Allemaal projectjes enzo.

dsc06642Het uitzicht hier he…. ’t Is niet dat dat snel verveelt.

dsc06648Wat een drukke dagen waren het! Vandaag zijn we een flinke tijd bezig geweest in het oude huis. De kasten met de voorraad van de webwinkel leeghalen en de boel schoonmaken. Dat valt best tegen als het leeg is! Ik weet niet hoeveel stof- en spinnenwebben makende beestjes er achter en onder onze meubels resideerden, maar het was zeker gezellig tussen de geleedpotigen onderling.

De droger hebben we weer weggegeven. Fijn om die niet meer nodig te hebben 🙂

Het kleine baby’tje wordt ook steeds ondernemender. Zo ontdekte ze toen ik in de keuken bezig was, een rol met koekjes in een open kastje. En ja, dat koekje paste er precies in.

dsc06644De man is begonnen aan het opknappen van het bootje. Het was te verwachten. De kussens en banken krijgen een nieuw stofje, jaren zeventig ‘hout’print op het interieur wordt off-white geverfd en van een oude plank wordt een nieuwe tafel gemaakt. Alle ijzeren onderdeeltjes worden gekookt in water met baking soda zodat ze weer glimmen.

14432967_881738805292118_4140558579584042625_n

links zoals het was, midden zoals het wordt en rechts het ‘origineel’

We hebben een nieuwe vloer gelegd in de hal. Er kwamen drie grote kasten te staan dus het kon uit praktisch oogpunt eigenlijk niet wachten. Er lag zeil met erop gelijmde vloerbedekking met nogal overduidelijke sporen van dertig jaar lang baggerlaarzen afvegen erop. Geen prettig gezicht en fris was het al helemaal niet.
dsc06660De gang staat nu vol met bootonderdelen en de voordeur kan ook een verfje gebruiken, maar alles op zijn tijd.

Genoeg te doen nog. Ik zal blij zijn als het volgende week is en alles definitief verhuisd is en hier op zijn plek staat. De trampoline, wat gereedschap en webwinkelvoorraad moeten nog verhuisd, er moet een oude wasmachine naar de stort worden gesjouwd en nog wat van die kleine kleauteklusjes moeten worden gedaan.

We hebben het er maar druk mee.

Je thuis voelen

In 2009 verhuisden we. In 2014 verhuisden we, na van juli tot november te hebben ‘rondgezworven’ en deze maand verhuisden we wederom. En wat hebben we het hier -wederom- geweldig. Wat een fijn huis. In Noorwegen, heerlijk licht en warm, de ruimte wat beter verdeeld en prachtig uitzicht (had ik dat al verteld?)

dsc06605Ik zat eraan te denken dat ik me eigenlijk overal waar we gingen woonden, vrijwel direct heb thuisgevoeld. In het eerste huisje, zittend op bierkratjes tussen afgestoken behang. In het tweede huisje onderaan de dijk. Zelfs in het gekke grotemensenhuis en daarna in de vakantiehuisjes heb ik me nooit ‘ontheemd’ gevoeld, of moeten wennen. Of het moeten volplempen met spulletjes om het me ‘eigen’ te maken.

Het is ook zo veel gedoe, zo’n eigen stijl met smaak enzo. Ons grotemensenhuis kochten we kaal. Badkamertegels, buitenlampjes, vloeren, muurbekleding, handdoekhaakjes en keukenachterwanden: van de grootste tot de onbenulligste dingen moesten we zelf kopen. En kiezen.

En vreemd dat we werden aangekeken als we na een paar minuten in de vloerenwinkel zeiden dat we die planken wilden, met die kleur olie erop.

want-that-oneWilden we dan niet de andere zien? Alsjeblieft niet. Wisten we het zeker? Jazeker doei.

Idem met alle andere dingen. We hebben bijna nergens meer dan twee keer naar gekeken en het was allemaal gelijk goed. Wat we toen kozen, zou ik nu weer kiezen als het zou moeten. Gelukkig heb ik geen nieuwbouwhuis in Nederland meer, maar stel hè.

Het maakt me tegenwoordig ook niet meer zo veel uit waar ik ben. Ik vind het heerlijk om thuis te zijn maar waar thuis dan precies is, boeit me niet zo. Noorwegen en buiten de stad als het even kan. Waar de kinderen fatsoenlijk naar school kunnen, waar de lucht nog blauw is en het gras groen. Of verdord geel, want Griekenland vind ik ook heerlijk <3

Thuis is waar ik ben, waar de man is en waar de kinderen zijn. Thuis is een plek om uit te rusten, bij te komen, te relaxen, eten te maken en op te eten, te slapen, jezelf te zijn en allejezus ik lijk de ikea-gids wel.

Maar dat komt misschien omdat ik zo lekker zat te lezen in dit boek. Van -jawel- de ikea. Uit de koopjeshoek, natuurlijk 😉 Vol met tips voor eenvoudiger leven, recycling, minder energiegebruiken en doe-het-zelf die ik al lang deed / kende, maar het is leuker lezen dan het nieuws.

anvandbar-venligere-hjem-bok__0405946_pe567093_s4 anvandbar-venligere-hjem-bok__0478080_pe617267_s4anvandbar-venligere-hjem-bok__0405935_pe567103_s4Want als straks de nieuwe wasmachine eindelijk keer komt, ga ik die zoals in het boek staat helemaal volstoppen en alles op dertig graden wassen en daarna aan de waslijn hangen en voel ik me echt definitief helemaal thuis hier. En milieubewust dus.
(alleen had heel Noorwegen zo’n wasmachine besteld en moesten ze worden bijbesteld ofzo. nog maar zes nachtjes slapen!)

Anyway: waar voel jij je thuis?

25% korting op boodschappen, jeej.

Vandaag deden we boodschappen. De man kon een laserprinter voor bijna niets ophalen naast de toko. Daar kocht ik een vijf liter-pot augurkjes zonder suiker en azijn (nom nom, vreet vreet) en verder alles dat daar goedkoper of beter is. Komkommers voor 10 kronen in plaats van 20 (LAVPRIS staat er dan bij in de supermarkt, natuurlijk), een groot pak mooie taugé en een bak Turkse olijven voor de helft. Lekkah!

Door naar de grote onpersoonlijke megawinkel voor altijd het zelfde: meel, boter, eieren, wat zwaar afgeprijsde koelwaren en een enorme berg groenten en fruit. Ik voel me altijd superbraaf als we dat op de band leggen, tussen de mensen met karretjes vol Grandiosa-pizza, zakken snoep, cola en extra magere worstjes en superlett-melk want we weten allemaal dat die twee gram vet extra in een glas melk je dik maakt 😉

Ik vond schattige herfst / winterlaarsjes voor het Fietje van Tretorn, van 250 voor 100 kronen. Superfijne laarsjes, zonder pvc erin.

tretorn-elefant-lilla

maar dan met blaadjes

Hier let ik extra goed op aanbiedingen. Boven een bepaalde prijs koop ik dingen niet, of zelden. Ik ga geen 2 euro betalen voor een komkommer, of 3,50 voor een kilo appels. Maar door goed opletten rekende ik geen bijna 2000 maar 1473 kronen af vanmiddag.

Dat is 160 euro voor de weekboodschappen voor een gezin van zes mensen, deels biologisch, stikgezond jonguh inclusief een paar kaplaarzen en twee verfrollertjes en wat vlees voor in de vriezer. In het duurste land van de wereld. Ik vind het best netjes.

Een verjaardagcadeau zonder rommel, met nuttigheid.

En mijn moeder is jarig vandaag. Die heeft alles al, net als wij. Zelf kom ik ook niet verder dan het adopteren van een raar beest of een paar vierkante meter oerbos voor mijn verjaardag en voor een ander ben ik al net zo ongeïnspireerd als ik niet toevallig tegen een leuk en passend cadeau aanloop.

Toen ik bij haar een zeer raak stukje las, kocht ik babyvoeding en medicijnkit voor dieren bij Oxfam Novib. Als mijn moeder er niets aan heeft, dan is er in elk geval iemand anders die het goed kan gebruiken.

Zo deed ik toch nog wat nuttig met het uitgespaarde bedrag.

Gewoon zo.

Ik ben niet meer zo bezig met ‘minimaliseren’, als in dingen vereenvoudigen en de hoeveelheid spullen verminderen. Het is allemaal wel prima zo. Ik eet geen rotzooi, koop geen rotzooi, let op dat ik duurzame(re) keuzes maak en sleep geen troep uit het verleden achter me gaan. Niet in mijn hoofd en niet fysiek. Zen als een motherfucker, zou de buurvrouw zeggen.

Zo nu en dan gooi ik iets in een tas voor de kringloop, ik schrap iets (alcohol) of voeg iets toe als dat nodig is. Ik breng de dagen door met ons zelfgemaakte leger blondgekrulde blauwgeoogde terroristen liefjes. We wandelen, spelen en zijn veel buiten en soms zou ik ze achter de overigens zeer goed geïsoleerde muren willen plakken.

Mijn punt van ‘genoeg’ is bereikt, voorlopig. Ik kan de dingen die ik wil doen, doen zoals ik ze wil doen. Daar deed ik het voor en de weg er naartoe was de rust van nu meer dan waard.

Perfectie bereik je niet als er niets meer is toe te voegen, maar als er niets meer is weg te halen. Zegt Pinterest steeds tegen me. Pinterest heeft wel vaker gelijk. Nu is hier alsnog het nodige weg te halen maar dat hoeft niet.

Moet je tegen dat oudste kind van ons zeggen. Met d’r volgestouwde vitrinekast waarop ze zo trots is als een aap met zeven staarten. Me niet druk maken over de intens geliefde meuk van mijn kinderen is ook een vorm van minimalisme 😉

Dit even voor de mensen die denken dat ik als een of andere Sturmbannführer mijn kinderen probeer af te richten als het op hun spulletjes aankomt 😀 Ze mogen gewoon hun eigen speelgoed hebben, hun eigen schatten bewaren en hun eigen dingen uitkiezen. Ze mogen er zelfs mee in de woonkamer  😉

dsc06630Natuurlijk is het niet perfect. En dat hoeft ook niet. Sommige dagen zijn gevuld met ruzietjes, rotzooi, gezeur, valpartijen en een bijensteek in je voet *bijna net zo pijnlijk als op een lego-eentje trappen* en worden afgemaakt met mislukt avondeten, een peuter die vier keer d’r bed uit komt en een baby die als ik naar bed wil, begint te spoken.

Mijn leven is rustig en daardoor dat van de kinderen ook. Rustiger, onbezorgder en met genoeg tijd voor elkaar. Ik hoef geen tijd te maken voor ze, ik heb het al.
Dat bereiken heeft best wel even geduurd. Wat experimenten in ‘minimalisme’ en zuiniger leven, wat blunders (ik weet in elk geval goed wat niet werkt), veel opruimrondes en een emigratie, onder andere. Niet dat ik constant mee bezig was, maar wel regelmatig.

Andere mensen werken in deze leeftijd toe naar een groter huis, meer geld, hoger op de carrièreladder, mooiere kleding, een grotere leasewagen…  ik wil minder van zulks. Niets tegen veel geld op een spaarrekening maar meer is nooit genoeg en de eenvoudige dingen maken daarentegen blij op een manier die die andere dingen nooit, of hoogstens heel even doen.

Waarom je huis een rommel blijft.

Zo raar. Je bent een weekend bezig met opruimen en de kliko zit stampvol. Toch is het een paar dagen -of uren, als je kinderen hebt- weer een grote puinzooi en kan je weer van voren af aan beginnen.

Als je kinderen hebt ligt dat deels aan je kinderen. Zelfs met een minimale hoeveelheid spullen kunnen ze het omtoveren tot een goeie voor een aflevering van Hoarders, maar voor het overgrote deel ligt het toch aan de spullen die je hebt. Want:

Je propt al je rommel in kastjes.

En in opbergdozen, opbergmandjes en opberghangzakken en alles wat ikea maar te bieden heeft. Je overbodige zooi tijdelijk uit het zicht stoppen, betekent niet dat het er niet meer is, je hebt het probleem alleen tijdelijk verplaatst. Tot je iets nodig hebt uit zo’n opbergding en alles overhoop moet trekken.

Je bewaart belachelijke hoeveelheden oud papier.

Boeken liggen gevoelig bij mensen en ik snap niet waarom. Als ik een boek wil lezen laat ik het in de kast staan en ben ik ermee klaar dan geef ik het door zodat andere mensen er weer plezier van hebben. Scheelt een boel dode boom en kasten in huis. (hoewel ik het altijd geweldig vind om Kekke Kasten te kijken bij vriendinnetje Ogma.)

Oude jaargangen van tijdschriften, giroafschriften, pensioenoverzichten, brieven van mensen die al lang uit je leven zijn, oude ansichtkaarten van reizen die je ooit maakte, readers van je studie van 1998, je steno-diploma, knutsels van de basisschool, 500 kindertekeningen, geboortekaartjes, oude dagboeken, gebruiksaanwijzingen in 18 talen van een inmiddels overleden apparaat… Zo krijg je je huis wel vol.

Je denkt dat je gehecht bent aan dingen.

Dat kan. Maar vraag je eens af of dat ding je gelukkig maakt. Of het je helpt met wat je wil in het leven. Of het iets toevoegt. Of je het nu zou willen hebben als je het niet had. Waarom je het bewaart.

Je bewaart dingen uit schuldgevoel.

A die dingen die je ooit kocht. Die dure stoffen die liggen te verkommeren, die jurk die net niet past, die hobby die nooit echt van de grond kwam, al die projecten die je ooit nog een keer moet afmaken, die honderden of duizenden euro’s die je uitgaf in interieurwinkels, cd-winkels, aan games die je nooit speelde, films die je niet meer gaat kijken. Dat servies dat je oma bewaarde voor de speciale gelegenheden… Het neemt enorm veel plek in en je hebt er niets aan. Ooit is nooit, doe het lekker weg en begin overnieuw met dingen die je wel blij maken.

Je bewaart dingen die je niet nodig hebt.

Bij veel mensen liggen er zo maar vier kurkentrekkers, vijf scharen, acht botte schilmesjes, tien pakken met spelkaarten en een pak wegenkaarten van Zuidwest Nederland in huis. Als je van al die dingen een exemplaar hebt, of een ding hebt dat die functie vervult, is het genoeg en raak je ook niet alles meer kwijt. Al die dingen op voorraad houden is zo overbodig. Mocht je kurkentrekker kwijt zijn, kan je zo tien manieren vinden op internet hoe je die fles dan openkrijgt.

Idem met vazen, kerstspullen, rollen oud behang en verf in kleuren die je al tijden niet meer op de muur hebt. Stofzuigerzakken van overleden stofzuigers. Pakken wasmiddel met een stinklucht. Altijd handige bewaarblikken, mandjes en dozen.

Je loopt dingen te organiseren die gewoon wegmoeten.

Als je het niet gebruikt maar wel keer op keer in je handen krijgt als je opruimt, moet het gewoon weg.

Je sleept te veel crap je huis in.

Je denkt -ten onrechte- dat je nog meer nodig hebt, dan je al hebt. Dat is natuurlijk helemaal niet zo. Stoppen met kopen of het aannemen van spullen van anderen zorgt dat het niet erger wordt dan het is en dat je opruimpogingen straks ook een blijvend effect hebben.

Je hebt te veel spullen voor de droomversie van jezelf.

Kampeerspullen en outdoorkleding terwijl je stiekem veel liever in een comfy vakantiehuisje zit. Knappe jurkjes en schoenen omdat je dat hippe meisje wil zijn dat je nooit zal worden. Kasten vol moeilijke boeken terwijl de dvd-box van Friends datgene is dat jou echt blij maakt. Allemaal niet nodig om die dingen te blijven onderhouden.

Je bewaart spullen die je ooit nog wel gaat gebruiken.

Dus niet.

Je denkt dat kinderen een enorme berg speelgoed nodig hebben om zich te vermaken.

Kinderen hebben net zo goed last van stress als ze overweldigd worden door een enorme hoeveelheid spullen. Ken je dat, dat je zo veel keuze hebt dat je niet eens meer zin hebt om te kiezen? Zo’n restaurant met 480 gerechten op de kaart.

Je ruimt niet op achter je kont.

Koffie op = kopje in de vaatwasser. Boek uit = boek naar kringloop. Kledingstuk gewisseld = kledingstuk in de kast of wasmand. Schoenen uit = schoenen onder de kapstok. Thuiskomen = tas uitruimen en aan de kapstok. Eten gemaakt = alles terug in de keukenkastjes behalve wat je net gekookt hebt natuurlijk.

Je bedenkt ingewikkelde systemen.

Een kast indelen is leuk als er ruimte tussen de spullen is zodat je alles eenvoudig kan pakken en terugleggen zonder dat het een rommel wordt omdat je dingen opzij moet schuiven waar je geen zin in hebt.

Idem met administratie: maak het zo eenvoudig mogelijk, doe zo veel mogelijk digitaal en maak geen bakjes en mapjes met overige of diverse dingen en mappen met 6 miljoen tabbladen.

Je hebt spullen zonder huis.

Er zijn van die dingen, die blijf je maar tegenkomen. Dan weer op de bodem van de wasmand, in een keukenla, de boekenkast en de rugzak van je kleuter. Dat is een teken dat het een nogal overbodig ding is, anders had het wel een vaste plek in je huis.

Je hebt geen suffe routines.

Routines lijken misschien saai, maar besparen een boel tijd. Een paar keer per week een beetje doen is veel makkelijker dan eens in de twee weken een ruimte aanpakken. Als je zorgt dat het niet vies of rommelig wordt, hoef je het ook niet op te ruimen of schoon te maken met mr. muscle en zijn gevolg.

Als de kinderen hun tanden hebben gepoetst, maak ik gelijk de wasbak en spiegel schoon met een handdoek. Tien seconden werk. Als ik naar boven loop, neem ik gelijk spullen uit de mand onderaan de trap mee. Enzo.

Je denkt dat meer beter is.

Er kan ook teveel van goede dingen zijn en dan is het ook niet meer leuk. Te veel spullen voor je hobby, te veel mooie kleding om te kunnen vinden wat je zoekt of te veel keukenspullen, hoe zeer je ook houdt van koken: genoeg is genoeg en meer voegt niets positiefs meer toe.

Je doet niet improviseren.

Als je een brood wil bakken, heb je niet eerst een bakblik of bakmachine nodig. Niet elk drankje hoeft in een speciaal daarvoor gemaakt glas. Als je een keer wil gaan vissen, kan je ook een hengel lenen in plaats van kopen. Je bbq kan je ook gebruiken als vuurkorf. Cadeaus inpakken kan ook in het zelfde papier waar je boeken mee kaft. De meeste spullen kan je makkelijk verplaatsen, zodat je niet op elke verdieping een exemplaar nodig hebt. Enzovoort.

Je doet niet een in, een uit.

Als je iets nieuws koopt, doe het oude dan weg. Je koopt uiteindelijk iets nieuws omdat het oude aan vervanging toe was. (toch? 😉 ) Lukt dat niet, doe dan iets anders de deur uit dat je toch niet meer gebruikt. Zo slibt je huis niet langzaam dicht met meuk.

Of je hebt gewoon geen tijd. Wegens kinderen en verplichtingen. Of je hebt geen energie, wegens moe of ziek. Of je vindt het prima zo. In dat geval komen er ongetwijfeld / hopelijk beter tijden. Sterkte!

 

 

Eenvoud als het eenvoudig is.

Gisteren waren we bij ikea. Niet voor spannende dingen maar voor ledlampen. Overal hingen spaarlampen en op de wc waar je doorgaans niet meer dan een minuut per keer doorbrengt of in de hal waar je alleen even bijlicht is dat niet praktisch.

Normaal heb ik er geen last van, maar nu zag ik veel leuke dingen. Mooie plaids voor ’s avonds buiten, groene lampjesdingen voor ZL en een snoer met ledlampjes met roze ‘kristallen’ dat de dl’s helemaal geweldig zouden vinden.

Maar, niet nodig. Het komt gewoon omdat de afgelopen week er al overal spullen waren dat ik denk dat die dingen leuk zijn, denk ik.

De belangrijkste dingen waren in een paar uurtjes overgezet, de grotere dingen volgden een dag later en toen bleven er dingen komen. Gordijnen. Lampen. Zeepbakje. Vergeten Donald Ducks. Frituurpan. Een doos Ambiorix, een zelfgebrouwen lekkah biertje. Een bak met waxinelichtjes. Folders van het werk.

Allemaal spullen die we geregeld gebruiken of gaan gebruiken, maar toch.

Op de voorraad van de modelbouwwinkel na, is alles overgezet en wat er nog staat, past er precies nog bij. Hier missen we namelijk de kelder, de garage, inbouwkasten en rechte muren op de bovenverdieping. Technisch gezien wonen we ook in een ‘leiligheid’, een appartement. Heel hip is dat 😉

Dat wilde ik niet schrijven. Ik wilde schrijver over de bedrieglijke shininess van de nieuwe dingen.

Als de dingen om me heen eenvoudig zijn, is het veel makkelijker om me niet te laten verleiden tot (het denken aan) zulke overbodige dingen. Gek genoeg is het zo dat als ik denk aan meer, er al teveel is. Teveel gedoe, teveel moeten, teveel dingen. Ik moet dan tegen mijn hoofd vertellen dat ik bullshit denk.

Want, ik houd niet eens echt van glimmende nieuwe dingen. Ik hoef geen plaid van polyester, al is het een prachtige kleur en is ie in de goedkopie. De kinderen zijn echt niet gelukkiger als er een lichtsnoertje op hun kamer hangt. Nou ja, niet significant veel dan. Ik heb niets. nodig!

Te veel is nooit mooi. Te weinig ook niet, maar genoeg is prachtig. dsc06607 dsc06608 dsc06609 dsc06611 dsc06612 dsc06614Nog een keer de zee in springen, buiten zitten met een wollen deken die je al jaren hebt, kringen op de houten tafel, altijd diezelfde kandelaars met simpele witte kaarsen, een trui met een gerepareerde elleboog, lege ramen, zwarte filterkoffie, slapende katten, een slaapkamer met alleen een bed, herfstige baksels met te veel kaneel en pompoen, wakker worden van het uitgeslapen zijn, het raam open als je onder je warme dekens ligt, dauw op het gras, de grote volle maan, zeesterren, babyvisjes, peuterhaartjes kammen, donkerdere avonden, verwelkende rozen, rijpe appels, mandarijntjes etende baby’s… de mooiste dingen zijn het eenvoudigst en andersom. Meer moet er gewoon niet zijn.

Kiezen wat belangrijk is.

Een beetje zuinig leven heeft hartstikke veel voordelen. Het zorgt ervoor dat je geld overhoudt, niet verzuipt in je eigen rommel, je voelt je rustig omdat je niet aan dingen hoeft mee te doen die geld kosten (trends en gadgets), je houdt geld over voor dingen die je echt leuk vindt en vaak spaar je ook nog het milieu met je zuinige acties.

En elke kniep weet het: vele kleintjes maken een grote, zeker op termijn. Je tijdschriftabonnement, uit-etengewoonte, gedachteloos een mandje volladen bij de action of lampen onnodig laten branden zijn stuk voor stuk relatief kleine uitgaven maar tellen bij elkaar flink aan, zeker als je het over een periode van tien jaar bekijkt.

Zo gaan we in een periode van tien jaar wel 12.000 euro meer huur betalen dan in het oude huis. Een beetje Hanneke van Veen zou zich verslikken in haar thee van hergebruikte zakjes! Maar, het is het zo waard. (die van de vrekkenkrant is dat)

Soms is wat meer betalen voor gemak of plezier best fijn. Als je liever haakt dan stofzuigt, is een robotstofzuiger een geweldige uitvinding. Heb je te weinig energie om te kunnen doen wat je wil, koop je lekker wel die niet-consuminderige voorgesneden groenten om zo je weinige energie te besteden aan fijnere dingen dan prei snijden. En houd je van de houtkachel in het charmante oude krakende huis maar ben je elke dag drie kruiwagens hout naar binnen rijden in de winter een beetje zat, dan huur je voor iets meer geld een huis mét isolatie 😉

Nu moet je ook wel een beetje oppassen, want voor je het weet boek je al die dingen onder het kopje ‘nodig’ en nog wat meer. Want je gunt je kinderen toch de veiligste auto, het meest educatief verantwoorde speelgoed, het leven is te kort om zeven dagen per week zelf te koken en oh, wat zou mijn leven intens veel makkelijker of leuker zijn met een ijsmachine / nieuwe tablet / enkellaarsjes / nieuwe kussens en bijbehorende vazen-in-nieuwe-trendkleur, enzovoort.

Maar dat zijn we niet van plan. Vandaag dronken we koffie op het balkon, genietend van een mistig opkomend zonnetje… (PÅTAR koffie van ikea, biologisch en betaalbaar en lekker)

dsc06570we vermaalden 20 kilo pruimen tot pruimenmoes voor de likeur jam en we vermaakten ons bij het strandje

dsc06579aten de kinderen zelfgebakken brood in het zonnetje en speelden de zusjes met duplo

dsc06572 ik redde een half verzopen bij

dsc06581 zwom in de zee, we zagen zeesterren en garnalen en kleine en grote visjes en een babygeep, ik maakte een soort erg lekkere koekjes van een half overleden courgette, kamde het haar van toetje in een nieuw model…

dsc06594en bedacht maar weer eens dat je voor een mooi leven verder ook maar weinig nodig hebt.

De omgeving helpt een handje mee, dat wel 😉 Maar goed, daar hebben ook het nodige voor gedaan. En gelaten.

Ik bedoel maar dat het een goed idee is om te bedenken wat je het belangrijkst vindt in het leven, en vervolgens daarop je keuzes te baseren.

Ja, dat had ook in minder woorden gekund.

Net op tijd.

Nog een reden waarom dit huis zo geweldig is:

img_20160913_165240

Een ‘eigen’ strandje. Dat natuurlijk net niet op de foto staat.
Er is weinig eigen aan maar we mogen het naar hartelust gebruiken. Er is een klein zandstrandje en rechts van de sjøbua (boot/strandhuisje) is een vlonder en daaronder komt het kraakheldere water tot je knieën. Overal zie je kleine visjes, krabbetjes en garnaaltjes.

Zoals je misschien ziet loopt het daarna vrij stijl af dus het is wel zaak om niet het zeegat uit te drijven op de sterke stroom. De reden dat de kinderen er ook niet zonder reddingsvest mogen spelen. (lang leve de kringloop waar Helly Hansen bodywarmer-achtige reddingsvesten lagen voor 3 euro).

img_20160913_165401Vandaag was het zalig weer. Zo’n 20 graden met een steeds krachtiger wordend zonnetje en dat schreeuwde gewoon om nog een keer kopje onder. Zo heerlijk, in de zee zwemmen ♥ En het is niet de laatste keer; ook hier wordt het de komende dagen dik in de 20 graden.

Wasmachine.

Een nieuwe wasmachine is besteld en komt donderdag of maandag. Vandaag deed ik de verhuiswas nog even in het oude huis en tot die tijd red ik het wel. Ik ga echt blij zijn met een nieuwe! Voor onszelf zou het me weinig uitmaken maar met vier kinderen die zichzelf vies maken maar er ook niet al te pekkig bij moeten lopen is het toch wel fijn als er een apparaat is dat daar daadwerkelijk bij helpt. Bij het schoonmaken dus, want bij vies maken hebben ze weinig hulp nodig.

Bedankt voor alle adviezen 🙂 En gelukwensen enzo.

Plaatjes, gewoon voor het leuk.

Links op de foto is onze slaapkamer, rechts staat het bedje van Toetje want daarvoor was in onze slaapkamer geen plaats. En in bed moet ik haar echt niet. Niks leuker dan je mama trappen, aan d’r haren trekken of ondersteboven in bed gaan liggen. Heel. de. nacht.

dsc06559Overdag slaapt ze daar ook en ondanks in de woonkamer spelende broer en zussen valt ze er gewoon in slaap. Er ligt wel een wollen deken over het ledikant als een soort tentje.

De stoel op de foto behoort nog tot de oude inboedel en is inmiddels favoriet bij iedereen behalve mij, dus ik ben bang dat ie nog even blijft.
Vreselijk, het is net zo’n hulpmiddel voor als je niet meer zelf kan opstaan, of stoellegerig bent want dat kan ie ook: zich nagenoeg compleet transformeren tot een soort dik leren ziekenhuisbed.

Okee, als Toetje d’r laffe melk bij me komt drinken, zitten we daar wel erg lekker. Eerlijk is eerlijk.

dsc06560In de witte kast moet de modelbouwmeuk van de man, mocht je je afvragen waarom er zo een enorme ladenkast daar staat.

Ook hier weer geen gordijnen voor de ramen, dit uitzicht is toch veel te mooi om lappen stof voor te hangen!

dsc06540 De ramen zijn wel ideaal voor het binnenshuis kweken van de microtomaten, -pepers en -komkommerplantjes waar ik afgelopen juni zaden van kocht bij Vreeken, denk ik.

En de rest.

Gisterenavond heb ik een paar uurtjes overal ingelogd en adressen gewijzigd, naamplaatjes besteld voor de brievenbus en andere verhuisdingen geregeld. We zijn nu allebei een beetje moe, maar gelukkig hebben we nog 17 dagen om de laatste dingen in het oude huis op het gemak te doen.

Het is me het weekje wel zo 🙂

En heb ik eigenlijk niet zo veel boeiends te vertellen. Zoals gewoonlijk.

Oh een wasmachinedilemma.

Vanmorgen werd ik vroeg wakker, nadat ik al vroeger en nog vroeger was wakker geworden want verhuizen is geen pretje voor een baby die net iets registreert van de wereld om haar heen maar er nog weinig van begrijpt.

dsc06533

huh`?

Hoewel die andere kinderen dat soms ook niet helemaal doorhebben. Loop ik, met een baby op mijn rug, te sjouwen met kratten, dozen en zakken met dingen: mama, gaan we bananencake maken? mama, gaan we naar het water toe? mama, kan je met mij memory spelen? NEEEEH! NU! EVEN! NIET!

Vanmorgen stond ik op en zag de zon van achter de bergen vandaan komen. De lucht kleurde prachtig grijs met geel en blauw. Ik maakte een mooie foto maar die kan ik niet terugvinden. Deze wel.

dsc06523Het is zalig om het warm te hebben binnen. En het is zo heerlijk licht! Heel de dag ook. Het voelt echt wel vreselijk luxe, de kinderen vanmiddag in het bubbelbad (want een voormalige vakantiewoning), koffie in de morgenzon op de vlonder buiten, fijn de ruimte om de eettafel en in de keuken en overal eigenlijk. Het ziet er allemaal zo mooi uit en zelfs onze meubels lijken hier leuker 🙂

We reden naar het oude huis om de rest van de dingen in de bus en de aanhanger te laden. We zijn een paar keer op en neer gereden en om half drie was het grootste deel van de spullen hier en zaten de man en helpende vriend aan het koude bier.

Ik nog steeds niet maar zo na het sjouwen, in het zonnetje was ie wel erg lastig te weerstaan. Het was wel het eerste dat ik echt lastig vond.

dsc06525

we hebben ook vogels aan een touwtje

Om vijf uur waren we klaar. Alles ingepakt, verhuisd, uitgepakt en ingedeeld in iets meer dan een dag. Ik vond dat we het best netjes gedaan hebben als je bedenkt dat we met vier kleine kinderen verhuizen en dat precies alles in een andere kast moest komen te liggen.

In dit huis waren al kledingkasten aanwezig en alles wat in het oude huis in een ingebouwde ruimte lag, moest in een kledingkast uit het oude huis.

En oh ja, de DL’s hebben allebei een Hemnes bed van ikea. In elkaar zetten was best wel de hel qua achterlijk veel plankjes en schroefjes maar ze gedeeltelijk uit elkaar halen en weer in elkaar zetten was ook geen sinecure. Nu hoefde ik dat niet te doen, maar leuk is anders.

hemnes-dagseng-med-skuffer-madrasser-hvit__0352911_pe538650_s4

zo’n kreng dus. keer twee.

En toen was er nog de wasmachine.

Het verwarmingselement is kapot. Ik kan een nieuwe kopen, voor 60 euro en die binnen een Noorse week (die duren een dag of 18) in huis hebben.

In de tussentijd kan ik de was in het oude huis doen omdat de wasmachine wel aan de warmwaterkraan kan. Het nadeel hiervan is dat de temperatuur nauwelijks te regelen is en dat is voor sommige kleding niet bevorderlijk.
Ik had nu net shirts en sokken aangeschaft die jaaaren mee moeten gaan maar dan moet je ze niet op 70 graden wassen denk ik.

(die kraan is gewoon heel raar, word ook uit zichzelf loeiheet)

Het is een tweedehands wasmachine die ook niet denderend goed wast en al langer gekke geluiden maakt. En iets meer capaciteit zou ook fijn zijn. Hmmm.

(in drie uurtjes was wel de was droog aan de lijn binnen hier! dat is fijn zeg. geen droger meer nodig!)

Voor 60 euro en een boel gedoe een onbekende tijd kunnen blijven doen met deze of zonder gedoe een zuinige, goed wassende fijne nieuwe Siemens ofzo kopen voor veel geld.

Dat vind ik nou lastig.

Ik ga er eens een nachtje over slapen, als ik wakker word is er vast goed advies!

(ik probeerde het vanmorgen, maandag, gewoon nog een keer. hier de zonsopgang vanaf het balkon)

dsc06535

Daar zitten we dan.

Jeej, dit huis he! ♥ Zalig.

Vanmorgen stonden we vroeg op. Kwart-over-zeven-vroeg. Maar sinds ik zo verantweurd eet slaap ik nog beter en dieper en word ik ook nog eens uitgerust wakker, eerder dan de wekker (in de vorm van telefoon of kind, dat is om het even).

Ik maakte wafels voor het kleine volk en we deden wat boodschappen. En we gingen naar Ikea voor een kast voor de cd-speler en pickup. Die staan nu op een kast en zijn derhalve erg interessant voor kinderhandjes (er zit soms lego enzo in) en koukleumende katten; ik denk dat ie omdat ie zwart is, net iets warmer is dan de rest van het huis ofzo.

(ja de kat is ook zwart maar ik bedoel de cd-speler)

Bovendien kon de lieffie zijn modelbouwbootjes nergens meer kwijt. Ja, ik weet genoeg goeie plekken ervoor maar dat vindt hij dan weer zonde enzo.

En toen stond de kast die we mooi vonden nagenoeg in die opstelling in de aanbiedingenhoek en we kochten ‘m met 70% korting en okee, wat schroefgaatjes aan de zijkant maar dat is eenvoudig bij te plekken. Er zat zelfs nog vet coole regelbare ledverlichting bij, voor graties.

dsc06514

hij kan ook gewoon op wit

Toen we thuiskwamen, bedachten we dat we best nog tijd hadden om een beetje te verhuizen en binnen een uurtje stond de auto vol met kleding, beddengoed, schoenen, badkamermeuk, knuffelbeesten en ehm, eigenlijk alle spullen van de bovenverdieping. Behalve de meubels dan.
img_20160910_140645In totaal zijn we vandaag 3,5 uur bezig geweest en we zijn grotendeels verhuisd. Of belangrijkstedeels, want de zware dingen doen we op het gemakje van de week.

We hebben toch geen haast meer want alles wat we nodig hebben staat hier inmiddels. Zelfs de koelkast enzo.

dsc06483Dus om half zes zaten we aan het bier. En aan het water. Ik alleen aan het water, de man aan allebei dus. Uitzichtje he.

dsc06519En nu is het inmiddels donker. We hebben heerlijk buiten gezeten vanavond en dat doen we zo weer. Want daarom is dit huis onder andere zo gaaf!

dsc06513En dit huis is gewoon warm! In het andere huis loop ik -en ik ben echt geen koukleum- altijd op dikke wollen sokken en draag een vest en hier loop ik op van die foute flatjes met blote voeten en ik heb pas net een vest aangetrokken.

De deuren naar buiten staan nog lekker open, de kinderen slapen en ik ga fijn nog wat van een relatief warme beginvandeherfstavond genieten.

verhuizen voor luie mensen.

img-20160908-wa0010Vanmorgen kreeg ik een mail van de verhuurder van het volgende huis. Hij was klaar met ruimen en als we wilden konden we de sleutel die middag ophalen. Dus om half 3 spraken we af bij de bank en betaalden het depositum op een speciale hiervoor opgerichte rekening, reden naar het huis om alles te inspecteren, grondig door te nemen en maakten een verhuisplanning, een plattegrond van wat waar moet komen, een logistiek plan om alle dozen in de juiste ruimte te krijgen, belden de verhuiswagenverhuurder, en begonnen thuis direct met inpakken.

Nee natuurlijk niet. We reden naar het huis om even alles door te nemen en bedachten dat we dan net zo goed dit weekend kunnen verhuizen. We verhuizen dit weekend het beddengoed, de kleding, eten, het kookapparaat, koffiezetapparaat (!!!!), knuffelbeesten en speelgoed van de kinderen en wat we nog meer op het gemak mee kunnen krijgen.

Ideaal: er staan al grote kasten en bedden in de slaapkamers dus alles kan gelijk op zijn plek worden gezet.

In de loop van de week haalt de man samen met de Duitse vriend met grote bus de grote spullen op zoals kasten en voorraad van de modelbouwwinkel, ladenkasten, bedden van de kinderen en de luidsprekers.

Daarna hebben we dan nog een paar weken de tijd om wat grote spullen die hier nog liggen te verkopen of weg te brengen  (incourante winterbanden en zulks) en een beetje te poetsen en dan zijn we wel klaar.

Das nu zo heerlijk van weinig rommel he <3

En het huis is gaaaaf! Uitzicht op de zee die een beetje kitscherig lag te schitteren in het namiddagzonnetje, het is ongelofelijk licht en ruim nu de grote meubels eruit zijn en de zon stond om 4 uur nog volop naar binnen te schijnen. Het was heerlijk warm, zonder kachel. Overal! Het bootje konden we ook gelijk voor de deur leggen, we mochten zijn aanhanger lenen en we moesten nog maar even wachten met het aanmelden bij de stroomleverancier nu we aan het verhuizen waren. Supersympathiek!

We hebben er zin in !

dsc06044

dat witte huisje boven het huisje recht aan zee is het

 

Bulletjournals.

Ja, ook weer zoiets he. Iedereen doet het, dus ik ook 😉 Maar dan zonder ingewikkelde taken en tekentjes want zo veel te organiseren heeft mijn leven ook weer niet.

Hier op wikihow lees je meer over het precieze hoe & wat een bullet journal dan zo speciaal maakt.

Tot heden deed ik het zonder dure pennen en boekjes maar ik vind het leuk genoeg om eens iets aardigs voor mezelf te kopen in de vorm van kalligrafiepennen of fijne potloden. Maar nu nog even niet. Voorpret is de halve pret.

Vroegah he

Vroegah vond ik schrijven en tekenen zo leuk maar ergens op de middelbare school verging me de lol van het schrijven. (net als -tijdelijk- van lezen)
Mijn eindexamenwerkstuk voor geschiedenis schreef ik wel nog helemaal. Bijna zeventig pagina’s, met vulpen. Het was echt! mooi. Hoewel het eigenlijk op de computer moest maakte de leraar, die ook niet zo van de moderne dingen was, er geen enkel probleem van. Ik kreeg dan ook een goed cijfer.

Juist als ik een beetje zat te tekenen, kon ik me goed concentreren. Dat werd dan jammer genoeg weer als complete desinteresse gezien waardoor ik werd verzocht nu eens even op te houden met dat geklieder en gewoon op te letten, waardoor ik juist vreselijk ging gapen.

Oh wat hebben we het druk!

De laatste tijd hebben we steeds meer dingen die we moeten onthouden. Veel kleine dingetjes. Iets opsturen, navragen, opvragen, aanvragen of geacht worden ergens op een bepaalde tijd te verschijnen.

En er zijn die dingen waar ik eigenlijk niet over wil nadenken maar wel wil onthouden om ze eens in de zoveel tijd te doen. Oh ja sokken stoppen. Oh ja administratie doen. Oh ja voorraden checken. Oh ja beddengoed wassen.

Daarom heb ik tegenwoordig een bullet journal. Soort van bullet journal. Eigenlijk gewoon een opschrijfboekje van de ikea bestaande uit twee delen maar een ‘bullet journal’ mag je gelukkig helemaal zelf maken en naar eigen smaak indelen en gebruiken.

Een deel gebruik ik om alle dagelijkse dingen die ik moet doen bij te houden. Ik maak per dag een lijst met bijvoorbeeld:

    • brood bakken! (anders kom ik daar weer om half 11 ’s avonds achter)
    • pensioenboer mailen
    • pasfoto’s voor buspas uitprinten
    • bellen naar rdw
    • banksaldo checken
    • pakketje retourneren

Ook schrijf ik hier even kort hoe de dag was. Grappige dingen of uitspraken van de kinderen, wat Toetje nu weer voor briljants heeft geleerd of gewoon iets uit mijn hoofd.

een voorbeeldje

een voorbeeldje, niet van mij maar via http://urbancashmereblog.com

En dan zijn er ook nog van die flauwe dingen die ik gewoon eens per maand moet of wil doen. Dat heb ik ook netjes opgeschreven zodat ik het niet vergeet.

  • administratie opbergen
  • voorraden checken en bijwerken
  • geld pinnen
  • kleding maken die gerepareerd moet worden

Verder heb ik wat handige lijstjes, zoals bijvoorbeeld:

  • wachtwoorden, de niet al te privacygevoelige dan tenminste
  • standaard boodschappenlijstje met alles wat ik op voorraad moet of wil hebben.
  • een overzicht van vaste lasten en inkomsten
  • een overzicht van uitgaven die maand

En het leukste is hierbij het opleuken van het geheel. Met andere flauwe lijstjes. Lijstjes met wat ik moet onthouden in mijn leven (niet zeuren over dingen die al gebeurd zijn, nutteloos internetten…). Quotes. Boodschappenlijstjes. Boeken die ik wil lezen. Een materiële zaken-wensenlijstje, met daarop dus een mooie pen en opschrijfboekje. En met grote mooie letters. Tekeningetjes. Kleurtjes.

Ja, ik vind het leuk 🙂

Heb jij een bullet journal of een ander dagboekachtigding?

Wat herfstplaatjes.

Wakker worden en bijna niets buiten zien door de mist.

Van dat bladstille nevelige herfstweer. Prachtig <3 Met spinnen, rijpe bramen, beetje buiten klooien, niet warm maar ook niet koud, doodse stilste en hier en daar zachtjes vallende blaadjes.

dsc06418 dsc06420 dsc06425 dsc06426 dsc06428 dsc06435 dsc06437 dsc06439 dsc06440 dsc06441 dsc06442 dsc06443 dsc06444 dsc06446 dsc06448 dsc06451 dsc06457

Noors wegbeheer enzo.

De dingen in Noorwegen hebben tijd nodig, zeggen ze. Ting tar tid. Hier in Sørlandet schijnen de tingen ook het meeste tid te taren van hele Norge. Opeens valt het verschil met overgeplande Nederland dan zo op. Het gaat allemaal wat meer… op het gemakje.

Een brug repareren….

Om op dit eiland te komen, moet je met een brug. Die staat er al een jaar of zeventig en een auto en een niet al te brede fietser kunnen elkaar er net passeren. In ons volgende huis kijken we er schuin tegenaan, ik ben benieuwd hoe vaak het per dag nu voorkomt dat er iemand achteruit terug moet wegens een over het hoofd geziene tegenligger.

Maar, die brug moet een beetje gerenoveerd en daarom steeds een half uur afgesloten, volgende week volledig voor vrachtverkeer. Dat wist niemand. Dat had wel gemoeten, want er had een aankondiging ter grootte van een knieperige contactadvertentie is het lokale søffertje gestaan.

Dus op de lokale FB-pagina ging het zo:

De brug is afgesloten voor renovatie. Wist iemand dat?
– Eilandbewoner: Nee maar fijn dat je het zegt.
– Eilandbewoner 2: Volgende week kan er ook geen vrachtverkeer overheen hoorde ik!
– Eilandbewoner 3: Maar hoe moet het dan met de melk van de koei’n van boer Nyberg? En de brandweer? – Afvalophaler: Oh, we moeten daar maandag wel afval ophalen. Ik ga eens informeren hoe we dat moeten doen
– Eilandbewoner 4: Iemand nog gedacht aan de kinderen die met de schoolbus gaan?
– Eilandbewoner 5: Ik heb het busbedrijf even gebeld, ze zetten kleine busjes in.

Dus uiteindelijk is alles geregeld.

Een weggetje omleggen…

Denk je: ik woon in een land van steen. Dat is wel stevig. Valt soms ook tegen.

De provinciale weg, tot voor kort de ‘snelweg’ stortte een paar jaar geleden in. In de bodem zit een soort ‘klei’, die vloeibaar wordt als het gaat trillen, zoals bij wegwerkzaamheden. Een groot stuk van de weg lag opeens in het water en het nabijgelegen meertje werd een behoorlijk meer. Na acht jaar beloven dat  de werkzaamheden volgend kwartaal van start gaan, zijn ze aan het werk om de weg weer recht te maken. Voor zover dat kan hier.

Straatje leggen….

Op de facebookpagina van de gemeente waar wij wonen:

‘Potverdikkie, is opeens heel die straat afgesloten. En niet even een klein berichtje aan de bewoners. Dat is niet fraai!’
Andere bewoner: de straat was weggezakt. Het wordt nu met spoed gerepareerd.

Een steentje opruimen…

Of er valt naar beneden.

oei-steenDe reden dat de snelweg een paar dagen dicht zal zijn. En het is supersympathiek hoor, die bordjes die je waarschuwen voor vallende stenen maar behalve hopen dat je niet op het verkeerde moment op de verkeerde plek bent, is het enige dat je kan doen.

Maar, geen kamervragen, of politici die roepen: willen we meer, of minder stenen? ’t Is gewoon zo en je doet er niets aan. Natuurlijk staan ze er hier ook niet om te springen, maar het levert niet zo’n golf van verontwaardiging op als in Nederland als er een stoeptegel scheef ligt.

steen op weg

oi oi oi oi oi oi oi huff da!

Ik hoop dat ik geen steen op mijn hoofd krijg, of met snelweg en al in een meer verdwijn.

Noorwegen is een geweldig land.

De baby voeren voor luie mensen.

DSC05055Zo grappig, een baby die leert eten. En een vreselijk gedoe! Ik houd niet van gedoe. Er moet gewoon een makkelijkere manier zijn dan potjes opwarmen, baby voeren en dat eten vervolgens in je gezicht gegooid krijgen. Of uit babyhaartjes moeten verwijderen.

Dat kan moeilijker!

Of de zuinige manier: kook wat eten voor de baby. pureer het eten, al dan niet met wat boter of melk. doe afwas. laat het afkoelen. verdeel het eten over een ijsblokbakje. vries het eten in. wil de baby eten: ga naar vriezer. haal blokjes eruit. doe blokjes in een pannetje. warm blokjes eten au bain marie op. geef aan baby. geef baby groot gelijk dat ie het niet vreet.

Je kan het je ook te moeilijk maken.

Voeden en eten op verzoek

De eerste zes maanden kregen de baby’tjes borstvoeding. Op verzoek. Behalve de eerste, die kreeg het maar zes weken. In een flesje.
In die zes maanden hebben ze een boel geleerd. Rechtop zitten, dingen pakken en in hun mond stoppen en ook niet onbelangrijk: hun darmpjes zijn er klaar voor om vast voedsel te gaan verteren.

Liever niet eerder. Maar de baby is zwaar geïnteresseerd in eten! Ja, ook in katten, autosleutels en papa’s oren. Die voer je hem ook niet.

Tijdens de avonddrukte ook nog eens een baby moeten gaan zitten voeren terwijl je nog allerlei andere dingen te doen hebt zoals avondeten maken, tafel dekken en eventuele andere kinderen aandacht geven: ik vind het niet relaxed. En niet gezellig. De baby moet er gewoon lekker bij aan tafel en met iedereen tegelijk eten. Zien eten doet eten 🙂

Jeej Rapley!

De Rapley methode gaat ervan uit dat de baby vanaf zes maanden kan beginnen met zelf eten. Stukjes. Het is leuk voor de baby. Zo kan ie fijn het eten voelen, ruiken en zelf in zijn mond stoppen en houdt ie zelf de regie. Een logisch vervolg op borstvoeding (en bij de eerste ook flesvoeding) op verzoek.

Verslikken

Verslikt de baby zich niet? Nee. Althans, al mijn kinderen leven nog. Ze kokhalzen wel zo nu en dan met een bijbehorend rood hoofdje en waterige oogjes, maar dat wordt rap minder. De kokhalsreflex zit vrij voorin de mond en beschermt juist tegen verslikken.

Mijn moeder gaf aan onze Rapley’ende zoon destijds een potje. Prompt verslikte hij zich. Misschien omdat ie met een lepel eten achterin zijn mond geparkeerd krijgen, niet meer de regie had over het naar binnen werken van zijn voedsel. Verslikken hebben ze nooit gedaan. Kokhalzen wel maar dat wordt rap minder als ze elke dag een paar keer zelf mogen oefenen met eten.

En de tandjes?

Een baby heeft natuurlijk nog geen compleet gebit,maar dat maakt de baby weinig uit. Onze debaby niet in elk geval. (we noemen haar vaak debaby. Aaah, jij lieve debaby!) Ook met alleen tandvlees kan een baby prima eten kauwen. Toetje eet nu:

  • Groenten. Soms gekookt, soms rauw. Rauw vooral om ‘r effe bezig te houden. Een wortel of een stuk komkommer. Gekookt is het vooral speelgoed.
  • Avocado. Vol goede vetten die een baby meer nodig heeft dan een bord met rauwkost.
  • Fruit. Zachtere appelsoorten (die spuugt ze allemaal weer uit), banaan, zachte kiwi
  • Gekookte kip of vis
  • Zelf gerookte vis (uiteraard heel goed gecheckt op graten)
  • Vlees, bijvoorbeeld gehakt, worst zonder vel (en zonder foute toevoegingen) maar ook stukjes biefstuk
  • Ei. Gekookt of gebakken
  • Yoghurt. Wel van een lepeltje, maar alleen als ze zelf ook een lepeltje vast mag houden
  • Stukjes kaas
  • Olijven in plakjes, zonder pit
  • Bramen, stukjes pruim, blauwe bessen

Ik zie nooit stukken eten terug naar buiten komen, dus ’t gaat allemaal goed daarbinnen 😉

De smeerboel!

Ja, het wordt een rommeltje. Maar dat wordt het sowieso. Daarom is een Antilop of een andere kinderstoel met een dienblaadje rondom echt ideaal. Slabbetje voor en de mouwtjes opstropen en dan valt het verder reuze mee. Tip: vermijd dingen die zo leuk *splet* zeggen als je er met je mollige babyhandje op slaat.

En dan?

Heb je echt geen garantie dat het van die lekkere eters worden. Bij ons lustten ze van alles, tot een maand of 14. Maar in elk geval heb je dan 8 maanden lang een lekker makkelijk etende baby gehad, zonder gedoe 😉

DSC05299 DSC05345-001 DSC06340

 

 

 

 

Een ding doen.

bron: http://www.smallfryblog.com/2014/10/03/fryday-jenna-14/

bron: http://www.smallfryblog.com/2014/10/03/fryday-jenna-14/

De mythe dat vrouwen kunnen multitasken, slaat zeker niet op mij. Ik kan een ding goed doen, twee dingen half en bij drie dingen laat ik er twee finaal mislukken. En dat is niet goed.

Of het nu gaat om kleine dingen of grote projecten: een tegelijk alsjeblieft.

(wat niet wil zeggen dat ik niet kan lopen en praten tegelijk, maar bij telefoneren en in soep roeren wordt het gevaarlijk)

De laatste jaren….

De afgelopen jaren waren, hoewel over het algemeen rustig en relaxed verlopen, wel gevuld met grote veranderingen. Nog een kind. Huis verkopen. Emigreren. Nog een kind. En straks weer verhuizen.

Ik heb het idee dat we eindelijk in wat rustiger vaarwater komen. Babietjes zijn superschattig maar ze kosten, al zijn ze nog zo lief, een enorme berg energie. Ik ben blij dat ze zelf eet, in elk geval een deel van de nacht in haar eigen kamer slaapt, dat de kinderen het fijn hebben op hun niet meer zo nieuwe school, Fietje op de wachtlijst staat voor de barnehage en man lekker aan het werk is.

En te veel willen….

Ik wil vaak van alles. Vaak naar buiten. Een moestuin. Allerlei dingen zelf maken. Dingen doen met de kinderen. Bloggen. Een boekje typen. Knuffelen met de man. Dat eeuwige huishouden. En oh ja, af en toe genieten van geen gezeik aan mijn hoofd en gewoon iets voor mezelf. Maar, dat gaat niet altijd allemaal. En als het allemaal gaat, dan toch ook voor een deel ten koste van elkaar. En dat wil ik niet.

Gaat niet…

Dus liet ik een moestuin dit jaar maar voor wat het was. Naar buiten ga ik als er tijd is en als ik er zin in heb. Ik wil een boekje typen, maar niet nog eens tussen alles door.

Tijd voor wat makkelijks…

Ik ben best blij dat we straks een makkelijker huis hebben. Behalve een grasveldje is er geen tuin om te onderhouden. (ik lijk wel een bejaarde). En hoewel ik de houtkachel echt ga missen, is het ook fijn dat er een warmtepomp is waar Toetje d’r handjes niet aan brandt en waarmee het in het hele huis aangenaam kan worden, in plaats van alleen bloedheet in het woonkamertje van 15 m2.
’s Ochtends naar buiten om hout te hakken is heerlijk, maar niet met een ondernemend Fietje en een rondkruipende baby binnen.
Ik kan natte pakken gewoon te drogen hangen in plaats van een compleet droogschema boven de kachel op te stellen. En de was droogt er gewoon! Binnen!

Aandacht geven aan wat belangrijk(st) is….

Ik wil aandacht geven aan de dingen die ik het belangrijkste vind. Kinderen, man en uh, mezelf *hi*.

Mijn zelfbedachte droom van een welig tierende moestuin in ons eigen kleine rondebalkenhuisje, met elke dag de tijd en de zin om geweldige en gewone dingen helemaal zelluf te doen, boeken te typen, een blog te onderhouden, te sporten, stapels boeken te lezen, zonsondergangen te zien, door iedereen graag gegeten gezonde maaltijden uit de keuken te toveren en zelf ook nog een leven te hebben, moet maar even wachten.

Want ik kan niet alles. tegelijk.

Kan jij alles tegelijk?

Verhuizen en een ‘whole 30’

Toetie heeft een toothie!

Aw, het monster heeft een tandje. Dat verklaart misschien haar drakerige gedrag. Ik hoop het, want ik val nu al twee avonden op de bank in slaap wegens de gebroken nacht ervoor. Ze doet er wel echt alles aan om dat tandje te verbergen, je mag echt niet in dat bekkie kijken.
Ik vraag me af waarom ze tandjes nodig heeft, ze eet werkelijk alles. Vlees is haar lievelingseten. Keihard gillen joh, als het op is. Stikkwaad!

En dan denk je om een uur of zeven dat je nog even lekker tegen de man aan kan liggen, nemen deze je bed een voor een over. Dus daar ging de rust.

IMG_20160904_075630Verhuizen…

We zijn al een beetje begonnen met het voorbereiden van de verhuizing want over drie weken kunnen we het andere huis in. Allemaal hebben we er zin in.
Gisteren kwamen er mensen kijken naar het huis, ik geloof niet dat ze er erg weg van waren. En we hadden nog wel zo mooi het oude hout opgeruimd, het gras gemaaid en de tipitent ingepakt.

Bijna alles wat we niet echt mee willen nemen of daar nodig hebben, is inmiddels naar de kringloop of weggegeven.Wordt een makkie, die verhuizing 🙂

Het huis heeft een grote bijkeuken en in de kelder hebben we ook nog een deel opslagruimte en dat is fijn, want we hebben geen garage. Dus gaan de winterbanden van de vorige auto en de fietskar maar weer op ‘marktplaats’ in de hoop dat er iemand om komt die niet opeens niets meer laat horen, net als bij de tipitent die we te koop hebben staan. (zucht)

Als iemand nog interesse heeft in een tentipi zirkon 15 met houtkachel, schoorsteen en onderzeil: 1200 euro, afhalen in Zuid Noorwegen, kan je ‘m gelijk uittesten 😉

81_33012370 l_1402641838Gezonde dinges

En oh ja, ik ben nog altijd gestopt met bier drinken. En wijn. Ik drink alleen nog water,  koffie en soms thee en dat bevalt me prima.

Gezond eten deed ik eigenlijk altijd al (als in geen brood, pasta en suiker, pakjes en zakjes of rare olietjes) en omdat ik ook niets meer drink, bedacht ik dat ik ook wel een ‘whole 30’ kon doen. Dat is 30 dagen heel strikt geen rotzooi eten. Je eet dan alleen groenten, fruit, vlees, vis, noten en zaden en ei. Hier lees je er meer over. Gaat lekker maar het scheelt dat ik behalve soms brie, yoghurt, slagroom, roomboter en een incidenteel stukje chocola toch al geen rommel at.

Voordeel is dat ik amper meer buik heb en maat 36 weer aan kan. Jeej! En ik voel me echt super. Nadeel is dat mijn broeken afzakken en dat ik als Toetje van de tiet af is, vermoedelijk amper tiet over heb (dat is het eerste waar overbodig gewicht lijkt te verdwijnen. daar, en mijn toch al niet imposante kuiten).

En dat we een heleboel flessen zelfgemaakte wijn over hebben 😉 Als je mijn tent komt kopen krijg je er zo veel mee als je wil 😉

Maar dat is allemaal nu leuk. En uiteindelijk ga ik natuurlijk ook dood, ik wil alleen niet elk jaar een kilo aankomen en een lullig kwaaltje erbij krijgen, zoals veel mensen. Een paar maanden geleden had ik regelmatig hoofdpijn en de hypochonder in mij denkt dan gelijk aan tumoren, ziekenhuizen en een leuke grafsteen.

i-told-you-i-was-sickIk wil gewoon gezond blijven en me goed blijven voelen, in mijn lijf en in mijn hoofd want ook mijn hoofd profiteert van schoon eten en geen alcohol drinken.

Voor mezelf, maar vooral voor de kindertjes. Ik zeg niet dat ik elk onheil afweer hiermee, maar voor een grote berg nare klachten en vervelende ziektes beperkt het de kans toch wel aanzienlijk.

Dus.

Gaan we zo maar eens een stukje varen. Het is echt belachelijk mooi nazomerweer!

Kleine babygarderobe.

DSC06243Een baby heeft niet zo heel veel kleertjes nodig. In elk geval veel minder dan de gemiddelde baby heeft. Je hebt gauw te veel maar te weinig is ook niets. Moeten wassen omdat je verlegen zit om een inieminiebroekje is echter ook stom.

In het begin had de baby echt weinig. Een paar wollen rompertjes, wollen maillotjes en puntsjaaltjes tegen dat eeuwige gekwijl van ‘r. Een oversized wollen vest voor als ze naar buiten ging en dat was het wel.

Maar, ze zit ook geen hele dagen meer tegen mij aan geplakt en de winter komt eraan, dus tijd om even te checken wat er moet worden aangeschaft, om te voorkomen dat ik de ene week naar de winkel moet voor rompers, de volgende voor broekjes en daarna voor sokken.

Zo gek toch. Een rompertje wat de ene dag prima zit, daarin is ze de volgende dag net een rookworst, zo opgepropt. Negen maanden en negen kilo spek en liefde <3

Wat ze nu heeft kan ze, behalve de jurkjes, tot het einde van de winter dragen.

  • twee wollen paarse maillots
  • een grijze en een zwarte broek
  • een stapeltje lelijke maar warme wollen rompers, alleen nog okee ergens onder
  • een paars mouwloos jurkje
  • een zwart mouwloos jurkje
  • twee vestjes voor binnen
  • een gebreid mouwloos dingetje

Hiermee kan ze een dag of vijf worden aangekleed. Dat moet zeven dagen worden + iets reserve. Ik ging uit van drie laagjes: romper, iets erover, vestje.

Ik heb netjes uitgeschreven welke ‘outfits’ ik kon maken met wat ik heb liggen en kwam tot de conclusie dat ik nog het volgende nodig heb:

  • twee donkere maillots
  • twee donkere nette rompers of truitjes met kraagje en lange mouwen
  • twee dunnere vestjes / truitjes / warme tuniekjes
  • eventueel een jurkje, want de papa van de Toetje houdt van babytjes in jurkjes <3
  • sokjes

Dus als we in de buurt zijn, ga ik keurig met mijn boodschappenlijstje (jaja) naar de Kappahl. Dat is een soort H&M, met iets duurdere maar ook iets leukere (want niet zo schreeuwerig & zonder stomme teksten) en kwalitatief iets betere kleding in biologisch katoen. Gelukkig groeit Toetje nog wel, maar niet elke drie weken weer een complete maat.

Winkelen om het winkelen is absoluut niet mijn hobby. Maar precies weten wat je nodig hebt, vinden wat je zoekt, de baby mooi aankleden, niet misgrijpen en weer een maand of vijf vooruit kunnen met een relatief kleine investering in leuke dingen, dat vind ik dan wel weer fijn.

Zo. Opzouten met je zomer ;)

Oooh, ik hou van de herfst. En de winter. En de vroege lente. En van de lange lichte avonden, niet donkere nachten en lichte ochtenden.

Het enige waar je me geen plezier mee doet, zijn die te lange, te warme, te fel verlichte dagen van begin juni tot begin augustus. En hoewel ik het heerlijk vind om naar het strandje te gaan, met ’t bootje te varen, naar buiten te kunnen lopen zonder jas en tot laat buiten te zitten, ben ik altijd weer blij als het augustus is. Bijna herfst!

Dat de zon nog niet op het grasland naast ons huis staat als je ’s ochtends wakker wordt, zodat er van die mooie dauw overheen ligt. Dat de schaduwen langer worden. Het licht wat meer gefilterd. Dat het herfst wordt, met overal bessen, paddestoelen en de eerste verkleurende en vallende blaadjes en spinnen en overvliegende ganzen. Dat het weer gezellig is om ’s avonds een kaarsje aan te steken. Dat de ochtenden zo heerlijk koud en stil zijn met stoomwolkjes uit je mond en de middagen soms toch nog aangenaam warm. Dat chocolademelk met slagroom en kaneel weer lekker is om te drinken en appeltaart om te bakken. Dat er pompoenen zijn, die ik eigenlijk niet zo lekker vind maar zo bij de herfst vind horen dat ik er toch soep van moet maken.

We zetten er een stemmig muziekje bij op, natuurlijk! (geen herrie, ik zweer het!)

Deze diashow vereist JavaScript.

De oven.

Van alle apparaten die we bij de tweedehands apparatenwinkel kochten, is er nog één apparaat dat het doet. Dat is de wasmachine, ik gok dat ie een dag nadat we hem hebben verhuisd ook de geest geeft.

Mijn brood was al een paar keer niet gelukt. Dan draaide ik het bakblik om en normaal valt daar dan het brood uit, helemaal perfect goedgelukt en alles.
Maar steeds bleef de onderkant van het brood in het bakblik vastplakken, zodat er maar een half brood uit viel. Hoe kan dat nu. Bakblikken in de vaatwasser gedaan? Vergist in de baktijd? Te veel olie bij het vormen? Piekerdepieker. Ik ben toch niet helemaal in de war…

En als ik ergens NIET tegenkan, dan is het tegen zulke dingen.

Ik heb tegenwoordig mijn ‘anger management issues’ redelijk onder controle maar als zoiets gebeurt dan moet ik echt even moeite doen om niet het brood in de vuilnisbak te flikkeren, de bakblikken fijn te stampen het ovenruitje in te trappen. Zeker de derde keer.

En opeens ging er een lichtje op: de afbakbroodjes werden die morgen ook niet bruin aan de onderkant. En jawel, het onderste element van de oven was kapot.

Nu waren er nieuwe elementen te koop. Voor 55 euro. En ik zou het best willen kopen, als ik zeker zou weten dat ie het dan weer een paar jaar zou doen. Maar aangezien de eerste vaatwasser en de koel-vriesdinges het ook binnen een paar maanden tot een half jaar opgaven, ben ik daar niet echt zeker van.

Gelukkig gaf een moeder van een klasgenootje van DL een oud komfyr weg. En mijn handige (lieve, sterke, geweldige etc.) man haalde ‘m op, gaf een fles zelfgemaakte drank als dank in de hoop dat dat niet heel onbetamelijk gevonden werd, zette het element over en tadaa, hij doet het weer.

Ik ben blij met de man die alles kan. En dat mijn brood morgen als het goed is weer perfect uit de oven komt. Zo niet, dan sla ik alsnog het ruitje in.