Vandaag was een leuke dag. Ik deed de administratie en de retourzending aan een winkel waarmee gedoe was, bleek te zijn aangekomen op de plek van bestemming en het geld terug overgemaakt.

Ik bleek ook een mooie meevaller te hebben gekregen van De Staat. Ik kocht er een cadeautje van voor een vriendinnetje die dat wel kon gebruiken en dat vond ik nog het leukste.

Noorse stroom.
Ik regelde strøm voor dit huis, want lekker op zijn Noors ging dat. Je hebt de netbeheerskosten en de stroom, die betaal je apart. Je bent ‘gedwongen’ een leverancier te kiezen en als je verhuist, verhuist je stroomleverancier mee. Dat regelt de netbeheerder. In principe.
Want toen ik opeens toch dure stroom aan de netbeheerder moest betalen zeiden ze: ‘Ja, meestal verhuist de stroomleverancier mee. Maar ook niet altijd. We hebben geen idee wat er gebeurd is. Moet je maar aan Agva vragen. Maar wij weten het ook niet hoor. Adjø’.

In Nederland zou ik lichtelijk geirriteerd best pissig zijn om zoiets, maar na een mailtje aan Agva, de stroomleverancier, was het binnen een uurtje geregeld.

En Toetje laten keuren!
Toen moesten we naar Helsestasjonen. De vrouw van 120 kilo die mij normaal gesproken probeert bij te spijkeren over gezonde voeding voor baby’s (‘dat groene spul… kan je ook geven… hoe het ook weer…. he, kan ik er niet opkomen… dat met die blaadjes…. spinat! ja, spinat!’) was er niet.
En Toetje was like fuck you no way dat ik lach / een gepofte rijstkorrel oppak / zeker niet met mijn linkse hand / ga staan / meewerk maar met 10 kilo en 74 centimeter was ze weer goedgekeurd.

Meubels schuiven…
En ik schoof met meubels. Ik schoof wat spullen op, zette de cd’s in de ladenkast en verplaatste de boekenkasten naar de hal.

Daar kan mooi al de rondslingerende crap Belangrijke Spullen van de man erin en nu is de hal best heel zen (je kan het aanrechtblad in de bijkeuken weer zien) en die lelijke boekenkasten zijn uit het zicht.

dsc06561
voor
20161116_210719
na

Hagel, de zon, ijsregen, gewone regen, bizarre wolken en een spiegelgladde zee, roze en paarse dreigende luchten… van alles zagen we vandaag. Het was Koud, maar wel heel erg mooi.

20161117_134634 20161117_155906   20161117_121310En bij het kleine breiwinkeltje in het stadje kocht ik een boel groene wol om een muts te loombreien voor onze zoon. Die verwacht min of meer dat het ding morgen klaar is en ik ben de beroerdste niet, dus hoppa!

Allemaal dilemma’s!

Vroegah, toen deed ik maar wat en dacht ik dat het allemaal wel meeviel. Toen leerde ik meer en wist ik dat het allemaal niet meeviel en sindsdien voel ik me vaak schuldig over dingen die ik doe of koop. ‘Doe het dan niet’ zou je denken, maar ik ben dan ook wel zo flauw om iets toch te doen. Nat-vloeitje-op-zijn-kant is mijn middelste naam 😉

Het wasdrogerdilemma.

Neem nou het aanschaffen van een droger. Vreselijk oh en ah, want het productieproces en het stroomverbruik en het slijten van kleding en duur. Maar ook: zo fijn om handdoeken en shirts te hebben die niet naar natte hond ruiken, niet overal dekbedhoezen over deuren als ik schone lakens wil en 150 doekjes op te moeten hangen omdat ik bijna altijd heul verantweurd zelfgemaakte wasbare doekjes gebruik voor troep.

Ik kan de houtkachel aanzetten, maar om die aan te zetten voor het laten drogen van de was, dat is ook niks. Er worden wel bomen voor gekapt en bomen zijn liev en de woonplaats van beestjes. Stroom is hier best groen maar de warmtepomp staat op 16 graden. Om voor de was in 20 graden te gaan zitten, slaat ook nergens op. Ik werd depressief bij het idee om nog tot diep in april met de was te zeulen, het hele huis door op zoek naar een plek waar het kan drogen.

Dus ik kocht een zuinige wasdroger. Mijn was vs. milieu: 1-0!

ettermiddag
half 4 ’s middags en niet echt een droogzaam weertje huh

Het reisdilemma.

Net als met reizen. Het lijkt me geweldig om meer te reizen en nu dat kleintje wat makkelijker mee te nemen is, is dat ook een stuk makkelijker. Maar dan denk ik oh, daar gaat ons spaargeld en oh, al die kilometers met een auto alleen voor de lol en oh de uitstoot.

Afgelopen zaterdag gingen we op een niet zo epische road-trip. Het was heel mooi en de kinderen zeurden over dat ze zo laaahaaang in de auto moesten. EEN UURTJE! De modderfoks!

Genoeg gereisd 😉

20161112_112328
Het is heus niet zo dat ik me altijd schuldig voel. De man kocht een geweldige leren broek voor mij. Gemaakt van een ongetwijfeld heel erg dode koe. Deels eigenbelang want lekkere warme pantoffels en een grof gebreid vest moet ik toch echt zelf aanschaffen 😉

Maar ik ben er zo blij mee, zeker als ik bedenk dat ie als het goed is heeel lang mee gaat.

img_20161113_104106Schermtijd.

Oh ja, schermtijd. Ongelofelijk vreselijk slecht voor kinderhersens, hun ontwikkeling en hun hersencellen verdwijnen even snel als het aantal gebruikte mb’s, blablabla…

Ergens in mijn hoofd zit het idee dat Pa na het eten op zijn viool zou moeten spelen en wij er met het hele gezin liedjes bij zouden moeten zingen.

Dus houden we het bij af en toe een half uurtje, voor of na het eten. Maar wat is het dan rustig, als een van de vier zijn of haar klep effe houdt!

Over kleding van de kinderen, die natuurlijk in warm, aards en met bietenrood geverfde wol gekleed zouden moeten gaan, heb ik het niet eens (cadeautje van tante, de lieverd)

img_20161114_172547Eetdilemma’s.

We hadden natuurlijk havermoutkoekjes kunnen bakken. Of heel verantwoorde paleo suikervrije baksels. Die niemand lust. En terecht, zou ik erbij willen zeggen.

Maar ‘als je cakejes wil bakken doe je dat maar lekker zelf’ vond ik wel weer getuigen van veel opvoedkundige verantwoordheid. Ze leert recepten lezen, apparaten bedienen, dingen afwegen en netjes werken. Behalve dat laatste.

20161116_160943

Banaandilemma.

Gisteren reden we naar de boodschappenwinkel. We kochten bananen voor onze chimpansee zoon. Ik las dat bananen in zulke grote hoeveelheden worden vervoerd dat het qua uitstoot weinig uitmaakt of je bananen uit Nieuw Zeeland of je eigen land eet.

Dat ging eigenlijk over appels, maar ik kan me voorstellen dat het met bananen ook zo gesteld is. (niet dat die in Nieuw Zeeland of aan de Hardangerfjord groeien…)

Onderweg maakte ik wel foto’s. Die worden thuis allemaal automatisch gebackupt. En wist je dat die grote datacentra ook allemaal van stroom moeten worden voorzien? Hartstikke slecht man, gewoon een nutteloze foto van een boot en een mistig watertje (bij Høvåg, heel mooi) backuppen.

20161115_100855 20161115_100842En zo tob ik de hele dag door.

Nee hoor, dat is niet waar 😉

Daarom trakteerde ik drie van mijn vijf liefjes op een schetsboekje vol gebleekt papier en plastic viltstiften.

img_20161115_14362220161116_173754

Maar nu ben ik weer even best wel polyesterige mutsen breien -met mijn nieuwe broek aan- op mijn nieuwe loombreiding. (het was een cadeau voor dl, ook van tante, maar ze besteedt het werk lekker uit aan haar moeder die het toevallig wel leuk vindt om te doen maar dan is het wel mijn loombreiding natuurlijk).

En ik ga dit liedje nog eens luisteren. Wat een vreselijk mooi liedje!

 

Hoe belangrijk is je huis?

Ik moet wel lachen als ik foto’s voorbij zie komen van Noorse interieurs. Allemaal zijn ze voorzien van neutrale hoekbank met kussentjes en een semi nonchalant gedrapeerde plaid of schapenvacht. Er hangt een blikvangerige lamp, vaak iets met nepkristallen. Sfeerlampjes zijn key. Naast grote rustieke kaarsen bestaat de decoratie uit een combinatie van houten en messing of glimmend zilveren accessoires. Op de vloer ligt een kleed in een neutrale kleur. Bij alle foto’s wordt trots verkondigd dat het de eigenaresses unieke stijl is #minstil en #mittvakrehjem.

Ja, heel uniek hoor 😉 Nee, dan ik!

20161111_162428Uuuh… Alleen die tafel. Die is 15 jaar geleden massaal gekocht en wordt nu massaal gedumpt. Maar verder… kitchlamp check (hing hier al) Bank in saaie kleur: check. Kaarsjes: check. Kleed: check.

Ook al zo helemaal mijn eigen unieke smaak en stijl he? 😉

Het punt is, het boeit me niet zo heel veel. Wat ik wel fijn en belangrijk vind en waar ik dan ook echt wel blij van word:

  • Natuurlijk (ogende) materialen. Hout, wol, ijzer en hier en daar een plant. De ladenkast achter de bank komt uit de kamer van DL1 en DL2 maar we doen het er maar mee 😉
  • Spullen in (dichte) kastjes. Ik vind het zo onrustig als overal iets staat. Ik wil alles netjes kunnen opbergen, zeker als de kinderen op bed liggen.
  • Niet al te besmettelijke spullen. Kasten kunnen prima wit zijn, maar banken en tafels niet. Ik houd van schoon maar ga niet voor de lol lopen poetsen.
  • Weinig spullen. We hebben nu een bank, een tafel en twee stoelen die we ook gebruiken voor buiten. En oh ja, al die kasten met dingen van de man maar daarvan doe ik net of ze er niet zijn 😀
  • Makkelijk schoon te maken. Die leuke lamp boven de tafel maakten we vorige week schoon. Hij was echt vies met vliegenpoep en stof van 5 jaar. Toen zijn we een half uur bezig geweest met ijzerdraadjes uit de knoop halen. Argh. Jammer genoeg vindt de man ‘m wel stilig 😉 
  • Leefbaar. Ik heb geen zin om te gaan gillen over m’n kandelaartjes, stylinghoekjes of fotolijstjes als de kinderen een of ander idioot spel verzinnen waarbij alles overhoop moet worden gehaald. En als er eens iemand met zijn smerige tengels aan de bank zit valt dat niet eens op.

Tot zo ver de obsessie met het interieur.

Hoe zit dat bij jou?

Toeteledokie.

Kleine baby’tjes zijn intensief, maar kleine dreumesjes ook. Zo intensief dat ik het soms best even heb gehad met het kleine dreumesje.

22b161af12400455fed767daaf181822Ze ging steeds belabberder slapen. Sliep ze tussen haar 2e en 6e maand klokje rond, daarna werd ze steeds vaker wakker. En het makkelijkste is aanleggen en verder slapen allemaal, maar daarna stuiterde ze steeds vaker het bed door als na een wodka-redbull (die ze overigens nooit krijgt)

Haar in haar eigen bed leggen leverde taferelen op als van een kat die weet dat ie naar de dierenarts moet, in zijn reismandje proberen te frotsen.

Ik ben zelf ook erg makkelijk. Als ze hangerig is, leg ik haar het makkelijkste even aan. Zij even rust, ik even rust en vaak is ze daarna vrolijker. Eventjes. Maar ze ging ook weer steeds minder vast eten eten. En mij bijten. Krabbelen. Slaan. Haren trekken.

Ja doei, Toetiewoetie.

20161113_212053De combinatie van gebroken nachten en een steeds harder dreinend kind (en nog drie aardige kinderen, en een huishouden, en oh ja, ook nog de man en ik) zorgden ervoor dat ik het er wel mee heb gehad.

40b6dc2026192276fe90fc60fdc7a45fDus nu ben ik wat strenger. Mekkeren = naar bed, fysiek geweld = passende maatregel 😉 Slapen doet ze steeds beter in haar eigen bed en als ze dan bij ons terecht komt, slaapt ze meestal ook weer verder.

En ik bouw de borstvoeding af. Na een dik jaar, waarin ik haar bijna helemaal zelf heb opgekweekt tot de glorieuze 11 kilo vet & cuteness die ze nu is, vind ik het wel mooi geweest.

En dat is het ook.

 

Cadeautjes voor de verwende minimalist, geitenwollen sok of ander raar figuur

Cadeautjes voor mensen die alles al hebben.

Jeej, de feestdagen krabbelen weer aan de deur. Voor sommige mensen een groot feest en voor anderen is het al de gedachte aan maandagmorgen op een gezellige zondagavond.
Ik vind veel dingen leuk maar de feestdagen horen daar niet bij. Ik verwelkom de terugkeer van het licht en het begin van de winter maar de verplichte nummers, drukte in winkels en het moeten kopen van cadeaus zijn geen dingen waar ik naar uitkijk.

Maar cadeautjes dus. In Nederland probeerde ik vooral cadeaus te geven waar mensen iets aan hebben. Of, waar ze in mijn beleving iets aan hebben. Een mand met biologische glutenvrije meuk en bier voor mijn schoonzus en broertje, wijn voor mijn vader en een crowdfunding certificaat van de Buitengewone Varkens voor mijn moeder.

De kinderen reageerden zelfs heel enthousiast op mijn plan om geen ‘fysieke’ cadeaus te geven, maar een jaarabonnement op Dyreparken, de dierentuin te nemen. Check!

Maar soms zit je vast in een familie die hardnekkig aan cadeautradities vasthoudt. En of je dat nu hartstikke leuk vindt of niet, je krijgt liever iets waar je wat aan hebt, dan iets dat je het liefst direct terugstuurt naar waar het vandaan komt. Tips voor minimalistische, duurzame en onverpakte cadeautjes?

Een abonnement op een tijdschrift dat je normaal niet voor jezelf koopt maar wel graag leest.
Een abonnement op een museum.
Of een pretpark.
Een treinkaartje zonder datum voor een leuk dagje weg
Een nachtje hotel + oppas voor eventuele kinderen
Een goede pan ter vervanging van je tefal-gifdingen
(biologische) lippenbalsem
Iets lekkers om te eten, liefst een beetje uit de buurt / biologisch / fair trade
Iets om te drinken. Raar bier, luxe wijn of gewoon scharrelappelsap
Kaarsen zonder verpakking
Een soapbar van Lush
Iets duurders dat je toch wel koopt. Mascara van een bepaald merk ofzo.
Een crowdfunding certificaat dus, voor een goed doel
Kippen, medicijnen of schoolbankjes voor mensen die nog niet alles hebben
Een donatie aan een goed doel
Een raar beest
Een e-book
Biologische (groenten)zaden
Heel feestelijk: ledlampen, waterbespaarders of zuinige douchekoppen en zonnecel opladers
Stoffen zakjes om zero waste je groenten, fruit en brood te kopen
Een inheemse plant
Een molenmesje
Bijenwaskaarsen
Essentiële olie voor je eigen cosmetica, schoonmaakspul of voor de lekker
Een hervulbare vulpen
Notitieboek
Een chique scheermes dat een leven lang meegaat
Een knip- of scheerbeurt bij een fijne kapper of barbershop
Tegoedbonnen voor oppassen, ramen wassen, spelletjes spelen, sokken stoppen of onkruid wieden of koffie met gebak
Een rvs drinkfles of rvs lunchtrommel
Handige bewaarbakjes voor eten, zonder plastic
Een kip of een koe
Of gewoon niets, als het je lukt mensen ervan te overtuigen dat dat is wat je het liefst wil
Iets zelfgemaakts van diegene. Misschien kan diegene een leuk haarding voor je haken. Sokken breien. Iets timmeren. Een mooie tekening maken.
Een stekje van een plant uit de tuin van diegene
Een cursus of workshop
Een digitaal abonnement op een krant

index

Een verjaardagje.

Was ze opeens jarig, onze Toetje. Dat het nog maar en alweer een jaar geleden is dat ze zich aankondigde door de eerste weeën, waarop de man antwoordde dat ze dan nog maar even moest wachten. De verloskundige zou tenslotte pas de volgende middag weer terugkomen uit Stavanger. Ik zal dat ook niet snel vergeten 😀

Nog steeds ben ik zo blij hoe het toen is verlopen: ik hoefde niet naar het ziekenhuis, maar een verloskundige die werkzaam was in het ziekenhuis, die mee zou komen als assistentie kwam toch en heeft de bevalling ‘zelf’ begeleid. Met een wc-rol om naar het hartje te luisteren en de geboorte mocht plaats vinden in ons eigen ligbad.

Vandaag was een mooie dag. We gingen lekker naar buiten want het was schitterend weer. Al was het hondeweer geweest dan nog was ik naar buiten gegaan want soms vliegt een mens een beetje tegen de muren op binnen.

20161111_112453  20161111_112657

20161111_112510 20161111_114240We maakten een boswandeling met Fietje in de slee en Toetje in de drager op mijn rug.

De zon scheen en het was rond het vriespunt dus overal vielen grote stukken sneeuw uit de bomen. De komende tijd is het weer slutt met de moro wat sneeuw betreft.

Maar wauw. Wat wonen we hier toch prachtig en wat is het geweldig om hier te zijn en niet weg te hoeven.

Vanmiddag zag ik de maan opkomen en op de foto lijkt ie veel kleiner. Dan kleurt de lucht zo mooi, het water is stil, het ruikt naar ijs en winter en alles is stil om je heen en dan…. wow….. <3 Kippenvel en niet van de kou.

20161111_161000 Nou over die verjaardag dus…

Toetje is zo grappig. Als iedereen lacht, gaat zij ook keihard mee zitten lachen en als iedereen zingt en klapt doet ze ook net zo hard mee. Ze vond het in elk geval mooi, alle aandacht.

Het ontbrak me heel erg aan energie om iets verantwoords te zoeken, vinden, maken en bakken. Voor het eerst in dik anderhalf jaar koop ik zelfs brood O.o Dus geen gekringloopte goodies en suikervrije volkorentaart maar een blokkendoos en hamertje tik van Ikea. Daar kochten we ook de gebakjes vol met e-nummers maar die drie hapjes die ze ervan eet… overleeft ze wel.

20161111_150628 20161111_150927 20161111_151534 Nu zijn we officieel babyloos en hebben we een dreumesje in de plaats daarvan.

Sentimenteel ben ik niet. Ik hartje baby’tjes maar na zo’n toch heel intensief jaar ben ik ook erg blij dat ze groter wordt. Zelfstandiger. Lekker begint mee te rennen met de kudde.
Weer een beetje een eigen leven voor mij en de man. Hoewel ze nu zoals elke avond bovenop hem ligt te slapen. Ook daarmee zal ze op een gegeven moment wel stoppen.

Maar nu gelukkig nog even niet. Baby’tje <3

Minimalisme in kinderkamers.

In onze eigen slaapkamer staat behalve een bed, een kledingkast en een wasmand niets en ik vind dat heel erg rustgevend.

Voor de kinderen is het ook fijn om te kunnen slapen in een redelijk prikkelvrije omgeving, maar ze hebben ook graag hun eigen kamer waar ze kunnen spelen. Zeker de oudste twee doen dat graag en dan is alleen een bed en een wasmand een beetje te spartaans. Bovendien moet ik die rottige Lego niet in de woonkamer. (nietsvermoedend op een lego-eentje staan… aaargh!)

Sommige kinderkamers staan tot de nok toe gevuld met speelgoedkasten, poppenhuizen, racebanen, speeltoestellen, muurschilderingen en trofast kasten met goed georganiseerde dingen. En hoewel dat ook heus heel erg mooi eruit kan zien getuige alle borden op pinterest met DE PERFECTE KINDERKAMER, vind ik het te veel van het goede.

Daarom hebben ze bij ons heus wel iets, maar niet te veel op hun kamers. Op de kamer van de oudste staat een vitrinekast met al haar schatten, een bureautje en een lage kast met d’r lego.

minimalisme-kinderkamer

minimalisme-kinderkamer1 vitrinekas Bij het ventje ook zoiets, minus de vitrinekast maar met wat plankjes voor foto’s en tekeningen.

minimalisme-in-kinderkamer20161110_083422Fietje is het zieligst, die heeft alleen een bed en een kastje 😉

minimalisme-kinderkamer-bedHet enige dat ze alle drie in overvloed plus een beetje meer hebben, zijn knuffeldieren, waarvan er absoluut geen een weg mag. Dat hebben ze van mij (ik kon de mijne pas wegdoen toen ik 27 was), dus ik begrijp ze en laat ze lekker.

Ik probeer te zorgen dat er geen bijkomen, hoewel ik dat lastig vind als ze me met van die grote blije stralende ogen staan aan te kijken omdat ze weer de liefste knuffel van de wereld hebben gevonden bij de kringloop. Daarom neem ik de kinderen niet meer mee als we langs de kringloop gaan 😉

En Toetje dan? Wel, we hopen dat we een wandje mogen zetten zodat zij straks ook een eigen ruimte heeft. Nu slaapt ze in een omgekeerd hemnes-bed op de overloop.

minimalisme-kinderkamer-babyMijn briljante tips voor een opgeruimde kinderkamer: (de mijne he, misschien werkt het helemaal niet zo bij jou. dat kan ook. hier werkt het wel zo. misschien heb je er iets aan. misschien ook niet. dat is ook prima. vrijheid blijheid. dus.)

  • Zorg voor genoeg bergruimte. Duh, maar het is wel erg makkelijk als jij of je kind niet steeds dingen moeten verschuiven om ergens bij te kunnen. Want, spullen organiseren is gewoon pokkewerk en het ontaardt snel in een rommel. Wat lege ruimte op de planken is erg makkelijk
  • Beperk speelgoed op de slaapkamer en houd het bij een paar favoriete dingen. Wat mij betreft geldt dat voor speelgoed in het algemeen.
  • Houd je in met kleuren, schilderijtjes en accessoires. Het is allemaal zo leuk maar het is een slaapkamer en geen discotheek.
  • Laat ze hun eigen kamer opruimen. Hier moeten ze dat in vakanties en in het weekend. Soms doen ze het al uit zichzelf. En dat gaat prima want er is niet heel veel om op te moeten ruimen.
  • Probeer echter niet een zwijnestal op te laten ruimen door of met een klein kind. Die ziet daar niet overheen en wil misschien ook nog alles houden. Ruim zelf op voor de orde en voor de opvoedkundig verantwoord samen met je kind. Dekens recht, knuffels in een mand, kleren in de wasmand enzovoorts…
  • Wat leesvoer is altijd goed natuurlijk. Maar een halve bibliotheek heeft een kind ook niet nodig, want daarvoor hebben we -duh- de bibliotheek 😉
  • Beperk het aantal meubels. Meubels trekken spullen en rommel aan, bij kinderen helemaal.
  • Voorkom schermpjes op hun kamer zo lang dat kan. Of gebruik schermtijd als pressiemiddel om ze hun kamer op te laten ruimen. Voor wat hoort wat 😉
  • Wees rigoureus. Is het elke keer weer een grafbende, doe dan alles wat slingert in een grote vuilniszak en stop die weg. Grote kans dat het kind het ook fijn vind als de rommel weg is. Dingen teruggeven kan altijd nog, maar je elke keer groen en geel ergeren en ruzie krijgen over rommel is zo zonde van de tijd en de energie! Onze kinderen spelen heel graag met knuffels, maar merkten ook pas een paar maanden later dat ik een groot deel naar de kelder gebracht had omdat die elke. keer. door hun kamers lagen.
  • Met een minimalistische garderobe voorkom je veel omgetrokken stapels kleding, kwijtgeraakte favoriete kleding en onnodig opbergwerk

20161110_083300Maar het belangrijkste is toch: weinig spullen. Er is wat mij betreft niets mis met speelgoed, zelfs niet met plastic speelgoed. (okee eigenlijk wel maar ik ben Don Quichotte ook niet altijd)

Het is alleen gauw (veel) te veel, met een compleet averechts effect. In plaats van gezellig spelende kinderen heb je dan speelgoedsoep makende overprikkelde kinderen die bij jou komen jengelen wat ze kunnen doen waarna jij gefrustreerd raakt door de chaos, prikkelbaar wordt en het ook niet meer leuk vindt, naar de ikea rijdt voor een nieuwe kast voor de rommel, die vervolgens weer rommel aantrekt en je begrijpt ‘m wel.

en dat geldt ook voor kinderspulletjes
en dat geldt ook voor kinderspulletjes