Geen doos.

0-OrganizersAls ik vroegah iets wilde opruimen, kocht ik er een opbergspullen voor. Kratten, kistjes, kastjes en bakjes. Voor elk opruimprobleem is er wel een oplossing. Lekker alles categoriseren, alfabetiseren en organiseren en weg is je rommel. Verstopt achter een deurtje in een kast en geen hond die het ziet.

Tot het kastje vol bakjes was. En toen moest er een nieuw kasje komen. Naar ikea, berekenen, proberen in te laden, passen, meten, nog een keer proberen in te laden, karton eraf scheuren, inladen, naar huis rijden, uitladen, in elkaar schroeven, indelen, opruimen, volstouwen, opruimen, en *herhaal*.

Maar ja, dat kan je ook maar zoveel keer doen, totdat je letterlijk uit je huis groeit he.

Iets uit het zicht bewaren, betekent natuurlijk ook niet dat het echt weg is. Het kan rustig ogen omdat het in mooie bakken zit of in dichte kasten staat maar de rommel blijft. Bovendien is het binnen de kortste keren wel wel weer een rommel omdat spullen netjes opbergen tussen bergen ongebruikte overbodige spullen nu eenmaal een rotwerkje is en wij gemakzuchtig zijn. Flikker daar maar even neer…. En vervolgens kan je weer van voor af aan beginnen.

Want, als het organiseren van je rommel een oplossing zou zijn, zou je inmiddels wel een keer klaar zijn. Zegt zij, en ze heeft gelijk.

Ik weet dat er bosjes mensen zijn die er helemaal geen probleem mee hebben, maar ook opgeruimde rommel is voor mij rommel. Netjes opgeruimde brieven van mensen die al lang niet meer in je leven zijn. Vacuüm gezogen zakken met kleding die je al lang niet meer past. Vijftig netjes op kleur en grootte gesorteerde bloemenvazen. Een plank vol met kandelaars. Kaarsrechte stapels met beddengoed dat al jaren je bed niet meer haalt. Jaargangen van oude tijdschriften in een map die je nooit meer opent. Een gezellige mand voor je oude kranten.

Alsof het geen zooi is, als het in een mooi doosje zit. Dat is net zoiets als denken dat je gezond eet, omdat er ‘nu met 35% minder suiker!’ op de verpakking van je Cheerios staat.

Hm, slechte vergelijking.

Als je je oude, ongebruikte spullen bevrijdt, heb je lekker geen handige opbergoplossingen meer nodig. Eerst heb je opbergbakken over, vervolgens zie je lege planken in je kasten en uiteindelijk kan de hele kast weg en heb je weer een stukje van je huis terug heroverd.

En dat is fijn, meer leefruimte. (wat mij er niet van weerhoudt om een hele avond aan de keukentafel te zitten, al bloggend, facebookend en noorse lesjes makend, maar dat is een ander verhaal. heb genoeg gedaan vandaag 😉 )

Nazomerwandeling.

Soms maken we de fout om te proberen de zaterdag- of zondagochtend rustig te beginnen. Rustig voor ons dan. Iets langer blijven liggen dan normaal en vervolgens ‘Jaha, wacht effe tot ik mijn koffie op heb.’ ‘Nee, nu even niet.’ ‘Ja, stra-haks.’

Uiteindelijk worden die kinderen maar drukker en ik maar minder vrolijk en dat moet ook niet. Toen ik uiteindelijk afbakbroodjes voor ze maakte, waren ze een stuk gezelliger.

En toen moest er nog gewandeld worden natuurlijk.

DSC06287We wilden langs het water lopen bij de school van de kinderen, maar ons Leentje wilde naar de grill- en speelplek waar ze met school vaak heengaat want daar waren suuuupergoeie blauwe bessen.

Grappig dat lelies ook herfstig worden. Was me nog nooit opgevallen.

DSC06294DSC06288En dat klopte ook! Het was best een flinke klim maar wel heel mooi. En er waren dus veel blauwe bessen.

DSC06289DSC06292DSC06295

Terloops meldde ons Leentje nog even dat haar schoenen helemaal niet lekker meer zaten. Die schoenen van drie maanden oud, waarvan we net bedacht had dat ze die voor buitengym kon gebruiken. Uff da!

Toen we weer thuis waren, werd ik eraan herinnerd dat ik had beloofd te gaan fietsen. En bramen plukken. Oh ja. Nu ik dit typ herinner ik me opeens dat de fiets van DL er vlak bij huis mee stopte en we hem toen maar even in de berm hadden gegooid om hem later op te halen. Nooit meer aan die fiets gedacht. Oeps.

DSC06296 We hadden een flinke bak vol toen we weer naar huis terug gingen. Oh mama daarmee gaan we bramenjam maken. Of een bramentaart!

Ja, jammer. Je hebt ook nog twee hongerige zusjes… Dus verder dan bramen zijn ze niet gekomen.

Nou ja, wel zo gezond natuurlijk.

DSC06297 DSC06311En een appeltje. Hadden we ook nog. Hadden, want alles is op.

DSC06306Morgen is het 12 graden, het waait te hard voor het bootje en we gaan zo’n beetje verdrinken met de verwachte hoeveelheid neerslag. Gelukkig kunnen we al die frisse lucht en beweging van vandaag dan mooi compenseren met het doen van spelletjes op de computer en de telefoon. Hebben wij ook een keer rust 😉

Een voorraad.

De Duitsers moeten het nu opeens van hun regering: een noodvoorraad aanleggen voor ten minste tien dagen.

Waarom? Om mensen bang te maken omdat bange mensen nu eenmaal makkelijk onder de duim te houden zijn? Omdat terrorisme terrorisme terrorisme terrorisme terrorisme of omdat de euro toch wat minder stabiel is dan ‘Europa’ ons wil laten geloven?

Ik heb geen idee.

Voorheen hield ik ook altijd vrij ruime voorraden aan, maar ik heb ze een tijdje geleden allemaal opgemaakt omdat die keuken hier zo onpraktisch is dat ik de helft niet meer terug vind achter al die blinde muurtjes en rare hoekjes en het in de voorraadkasten bevroor of beschimmelde, afhankelijk van het jaargetijde.

Toch werd ik aan het denken gezet: is het heel slim om zo voorraadloos te zijn?

Ja. Ik weet zo precies wat ik heb, er kan niets over de datum gaan of op een andere manier slechter worden en het neemt lekker weinig plek in. De winkels zijn relatief vlakbij en op vallende euro’s of ander onheil heb je minder kans hier in het hoge Noorden.

Nee. Als we samen waren, zou ik er niet zo van wakker liggen. Maar we zijn met zijn zessen, we hebben een behoorlijk probleem als er, om wat voor reden dan ook, tijdelijk niets in de supermarkt ligt en er ook bij ons thuis alleen een halve pot augurken en een restje pindakaas in de kast staat.

Een aantal jaren geleden lag hier het complete openbare leven plat, omdat men zich  geen raad wist met meer dan twee meter sneeuw. Toen rond kerst vijf van ons zwak, ziek en misselijk waren, was ik blij dat ik niet misgreep en wat makkelijke dingen op de plank had liggen.

Omdat we binnenkort toch verhuizen naar een huis met een zee van bergruimte, besloot ik weer wat spullen op voorraad te zetten. Meel, olijfolie, tomatenprut, nootjes, bonen, tonijn… je weet wel. Zulke dingen. Dingen die toch wel op gaan, omdat we het ook lusten als er geen Crisis is.

Elke week neem ik gewoon wat extra’s mee. Niet omdat ik angstig ben, maar omdat ik realistisch ben 😉

Zorgen, tobben en hoofdbreken.

Ik kom deels uit een familie van zorgenmakers, tobbers en hoofdbrekers. Als je zo bent opgevoed ga je vanzelf ook een beetje zo denken. In elk geval als je jonger bent. Gelukkig ben ik er al lang achter dat je jezelf daarmee absoluut geen dienst bewijst maar daarmee vooral jezelf en anderen vreselijk in de weg zit. Mijn oma was ook altijd bezorgd. Zo bezorgd, dat we haar uiteindelijk niets meer vertelden.

Is het echt nodig (of mogelijk) om alle mogelijke onheilen voor proberen te zijn? Om ‘zes stappen vooruit te denken’ zoals mijn vader graag doet? Om op elke weg zeven beren, acht tijgers en een valse leeuw te zien? Welnee.

Het ergste wat er kan gebeuren, is vaak lang zo erg niet en als er echt iets ergs gebeurt, dan helpen je zes vooruit gedachte stappen ook geen hol meer.

Bovendien zitten ongelukken in kleine hoekjes en heeft de loop der dingen nogal de neiging om zich net helemaal niets van jouw of mijn planning aan te trekken.

(Zo kan je je helemaal veilig wanen in een in splinternieuwe audi A4, maar als op een Noors bergweggetje de stuurbekrachtiging ermee stopt sta je er net zo mee stil als met een rammelbak met pech. Het vervelende is dat het met een gloednieuwe auto van meer dan een halve ton net wat harder slikken is dan met de rammelbak waarbij je dit risico enigszins hebt ingecalculeerd. Maar met 100 euro voor een internationaal abonnement op hulp bij pech een goedkope reisverzekering, ben je ook geholpen. Bovendien hoef je niet boos te worden op de garage)

Natuurlijk is het handig om je enigszins voor te bereiden. Zo nemen we eten, drinken en dekens mee als we langere reizen maken. Waxinelichtjes en zaklampen in de winter. Ik begon weer met eten op voorraad te leggen. Wat cash geld in huis, ook nooit weg. Net als genoeg geld op je bankrekening. Gezond eten. Geen spullen op de trap of het gangpad leggen. Op tijd je banden verwisselen en de was binnen halen als de  wolken al te grijs en groot worden.

‘Dat zien we dan wel weer’ is zo’n beetje ons motto. Met een bescheiden uitgavenpatroon en genoegen nemen met minder gaan ook veel dingen vanzelf, die anders moeite zouden kosten.

Natuurlijk denk ik na over de toekomst en probeer ik met dingen rekening te houden. ’t Is echt niet dat ik maar een beetje clueless loop aan te klooien. Althans, niet altijd.
Maar of ik nu zes doemscenario’s uitdenk en het zevende vindt plaats of we nemen de dingen zoals ze komen is om het even. Piekeren en plannen verandert de toekomst nu eenmaal niet. Of in elk geval te weinig om je er nu mee bezig te houden, in plaats van met leven.

Waarom je naar Sørlandet op vakantie wil.

Toen we naar Noorwegen vertrokken, had ik mezelf meer in een wat Noorwegeriger deel van Noorwegen terecht zien komen. In de buurt van Elverum in het lage oosten, of juist aan de westkust, ergens tussen Bergen en Steinkjer. Maar het werd de zuidkust en dat is prima.

Deze diashow vereist JavaScript.

Onze woonplaats ligt centraal, Oslo en Stavanger zijn beide vier uur rijden van hier. Net als de ‘echte’ bergen. Er zijn op een half uur van hier rechtstreekse vluchten naar Schiphol en de ferry naar Denemarken is even ver rijden. Dat je geen drie dagen hoeft te reizen, is voor bezoekers ook wel prettig.

We zijn, voordat we hier gingen wonen, vaak op vakantie geweest in Noorwegen, maar nooit in deze regio. Ik kende het alleen van de foto’s.

De naam van deze regio is Sørlandet, het zuidland. Het zijn de provincies Vest en Aust Agder. In het zuiden van Sørlandet is er de scherenkust, dieper landinwaarts zijn er bergen tot 1500 meter hoogte. De regio is net zo groot als half Nederland, er wonen net geen 300.000 mensen. Het is relatief dichtbevolkt.

Ook voor vakantie is het hier prachtig. Waarom Sørlandet een leuke vakantiebestemming is?

  • Het is -relatief- dichtbij. Dordrecht – Hirtshals is precies 1000 kilometer. In Hirtshals neem je de ferry naar Kristiansand, die er in de zomer 2 of bijna 3,5 uur over doet, afhankelijk van de maatschappij.
    Hoe lang je over het stuk NL – DE – DK doet, varieert echter. Het kan in 10, maar ook in 14.
  • De overtocht is goedkoop. Voor zo’n 100 euro vaar je met je auto en je gezin naar de overkant. Net even iets anders dan bijvoorbeeld Kiel – Oslo, waar je al snel 400 euro kwijt bent, en vervolgens nog ‘gedwongen’ wordt aan boord te eten en te drinken.
  • Er zijn weinig Nederlanders. Voor sommige mensen een groot pluspunt. Sørlandet is vooral populair bij de Noren zelf, rijke Osloërs en mensen van de westkust hebben er huisjes aan de kust.
  • Er zijn geweldige vaarmogelijkheden. De Blindleia is de vaarroute vanaf Lillesand naar het zuiden, die tussen het vasteland en de eilanden door gaat. Je vaart hier redelijk beschut en je hebt veel minder invloed van het weer op het Skagerrak. Als je hier een huisje huurt van een particulier, kan je vaak ook een bootje huren.
  • Het heeft het allebei. En gezellige stadjes en dorpjes met hier en daar een terrasje maar ook stille eilandjes, uitgestrekte bossen, mooie bergtoppen en heldere meren. Je kan in zee zwemmen, dagen wandelen zonder iemand tegen te komen of naar (gratis) concerten en activiteiten.
  • Je kan met je Hollandse benen redelijk wandelen en fietsen. Er is hoogteverschil, maar ook als je alleen maar polderpaadjes gewend bent, kan je hier lekker wandelen. Ga je liever verticaal de berg op: die mogelijkheid is er ook.
  • Je kan prachtig vissen. Om in zee te vissen heb je geen moeilijke vergunningen nodig. Er zijn mogelijkheden te over hiervoor.
  • Het weer is mooi. Ja, het mooiste van Hele Norge. De meeste zonuren en redelijk hoge zomertemperaturen maar zoals overal in Noorwegen: je moet het treffen. Je kan verregenen, maar ook hele dagen heerlijk buiten zijn, van ’s morgens vroeg tot ’s nachts, want rond de zomerzonnewende wordt het amper donker.

Als je rechts klikt op de tag ‘vakantie in Noorwegen’ kan je onder andere posts lezen over hoe je er komt. Op de site van visitnorway lees je toeristische informatie.

Ontwennen & niet nodig.

DSC06271 Menen iets nodig te hebben en naar de winkel gaan is voor veel mensen een automatisme. Mijn generatie is van kleins af aan weinig anders gewend, de generatie van mijn ouders heeft zelf sinds ze volwassen is wel gezorgd dat ze zo min mogelijk tekort kwamen op materieel gebied. (om maar eens even flink te generaliseren, hopelijk vergeven jullie me).

Natuurlijk zijn we niet allemaal tot op het bot verziekt, maar wel een beetje. Zie of bedenk iets leuks en *hup*, binnen een half uurtje of een paar keer klikken is het van jou.

Ik vind het ongelofelijk gaaf dat er tegenwoordig zo veel blogs en artikelen zijn over minimalisme en eenvoudiger leven. Al die mensen die daar hun eigen draai aan geven, maar wel collectief blijer worden van minder en bewuster consumeren, dingen doen, ruilen, repareren en zelf maken in plaats van kopen en zich bewust worden van de gevolgen van gedachteloos kopen kopen kopen. Het wordt nog eens populair! 🙂

Dat vond ik een van de lastigste dingen om niet meer te doen: het gewoon niet kopen. Of er op zijn minst een flinke tijd mee wachten. Want, je hebt iets ten slotte nodig.

Mijn hoofd denkt het nog steeds af en toe. Dan zijn de pannetjes allemaal in gebruik: ‘oh, eens kijken of er bij kringloop wat pannetjes te vinden zijn’. Terwijl ik de inhoud van de ene pan over kan doen in een bakje en de andere pan gewoon even zelf af kon wassen. Zulke dingen. Stompzinnig eigenlijk.

Jezelf iets opleggen dat je in je hart helemaal niet wil, dat gaat niet werken. Dan ben je hoogstens aankopen aan het uitstellen, tot je weer ‘mag’ uitgeven.

Als je echter weloverwogen besluit niet meer -alleen- als consument door het leven te  gaan, zal je misschien heus wel eens de ‘fout’ ingaan maar het wordt echt mooier en leuker als je tijd en geld overhoudt, minder bezig bent met het onderhouden van je meuk, nadenken over wat voor meuk je nog meer kan aanschaffen om Echt Gelukkig (en mooi!) te worden en je realiseert dat je geluk nooit zal zitten in de spullen die je bezit.

Als je die andere manier van leven niet ziet als een verarming, maar een verrijking, dan zie je ook vanzelf al die mogelijkheden die er zijn.

blamen.

blamen.

Zo kan je cider kopen voor veel geld. Je kan ook met zijn allen appels plukken langs de kant van de weg. Vervolgens kan je een sappers willen kopen, of iets verzinnen met de spullen die je al hebt.
Je kan glazen flessen kopen, of uit de glascontainer vissen voor niks.
Je kan de kinderen laten helpen met het verzamelen, schoonmaken, aangeven en vullen van de flessen en een paar weken later geniet je van heerlijke zelfgemaakte cider, waar je voor buiten bent geweest, leuke dingen hebt gedaan met de kinderen en die bovendien beter smaakt. En had ik al gezegd dat het gratis is?

DSC06272

Die stomme, hardnekkige koop-impuls weerstaan is lastig, maar het is het waard.

IMG_20160822_194037

(en twee posts op een dag…. ik ben echt dramatisch slecht in posts inplannen zeg!)

Een makkelijke regel voor een opgeruimd huis.

Een van de makkelijkste dingen om je huis netjes te houden, is de ‘regel’ van één erin, één eruit. Dat geldt niet voor kinderen, dat zou zielig zijn. Maar voor spullen werkt het prima! Op twee manieren zelfs!

Als er iets nieuws wordt aangeschaft, verhuist bij veel mensen het oude ding naar de schuur, de garage, de kinderkamer, de logeerkamer, de zolder of de tuin.
Soms is dat prima, als je daar nog geen lamp / bezem / stoel / watdanook hebt, maar die daar wel nodig hebt. Maar over het algemeen is het gewoon onzin om het vervangen ding dan te bewaren, hoeveel excuses je er ook voor verzint.

‘Maar het is zonde om weg te gooien, want het oude is nog prima’.
Wel, als dat zo is, is er natuurlijk in de eerste plaats weinig nut om iets nieuws te kopen. Als je huidige dinges nog prima functioneert, hoef je ‘m ook niet te vervangen en vind je het vervelend om het oude weg te ‘moeten’ doen, dan koop je gewoon nog niets nieuws en houd je je geld lekker in je zak. Zo simpel is het.

Afgelopen winter kocht ik nieuwe winterlaarzen. Ik had winterlaarzen maar die bleven lekken. Het waren prima laarzen voor droger of warmer weer maar ik heb ook al dr. Martens en hoge kaplaarzen, en maar een paar voeten. Dus exit winterlaarzen. Als ik een ander vest vind, gaat het uitgezakte geval in de zak voor de kringloop. Toen ik de perfecte rugzak vond, ging mijn handtas terug naar waar ie vandaan kwam. Als ik beddengoed koop, doe ik dat omdat het oude de staat van poetslap heeft bereikt en niet om het op een stapel in de kast te leggen.

Ook als je niet 1 op 1 iets vervangt, is het handig om even kritisch te kijken naar je spullen. Als je een keukenmachine koopt, heb je misschien je blender niet meer nodig. Koop je een Zeer Degelijke braadpan, dan kan je misschien zonder braadslee. Ik noem maar wat.

Als je deze regel een beetje consequent toepast, scheelt dat een boel troep in je huis.

De moestuin dit jaar.

Ik besloot dit jaar niets aan een moestuin te doen. Vorig jaar had ik er ook te weinig energie en tijd voor en nu zou dat, met een kleine baby die veel tijd kost, wederom het geval zijn.
En inderdaad, de momenten dat ik even niets hoef te doen zijn er wel, maar die zijn niet zo lang dat ik nu eens effe lekker op het gemak plantjes had kunnen gaan verpotten. Of er überhaupt zin in heb.

Toch kreeg ik van een kennis een paar courgetteplantjes en van een ander tomatenplanten en daar was ik natuurlijk wel blij mee. Ik kocht een muntplantje en we zaaiden sterrekers.

Zo begin april zijn de moestuinaspiraties altijd groot. In elk geval behoorlijk aanwezig.

tuintje

Maar ook dit jaar blijkt dat tomaten toch niet zo houden van buiten staan in een toch behoorlijk fris zeeklimaat. Behalve vier knalgroene kleine tomaatjes, hebben de planten niks gepresteerd. Ik kan het ze niet kwalijk nemen.

De courgette was op enig moment echt prachtig groen en de bloemen trokken veel hommels aan. Maar behalve flutterige courgetjes maken die na een paar dagen van de plant vallen, doet ie ook weinig.

En dat geeft ook niet. Het was leuk en dat is het belangrijkste 😉

Wat we wel hebben geoogst:

  • een enorme berg kersen, die we zo opaten en gebruikten voor zelfgemaakte kersenlikeur. ik drink amper bier meer, maar een klein glaasje daarvan is wel errug lekker 🙂
  • pruimen. we hebben met zijn allen de hele boom leeggevreten in een paar dagen tijd want we moesten eerder zijn dan de wepsen. een klein deel van die pruimen is nu pruimenlikeur aan het worden
  • appels, langs de kant van de weg. vreselijk zuur maar met wat goedkope supermarktappels erbij, wordt het lekkere cider.
  • bosbessen. die aten we voor de verandering zo op en we verwerkten ze in een cake.
  • bosaardbeitjes. ook om zo te eten
  • frambozen. toetje eet ze uit je hand als een paard een suikerklontje. ze groeien letterlijk overal nu
  • bramen. eindelijk rijp, als ik een keer zonder kinderen ga plukken en daadwerkelijk iets mee naar huis kan nemen zonder dat het opgevreten wordt, kunnen we er bramenlikeur van maken. of jam, omdat bramenjam in de winter zo zalig is. of nog een cake.
  • zwarte bessen.

Behalve dat, kan je ook de jonge paardebloembladeren aten als sla. En vogelmuur. En jonge brandnetels die je kan bakken als spinazie. Vrouwenmantel kan je in je thee doen. Net als heide. En zo is er nog veel meer.

Ja, je vraagt je af waarom je zo veel moeite doet voor een paar groene tomaten terwijl je moeiteloos de heerlijkste dingen kan oogsten.

Dit jaar wil ik ook op zoek naar ‘steinsopp’ (eekhoorntjesbrood) en canterellen. Dat zijn paddestoelen die nagenoeg onmogelijk te verwarren zijn met giftige varianten, veel voorkomen en bovendien erg lekker zijn.

In het volgende huis ga ik natuurlijk gewoon weer een poging wagen. Ik heb groentenzaden gekocht die speciaal geschikt zijn voor in potten, binnenshuis want ik heb daar een grote vensterbank met veel zonlicht in de keuken.

Nee, ik leer het ook nooit 😉

Gratis dingetjes, argh!

1626Ik voel me net zo’n Maarten van Rossem als ik zeg dat ik de schurft heb aan gratis dingetjes, maar ik heb echt de schurft aan gratis dingetjes. Vooral gratis dingetjes voor kinderen, die je worden aangeboden als je kinderen erbij zijn. Die vinden alles mooi, natuurlijk. Die van mij zeker want die hebben niks 😉

Gelukkig is alles hier duur (behalve bootjes. en luiers) en niet gratis en wordt er niet zo openlijk gedaan aan het omkopen van kinderen door de ouders -of andersom-.

Een tijdje geleden was er een show van de Reddingsmaatschappij. Na afloop kregen ze een zakje met Eliaspleisters, een Elias toverpotlood (retro! jaren 80!) en een foldertje. Dat vond ik dan wel weer leuk, maar vooral ook omdat ze hier niet o-ver-al wat krijgen. Dan is het nog bijzonder.

Zelfs in deze wereld die bijna letterlijk ten onder gaat aan de hoeveelheid spullen die we hebben, menen we nog meer nodig te hebben. Vooral als het gratis is. Koop je een doosje met 20 theezakjes, of een van 40 met een gratis mok? Die laatste natuurlijk. Niet dat je de komende 50 jaar een nieuwe mok nodig zal hebben, maar gratis is gratis en dat is mooi meegenomen. Beter mee verlegen dan om verlegen.

Of van die spaarsystemen. Moet je jarenlang dezelfde dure koffie drinken, elleke keer die punten uitknippen en bewaren en dan mag je na inlevering van 450.000 spaarpunten (gebundeld in stapels van 1000 punten) een ontiegelijk lelijk koffiekopje kopen, dat ook nog eens voorzien is van enorme Douwe Egberts logo’s. (Ik heb het even opgezocht). Onbegrijpelijk.

Koop een tijdschrift en hop, zes proefmonsters erbij die vervolgens jarenlang in je badkamerkastje staan te vegeteren. Neem een abonnement op het tijdschrift en leg je man lekker onder een Janneke Brinkman-dekbed. Zal ie leuk vinden 😉 Koop een pak cornflakes en krijg een gratis sleutelhanger. Pas na drie dagen kapot! Krijg een gratis bananenopbergbakje bij een kilo bananen.

Argh! Ik zou bijna extra betalen om die dingen er niet bij te krijgen. Maar ik koop sowieso geen tijdschriften. Of cornflakes. Of DE-koffie. Dat scheelt weer.

Als je het niet nodig hebt, is het ook nog niet nodig om het gratis te krijgen. Geen wuppies, koekvormpjes, opbergbakjes, bekers, lunchtrommels, sleutelhangers, sleutelkoorden, veters, chocolaadjes, koekjes, pepermuntjes, potloodjes, handige bewaardeksels, babygeschenkdozen, schenktuitjes, t-shirts, opbergmapjes, spaarpotjes, markeerstiften, labello’s, gebaksbordjes, receptenboekjes, parkeerschijven, katoenen tasjes, armbandjes, kurketrekkers, speelkaarten, usbsticks, ruitenkrabbers, stropdassen, te kleine kalenders, pennen, potloden, etuis, toilettassen, beweegmeters, notitieboekjes, rekenmachientjes, tijdschriften of andere meuk die uiteindelijk niets anders doet dan een rommeltje maken van je keukenlades en uiteindelijk op de vuilnishoop belandt. Of je reet vetter maakt in het geval van eetbaar spul, en dat wil je ook niet. (toch?)

De enige positieve uitzondering die ik zo kan verzinnen, zijn gratis zakjes met blijebijenbloemzaden van de biologische zadenleverancier.

Het niet accepteren van dingen die gratis zijn, wordt nogal typisch gevonden. ‘Nee’ zeggen tegen een of ander spaarplaatje met een achtjarige bij me leverde me de vorige keer bij AH een verbaasde blik van de kassamevrouw op. Natuurlijk wilde iemand achter me ze wel 😉

Toch is nee zeggen tegen al die onzin, een stuk makkelijker dan al die onzin weer je huis uit krijgen. Soms is nee echt een heel mooi en makkelijk woord.

Hoe houd je geld over? Spaartips :)

7688db90a466e3302288521b0d5390a6

en die kan het toch weten…

Het is zo stom: als je niet oplet wat je met je geld doet, verdwijnt het als sneeuw voor de zon. Bij plusgraden. Ik heb hier ruime ervaring mee 😉

Als je meer geld wil overhouden, is dat vaak helemaal niet zo moeilijk. Ik doe niet aan (onrealitische) budgetten en creatief boekhouden tussen verschillende potjes, dat vind ik niet handig. Wat kan je doen om geld over te houden aan het einde van de maand, in plaats van andersom:

  • Allereerst: los schulden af. Leningen, kredieten, creditcards, roodstand op je betaalrekening en andere nare vormen koop op afbetaling: maak het weg! Je bent een gevangene van die kredietverstrekker want het maakt je enorm kwetsbaar. Als er een deel van je inkomen wegvalt en je kan de maandelijkse aflossingen niet meer betalen, kan je vreselijk in de problemen komen. Ik heb jaren bij een deurwaarder gewerkt en echt heel rottige situaties voorbij zien komen, vaak veroorzaakt door het ‘boven je stand leven’, gevolgd door een noodlottige gebeurtenis.
  • Los je hypotheek af. Uiteindelijk moet je dat geld toch een keer op zien te hoesten, je kan het dan beter ‘nu’ aflossen in plaats van er eerst nog eens jarenlang rente over te betalen. Lagere maandlasten maakt je minder kwetsbaar bij ziekte, werkeloosheid, dalende huizenprijzen, echtscheidingen en andere narigheid.
  • Houd je uitgaven bij. Hang op een makkelijke plek een kalender ofzo, waarop je elke dag opschrijft wat je hebt uitgegeven. Zorg dat het makkelijk toegankelijk is zodat je het niet voor je uitschuift en vergeet.
    Maak het niet te lastig door alles uit te splitsen, schrijf gewoon ‘ 45 euro boodschappen’, 14 euro haarspeld + t-shirt’, ’78 euro hout + schroeven’.
    Aan het einde van de maand, kijk je wat je hebt uitgegeven en waaraan. Wat was nodig en waar had je prima zonder gekund?
    Geef je 400 euro uit aan boodschappen in een maand met twee personen, dan zou je misschien die vijf flessen frisdrank diabetes veroorzakend overprijsd suikerwater, die vier zakken chips en beker B&J’s kunnen schrappen die je elke weet koopt.
    Kocht je een nieuw truitje maar zou je niet eens meer weten waar het is, dan zou je je gewoontes m.b.t. het aanschaffen van kleding eens onder de loep kunnen nemen. Enzovoort.
  • Betaal jezelf het eerst. Maak een groot bedrag over naar je spaarrekening / aflossing schulden / aflossing hypotheek. Niet zo groot dat je aan het einde van de maand geld moet lenen voor brood met pindakaas bij de Aldi, maar wel zo groot dat je geen geld aan onzin kan uitgeven.
  • Overdenk aankopen. Bedenken dat je iets nodig hebt en direct kopen is een slecht idee, omdat 9 van de 10 aankopen die je op die manier doet zinloos zijn. De rush van die paar minuten dat het nieuw is, zijn het geld niet waard.
    Heb je verzonnen dat je echt die schoenen, nieuwe bank, vaas of kinderkleding nodig hebt, wacht dan een maand. Het loopt niet weg en als je het echt graag wil, is het daarna tenminste echt leuk om het eindelijk aan te schaffen.
  • Heb een lijstje. In je hoofd, of in je telefoon, met wat je kan gebruiken. Als je dan een goede aanbieding treft, kan je heel concreet zien of je het echt nodig hebt. Als je dingen koopt die je niet nodig hebt is het nooit een goede aanbieding, al is het 90% afgeprijsd.
    Zo weet ik dat als ik goede shirts zie voor ZL, ik ze mee kan nemen. Volgend jaar is hij definitief uit zijn nu al krappe shirtjes gegroeid.
  • Betaal rekeningen direct. (en agendeer ze voor iets voor de vervaldatum). Zo voorkom je nare aanmaningskosten.
  • Verzin iets leuks voor je geld. Sparen zonder concreet doel is niet heel erg motiverend. Verzin er iets voor waar je wat aan hebt, al is het over vijf jaar een cruise maken als dat je droom is. Zo kan je bij elke aankoop bedenken of je liever nu dat prulletje hebt, of over vijf jaar vanaf nu de reis van je dromen maakt.
  • Koop geen spullen voordat je iets echt bewezen leuk vindt. Als je bedenkt dat je graag wil gaan kamperen, vissen, vogels kijken, kleiduiven schieten, taarten maken, bootje varen of boogschieten, leen dan ergens de benodigde spullen. Dat kan bijvoorbeeld via Peerby. Heb je het een keer of vijf gedaan en ben je nog steeds hartstikke enthousiast, dan kan je overwegen om de spullen zelf aan te schaffen. Maar vaak eindigen zulke spullen ongebruikt in de schuur.
  • ¨Ga niet naar de winkel. Niet in het echt, niet online. Alles in een winkel is erop ontworpen jou geld uit je zak te kloppen. Ben je nog niet zo bedreven in het niet-kopen, bind jezelf dan ook niet als een kat op het spek. Of neem alleen geld mee voor de parkeergarage en een bak koffie als je met een vriend gaat winkelen als tijdsverdrijf.
  • Doe niet te moeilijk en kijk naar je successen. Als er een keer een aanmaning in de bus ligt of een paar schoenen ongebruikt in je kast eindigt, is dat niet het einde van de wereld maar gewoon een goede leer voor de volgende keer. Daarna sta je tenminste weer goed op scherp!

Het mooie is: hier ben je tien keer zo snel miljonair als in Nederland 😀

Wat zijn jouw beste tips om te kunnen sparen?

De beste dingen om niet meer te hebben.

bron: http://www.ytravelblog.com/

bron: http://www.ytravelblog.com/

Spijt van iets dat ik heb weggedaan heb ik gelukkig nooit gehad. Ik denk dat het een verschil is of je opruimt omdat je een opgeruimder huis wil hebben, of omdat je al de spullen niet meer wil in je leven. In mijn geval ging het om het laatste zodat ik met een brede glimlach de ene na de andere doos met zooi bij de kringloop of de stort kon brengen. In de afgelopen zeven jaar is er zo veel veranderd, en de dingen ik het meest blij ben om niet meer te hebben zijn:

De hypotheek.
Hoewel we de lasten meer dan makkelijk konden dragen, vond ik het hebben van zo’n grote schuld echt niet fijn! We begonnen met 287,000 euro en toen we vijf jaar later verhuisden, was er nog zo’n 175,000 euro van over. Dit mede na een maximale schenking van mijn ouders, waarmee we nog steeds blij zijn.

Huren is duurder en huren is ‘geld weggooien’ maar huren is ook: geen zorgen over renteveranderingen, extra aflossen, inleggen op bankspaarrekeningen, dalende  huizenprijzen, afbladderende verf, gemeentelijke belastingen, groot onderhoud of cv-ketels, geen vakantiedagen of weekenden kwijt zijn aan noodzakelijk onderhoud. Huren geeft vrijheid: zit je niet meer op je plek dan pak je je spullen en zet je ze ergens anders neer.

Ik zie momenteel nog geen goede reden om ons weer op te hangen aan een hypotheek, twintig jaar lang rente te betalen en te onderhouden te moeten plegen om vervolgens na die tijd met een huis te zitten dat veel te groot is voor twee mensen.

De televisie.
Al bijna zeven jaar weg en ongeveer evenzoveel seconden gemist. Nu gaan mensen vermoedelijk weer antwoorden dat zij wel een tv hebben en hier met mate naar kijken en er dan heel leuke dingen op zien maar ik vind het -zeker met kinderen- een fijn ding om niet te hebben. Het internet is groot genoeg om een goede vervanging te zijn voor alle reclame doordrenkte pulp van televisie, wat mij betreft. Bovendien praten mensen over Ziggo&co alsof ze een nare ziekte hebben; ik geloof niet dat ik er iets aan mis. ‘Ik heb Ziggo’. ‘Och meid, wat erg voor je!’

Te veel kleding en schoenen.
Dat is nog eens makkelijk aankleden ’s ochtends: al mijn lievelingskleren op twee plankjes!

Zin om nieuwe dingen aan te schaffen.
Van fijne -nieuwe- dingen word ik heus nog wel eens blij, als het tenminste een ‘noodzakelijke’ aanschaf is. Dingen kopen omdat ze leuker zijn lijken dan mijn dingen, dat heb ik redelijk afgeleerd.
Lange tijd had ik een houtfornuis hoog op mijn voor-ooit verlanglijstje staan, maar nu de man vaak kookt is dat ook geen prioriteit meer. Zo’n eenvoudiglevenhobbyist is ie ook weer niet 😀

Een handtas.
Als we verder van huis gaan, dan neem ik mijn fijne rugzak mee met flessen water, iets te eten en wat babyspul. Verder niets. De man heeft een telefoon, autosleutel en portemonnee bij zich. Ik heb geen idee wat ik verder mee zou moeten sjouwen. Best handig, je handen vrij en geen zorgen om tassen die gestolen kunnen worden (hoewel dat hier zo’n vaart niet loopt), waar dingen uit kunnen vallen of waar je precies niet in kan vinden wat je zoekt.

Diderot-effect, dus.

Een tijdje geleden doneerde ik onze salontafel aan de kinderen. Die zaten steeds te bitchen over welk dingetje er in wiens kastje lag dus ik stapelde de kastjes op elkaar en zette de stoeltjes om een tafel waaraan ze ge-za-men-lijk moesten spelen.

Dus hadden wij geen koffietafel meer. Dus jatten we de krukjes van de kinderen. Dat voldoet eigenlijk ook prima en het voordeel is dat ze niet vol rommel kunnen worden gegooid. Horizontale oppervlakken zijn er berucht om.

Lelijk waren ze wel, dus ik haalde de emmer ‘Friske Pust’ uit de kelder. Dat is gewoon goedkope witte latex met milieumerkje die je rücksichtslos overal tegenaan kan kledderen.

Toen had ik witte krukjes. Jeej, victorie!

DSC06260

Maar bij die witte krukjes, staken de ooit roze en daarna ooit witte stoeltjes wel heel slecht af. Je denkt dat ze wit zijn, tot je er iets wits naast zit.

Zoals schapen. Je denkt dat ze wit zijn, tot je ze in de sneeuw ziet en dan zijn het een pekkige beesten!

Dus hop, de stoeltjes ook weer een lik witte verf.

The effect was first described in Diderot’s essay “Regrets on Parting with My Old Dressing Gown”. Here he tells how the gift of a beautiful scarlet dressing gown leads to unexpected results, eventually plunging him into debt. Initially pleased with the gift, Diderot came to rue his new garment. Compared to his elegant new dressing gown, the rest of his possessions began to seem tawdry and he became dissatisfied that they did not live up to the elegance and style of his new possession. He replaced his old straw chair, for example, with an armchair covered in Moroccan leather; his old desk was replaced with an expensive new writing table; his formerly beloved prints were replaced with more costly prints, and so on. “I was absolute master of my old dressing gown,” Diderot writes, “but I have become a slave to my new one … Beware of the contamination of sudden wealth. The poor man may take his ease without thinking of appearances, but the rich man is always under a strain.”

DSC06259

Oh ja, die kast. Nu was die kast weer lelijk.

Even de randjes bijplekken. Oh, dan ook maar de zijkanten. En nou ik toch bezig ben, verf ik gelijk de binnenkant ook maar wit want die was nog houtkleurig. Twee keer.

… twee uur later….

DSC06256

Was Toetje weer wakker, en stond alles weer netjes in de verf.

DSC06265

Moraal van dit verhaal: verf je meubels als de baby slaapt.

Gebreide truitjes en gebrande nootjes.

Ik vraag me af, of ik de kinderen vergeten was drinken mee te geven op hun eerste schooldag…

DSC06240

Ze misten de bus niet, de man bracht ze voor die ene keer naar school. Hij moest toch die kant op, om drie jaargangen Donald Ducks voor weinig op te halen voor onze Donald Ducks verslindende Leentje.

We staken de barbecue vanavond nog maar eens aan. Hier is ie inmiddels weer uit, maar het is een fijne plek. De komende dagen is er minder lekker weer voorspeld. Minder zonnig althans, ik vind het wel prima hoor, iets herfstiger.

DSC06242

Er waren twee postpakjes voor ons. Een van mijn moeder met wat vergeten spulletjes, de onverslijtbare sokken en twee nieuwe schapenvachten. Die hadden ze gekocht omdat ze ze bij ons zo fijn vonden. Bij hen thuis waren ze echter te warm. Aangezien het daar binnen doorgaans een graad of 23 is (behalve in de zomer, dan is het warmer) geloof ik dat graag. Maar wij zijn er hartstikke blij mee!

En er was een grote verrassing uit Zweden, met zelfgebreide wolletjes. Twintig graden of niet, dat moest gelijk aan natuurlijk. Zo gaaf, precies mijn lievelingskleuren! Als ik het kon, zou ik mijn huis breien van deze wol.

DSC06243 DSC06251

Ik heb geprobeerd noten te roosteren in de oven met kruiden. Dat is goed gelukt.

Zonder kruiden, dus gewoon rauwe bootjes roosteren deed ik zo:

Verwarm de oven op 175 graden.
Schuif het bakblik met ongebrande noten erin (ik legde er een bakpapiertje onder. dat kan vermoedelijk ook zonder, maar ik had toch nog gebruikte stukjes liggen)
Na vier minuten hussel je de noten om met een lepel
Laat ze nog vier minuten bakken.
Klaar!

Deze keer heb ik ze 20 minuten op 70 graden gebrand (tussendoor ook even gehusseld) en wel gekruid vooraf. Ze zijn nu iets minder knapperig, maar wel erg lekker. Ik heb op elk blik 200 gram noten gedaan, die ik had gekruid met een 2 tl. olie, een tl. knoflookpoeder, een tl. uienpoeder, een tl. paprikapoeder en een tl. chilipoeder en halve tl. zout. (zo ongeveer, komt niet zo nauw als je er maar niet te veel olie in doet)

De volgende keer kruid ik ze, en brand ik ze op de eerstgenoemde manier. Hopelijk zijn ze dan perfect!

DSC06255

En nu ben ik moe.

De allerlaatste dag van de vakantie.

Dus wij naar Sokken vanmiddag. Een heerlijk idyllisch baaitje waar je rustig en ongestoord kan zwemmen, kreefjes, krabbetjes en garnaaltjes kan vissen en uitgebreid kan zonnen.

DSC06181Was het plan. Komt er een partyboot binnen zeilen pruttelen.

DSC06172

Die overigens netjes in zijn eigen baaitje ging liggen, maar grappig was het wel.

Nooit, nooit heb ik mijn bril op, tot ik hem in een soepele beweging kwijt kan raken O.o.

We gooiden de kinderen in het water met hun reddingsvest, zodat ze ongeveer weten hoe dat voelt.

DSC06187

Op het eilandje stikt het, aan de peop te zien, van de schapen. We hoorden ze bellen en blaten en roken ze, maar we zagen ze niet.

Toetje vond het ook heel gezellig. Ze heeft heel de tijd maar een beetje gezeten met wat eten, stokjes, schelpjes en wat aandacht van broer en zussen op zijn tijd.
DSC06195

DSC06206   DSC06201 DSC06204 DSC06210 DSC06211

Ben je dan een stelletje scharrelkindjes!

DSC06223 DSC06224

Aah, eiland van de fuzzy vogeltjes <3 Eidereendjes?  Er is vast iemand die de juiste naam ervan weet 😉

DSC06225Kijk mama, ik heb een neilekrab! Een slak = snegle, ‘sneile’, uitgesproken door een peuter met spraakgebrek. Heremietkreeftje. (en check het verantwoorde ankertje op de linkermouw! 😉 )

DSC06231

Het vriendinnetje van ons Leentje leverden we per boot weer af in haar achtertuin. Zo grappig.

We staken de bbq nog maar een keer aan vanavond, want het was nog zalig, prachtig nazomerweer.

De lunchtrommeltjes voor morgen staan alweer klaar, de rugzakken zijn gewassen, de kleren zijn weer klaargelegd, de kinderen zijn schoongewassen en slapen inmiddels… alles is in orde. Ik denk dat we ons daarom morgen vreselijk gaan verslapen, ofzo.

Rituelen

badritueel

badritueel

Ik ben een groot voorstander van routines. Routines maken het leven makkelijk en overzichtelijk en rustig. Rituelen maken het leven fijn.

Een ritueel is een opeenvolging van handelingen in een bepaalde volgorde en op een welbepaalde plaats.

Dus. Ik vind het net wat meer bijzonder klinken dan routine. Een ritueel klinkt als een routine waarbij je meer aandacht aan geeft? Is er een Neerlandicus in tha house?

Opstaan, kinderen naar school doen, kamers opruimen, was doen, koffie drinken, baby wandelen, fruit maken voor de kindjes, brood bakken en ’s avonds samen eten lijken allemaal van die -saaie- gewoontes maar als je er bij stilstaat (figuurlijk, want anders schiet het niet op), blijken het mooie rituelen.

’s Ochtends iedereens bed weer opmaken is niet een gefrustreerde opruim-tic (nou ja, niet alléén dat), maar ook een manier om het naar bed gaan voor de kinderen aangenamer te maken. Het stapt toch lekkerder in in een opgeruimd bed dan in een grote kreukelzone vol tijdschriften en vieze sokken.

Brood maken is ook zo’n terugkerende taak. Ik vind het niet het beste eten en niet eens een leuk werk, maar als ik het zelf maak en er roomboter, een halve kilo gezonde zaden en pitten en keltisch zeezout in stop, heb ik het blije gevoel toch iets positiefs in de kindjes te stoppen, hiermee. Ook een klein ritueel.

‘Kus, knuffel en een kroel’ doen we al jaaaren. Bij het afscheid nemen en slapen gaan. Je moet het er ook bij zeggen, niet alleen doen.

Ook zijn er die grote rituelen zoals verjaardagen. Verzinnen over een taart, de kamer versieren, cadeautjes, kaarsjes uitblazen en het avondeten uitkiezen. En kerst, met elk jaar dezelfde lelijke kerstballen en een zielige boom.

En al die kleine dingetjes. Even met ze meelopen naar de schoolbus. Iets lekkers mogen uitzoeken voor in het weekend. ’s Avonds even bij ze in bed liggen. Na het douchen schone kleren aan en nog even kindertv kijken. Dingen plukken. Wafels en wandelen in het weekend, een kaneelbol bij ikea en papa uitzwaaien als ie weg moet.

Aandacht besteden aan die kleine dingen, er even bij stil staan hoe klef dat ook klinkt, dat maakt je leven -en dat van mensen om je heen- echt wel mooier <3

Weg.

21295a618718d6573c90eb716bbf529eIn het licht van alle nieuwsberichten lijkt het zo zinloos, je druk maken om geld, om spullen en om andere mensen. Dat is het ook 🙂

Het is raar dat je moeite moet doen om niet te veel te hebben, waar andere mensen helemaal niets hebben. Niet eens de meest basale dingen als eten, veiligheid en onderdak. Dat er miljardenindustrieën zijn dankzij al die mensen die te veel eten of te veel spullen hebben.
Mensen die van gekkigheid niet weten wat ze met hun geld moeten doen, met de gekste gevolgen van dien (jachten van 80 meter lang en evenlange rijen bij de Action, bijvoorbeeld).

Dat we met elkaar onze enige planeet zo uitwonen dat er straks niets meer te wonen is. Hoe kortzichtig. We moeten de planeet netjes achterlaten ‘voor onze kinderen’. Maar als we die ook al opvoeden tot materialistische, nooit genoeg-etterbakjes dan is deze planeet nog meer genaaid dan nu.

Ik weet het wel, van de een mag je niet pessimistisch zijn, van de ander mag je niet te optimistisch zijn en van nummer drie mag je je ogen niet sluiten voor alle ellende in de wereld maar wat maakt het voor verschil. *zucht*

Het liefst zou ik ergens ver uit de buurt van de meeste mensen gaan wonen. Op een paar hectare grond, in een klein houten huisje. Eigen hout hakken, kippen houden en een paar gelijkgestemde gezinnen in de buurt zodat de kinderen kunnen spelen met elkaar en je elkaar kan helpen met de belangrijke dingen van het leven zoals de tuin omploegen, dingen repareren, oogst delen, bier proeven en kampvuren maken. Maar ook weer niet te dichtbij natuurlijk 😉

Das zeker weer te idealistisch. Want er moet natuurlijk ook geld verdiend worden.

Maar ja. Dan ga ik maar lekker naar buiten. Even van het leven genieten enzo. Dat lucht vast op.

Minimalistische kinderkleertjes en minder wassen.

Kinderkleding heb je snel te veel. Je koopt wat, je krijgt wat en dan zijn er nog geefgrage opa’s en oma’s 😉
Het lijkt makkelijk om alles in de kast te laten liggen omdat het handig is achter de hand te hebben, maar volgens mij is het dat niet.

Kinderkleding bewaren voor de volgende, of niet?
Ik heb nauwelijks kinderkleding op voorraad. Ik bewaar de echt mooie en functionele dingen zoals winterpakken, laarzen, regenbroeken en gebreide truien.
Tussen DL1 en DL2 zit vijf jaar. Als Fietje eindelijk de kleding van haar grote zus past, is het lelijk van het in de kast liggen. Het is ook nog de vraag of het het juiste seizoen is en of ze het leuk vindt.

Daarom geef ik tegenwoordig bijna alles weer door, zodat het gebruikt kan worden. Uiteindelijk is dat waar spullen voor zijn.

De gekke dakloze prinses

8da8dbbd870de7d97c1b2a5d3f035fe6De kinderen hebben Fietje heeft de neiging om zich op de gekste manieren uit te dossen. Dat ze hun eigen kleding kunnen pakken zonder die *stijlfoutjes*, vind ik wel handig. Daarom zorg ik dat ze met alles wat in hun kast ligt, ‘veilig’ zitten.

Veilige kleren.
Zomerjurkjes en -schoenen berg ik aan het einde van de zomer op, omdat kinderen kunnen besluiten dat je zomer gewoon af moet dwingen, door het dragen van strandkleding bij krap vijf plusgraden in maart. ‘Maar de zon schijnt!’

Het voordeel van het klimaat hier, is dat je comfortabel van half augustus tot half juni de zelfde kleding kan dragen.

Ik zorg ook dat ze hun kleding bij alle gelegenheden kunnen dragen. Zo kan ZL met zijn broeken en t-shirts zowel naar school als lekker buiten spelen. Als hij netjes moet zijn, is dat een kwestie van een fatsoenlijke trui of overhemdje erover. En met zijn overhemden kan ie ook gewoon buiten spelen.
Idem met ons Leentje, of ze nu in haar Desiqual-jurk (van de kringloop  ;)) naar het strand gaat of naar een feestje, maakt niet uit.
Fietje draagt gewoon altijd glittertopjes. Lekker overzichtelijk.

Ik bedoel maar dat ze eigenlijk geen kleding voor speciale gelegenheden hebben, dus wat ze pakken is altijd goed.

Niet (teveel) vooruit kopen.
Er zijn dingen waarvan ik 100% zeker weet dat ze heel veel gedragen gaan worden, zoals zwarte leggings door DL1 en wollen rompers door de baby. Die dingen neem ik mee als ik een goede aanbieding tegenkom, het komt toch wel op. Maar kleding een maat te groot en schoenen op de groei koop ik niet. Al is het nog zo goedkoop.

Kleding met dubbele functie
Fietje draagt graag leggings. Die draagt ze als pyjama, maar ook onder jurkjes en tuniekjes. Onze Es draagt graag trainingsbroeken, dus zorg ik dat hij er twee heeft, waarin hij kan slapen maar ook på tur op school als het koud is met een maillot eronder. Of gewoon, een dag in rond blijven lopen als we toch thuis zijn. Dat scheelt weer extra pyjama’s aanschaffen, wassen en opbergen.

Fijne kleren.
Ook in hun klerenkasten scheelt alleen favoriete kleding een heleboel tijd. Ze hoeven niet te zoeken naar hun lievelingsdingen en ik hoef al die overhoop getrokken niet-lievelingskleding niet weer te ordenen. Of een strijd aan te gaan om het ze te laten dragen.

Ouder = minder.
Het ligt ook aan de leeftijd. Voorheen had ik wel 12 broeken nodig voor ZL om een week mee vooruit te kunnen en nu heeft hij aan vier gewone en twee joggingbroeken genoeg. Ze worden steeds minder pekkig, de kleinere hoeveelheid was compenseert het feit dat hun kleding steeds groter wordt.

Niet zo moeilijk doen…
Uit angst om te weinig te hebben, houden mensen vaak veel te veel bij zich. Maar waarom zou je een stapel verwassen en lelijke kleding achter de hand houden ‘voor nood’ als je een wasmachine hebt en bij stuk, binnen een paar uur een nieuwe hebt geregeld via internet en je vast ook wel iemand kent in de buurt met een wasmachine?

Meer dan de kleding die ze dragen, heb je gewoon niet nodig. Hier in elk geval niet. Het scheelt mij een boel werk.

Daar gaan de treintjes…

Eind 2010 waren we hartstikke aan het besparen. Gedoe met de huizenmarkt enzo, waarbij we zelf iets meer moesten bijleggen dan verwacht. Ik besloot geen sinterklaascadeautjes te doen voor de kindjes, want ze zouden meer dan genoeg krijgen van opa en oma, oom en tante en bovendien vond ik het niet tof als toch al niet mijn vriend Sinterklaas met de eer zou gaan strijken 😉

Toch vond ik dat ook niet leuk, ik wilde ze ook zelf iets geven. Ik bestelde op de valreep twee houten treintjes bij bol.com en gaf die gewoon als cadeautje van mijzelf. Ze hadden een paar Thomas de Treinfilmpjes op youtube zitten kijken en vonden dat hartstikke leuk. Een roze, Rosie, voor DL en een blauwe, Thomas voor ZL. Ja, lekker rolbevestigend enzo.

Het bleek een schot in de roos. ZL pakte het treintje uit en liet ‘m niet meer los. Vanaf toen was zijn standaard houding liggend op zijn buik, treinongelukken enscenerend. In het zand, in het gras, in een schapenvacht, midden in een winkel… het maakte niet uit.

DSCF5107_zps61a9acab

met een blauw oog wegens lantaarnpaal op de weg

DSCN3114_zps46a3585d

in een bak aarde

De man maakte van een oude houten eettafel en ikea-baan een treintafel, die toen we verhuisden letterlijk stuk gespeeld was.

Bijna een jaar later vond ik dat de kinderen ook wel eens iets leuks mochten. We namen ze mee naar de speelgoedwinkel waar ze iets uit mochten zoeken. ZL koos Misty Island en ik zal zijn reactie echt nooit vergeten. Compleet verbaasd dat hij dat mocht, helemaal hyper, hij rende ermee naar de kassa en hij probeerde ‘m met zijn twee turf hoog de hele weg naar de auto zelf te dragen. Zo schattig.

201201tm20120549_zpsda543694

in een hele grote bak aarde…

201206Noorwegen94_zps62bee4a2

op een rots bij Rjukan. in Noorwegen, met thomas.

201206Noorwegen477_zps7206fa03

in de echte trein van kiel naar dordrecht toen de auto kapot was. een droom die uitkwam. voor zl tenminste 😉 

En in de loop der jaren, kreeg ie een boel Thomas. Thomasboekjes, een thomasdekbed, thomaskleding, een heus thomas-bed, een thomas-schilderij, een opbergthomas en heel veel thomas-treinbaan. Tja, als je maar één ding helemaal geweldig vindt, jarenlang, dat telt het op.

Toen we hierheen verhuisden, was ie vreselijk blij om zijn treinspullen weer terug te hebben. Een uurtje. Na een paar maanden mocht zijn zus in zijn treinbed. Onlangs moest Thomas van de muur, omdat ie steeds naar hem keek met die zwarte ogen van hem.

Van alle fases, vind ik de treinfase wel een zeer sympathieke!

2012winterenvoorjaar8_zpsc622b81c

op de schapenvacht

Net vroeg ik of hij de treinen nog leuk vond. En hij keek me aan, hij rolde nog net niet met zijn ogen. ‘Ik vind Duplo echt stom!’

O.

En die andere baan dan, met Tidmouth Shed en Cranky?
‘Huh? Die weet ik niet meer, mama!’

Nooit te beroerd om spullen te proberen te verpatsen of het huis uit te werken vroeg ik hem of de spullen verkocht mochten worden zodat hij er een mooie doos Lego van kon kopen. Dat vond ie een geweldig idee.

Dus was ik vanavond bezig met het netjes fotograferen van al die spulletjes. Aw. Treintjes waar geen verf meer op zit. Helemaal kaalgespeeld. Met James, oftewel Seem. Met Percy, aka Pusj. En Thomas, Toom. En Anklabel; Annie en Clarabel.

De allergrootste favorieten, bewaar ik. Voor Toetje straks, voor hem voor later. De rest wacht nu op een koper.

201206Noorwegen319_zps01a0bcf4

op vakantie in noorwegen

Dat lieve kleine jongetje met zijn treintjes, die komt nooit meer terug. Gelukkig is ie nog steeds een jongetje. En lief. En ook nog een beetje klein. Maar dan met Lego. En dat is ook prima.

Op pad. Alweer. Met veel plaatjes.

Mijn excuses aan mensen met traag internet (bestaan die eigenlijk nog?), ik maakte veel kiekjes vandaag. Het was prachtig weer met hier en daar een dikke wolk. Een graadje of 20. In de zon hartstikke warm, met een wolk voor de zon opeens fris!

We maakten een rondje om ‘ons’ eiland, onder de brug door, naar Lillesand en via buitenom weer terug.

De man was drie dagen bezig geweest met het mastje poetsen. En nee, dat is geen vermomd taalgebruik voor iets anders; het ding is geschuurd, gelakt, uitgekookt met baking soda (alles met baking soda) en weer met nieuwe schroefjes in elkaar gezet. Nou, het resultaat mocht er wezen hoor 😉

DSC06011

Nou, waar zullen we vandaag eens heen varen?

DSC06015

Toetje vindt het heerlijk op het bootje. Eerst een beetje spelen (op de vloer zitten en op de laarzen van je zus kauwen en blaadjes uit de Donald Duck scheuren, eigenlijk) en daarna lekker liggen. En al vrij snel in slaap vallen, bijna twee uur lang. Check!

DSC06019

Zo leuk, die ouderwetse kleine huisjes. Een ‘Sørlandshus’. Niet te betalen voor gewone stervelingen. Nu woon je hier mooi hoor, maar met dik 2,5 miljoen euro zou ik zelf andere dingen doen.

DSC06025

En zo verder tussen de overprijsde vakantiehutten door…. 😉 Nee, het is echt prachtig om hier te varen, werkelijk. De huisjes passen ook allemaal goed bij de omgeving. Maar vanaf het water zie je pas echt hoe veel huisjes er hier op het eiland staan. Dat valt eigenlijk niet echt op. Zelfs in het vakantieseizoen niet. Dat nu trouwens wel een eind voorbij is.

DSC06027 Aaah, kijk het engeltje <3

DSC06035 DSC06042Varen we langs ons nieuwe huis. Rechts van de brug staan drie witte huisjes. Het linkse huis is 130 jaar oud, dat is het huis van de eigenaar. In het witte huis ernaast, niet die aan het water maar erboven, gaan wij wonen.

DSC06044 DSC06045 DSC06053 DSC06057 DSC06058

Kijk, daar hebben we Lillesand!

DSC06060 DSC06064 DSC06068  DSC06074 DSC06075

Kijk, speciaal voor de kerkgezinde lezers maakte ik deze foto. Sympathiek he 😉

DSC06078 DSC06085 Het water is echt superhelder. Ondanks dat het wel een paar meter diep is, kan je zo de bodem zien. En alles wat er op rondloopt, zwemt en kruipt.  DSC06095 DSC06099 DSC06110

Het zag er best een beetje dreigend uit en onderweg kregen we een smsje van de visite, die weer terug naar huis gingen. Hun ferry was vertraagd door het slechte weer. Was bij ons gelukkig niets van te merken.

DSC06130

Ik vind het bootje leuk.

En nu ben ik moe.

Lekkerzuinigheidsmodus aan.

Ik vind dat we best zuinig leven, maar de laatste tijd was de werkelijkheid net iets anders natuurlijk. Zo kochten we bijvoorbeeld een bootje. Inclusief de ligplaats dit jaar kostte dat ongeveer een Nederlands netto modaal maandsalaris maar dat is alsnog niet weinig. Gelukkig is het plezier ervan nu al groot.

Bij de kringloop vond ik een alleraardigst waterketeltje ‘voor aan boord’, dat ik met kokend water en een schep baking soda erin weer helemaal als nieuw kreeg. *aaah, de voldoening* We zoeken nog naar iets gratis om een ander tafeltje van te maken en behalve wat kleine dingetjes als een touw en een stootniettegendebootdingetje heeft ie nog niets gekost. Morgen willen we naar Høvåg varen. Het is daar mooi!

Nu zoek ik natuurlijk nog een blauw-wit gestreepte trui die ik met de mouwen om mijn nek kan slaan, bootschoenen, een sjaaltje met een bescheiden anker-printje, nautisch bedlinnen en Helly Hansen jassen voor de kinderen.

Oh nee, ik ging besparen 😉

høvåg
We investeerden in een vrieskist, die we vervolgens helemaal vol laadden met flink afgeprijsde waren. Ik kocht laarzen, ik kreeg laarzen, voor de man vonden we bij de degelijcke schoenenwinkel fijne hoewel afgeprijsde toch dure schoenen, ik kocht t-shirts die dertig jaar mee (zouden moeten) gaan, een regenjas en een wollen trui van Dale, beide 75% afgeprijsd en oh ja, ik betaalde de man die de oldtimer komt brengen.

En zoals altijd na zo’n periode, is het ook weer fijn om het banksaldo weer een beetje aan te laten groeien.

Vanochtend deed ik de administratie en bedacht dat er nog twee oude kleine pensioenen zijn, die ik misschien af kan kopen. Nu maar afwachten, gezien het tempo van de gemiddelde pensioenboer heb ik rond maart 2017 een antwoord.

Ik zette de tentipi op de lokale verkooppagina, en binnenkort misschien op de Noorse marktplaats. De tent is te zwaar voor de kinderen om mee te nemen later en sinds we zes weken lang hebben gekampeerd twee jaar geleden, heb ik een fobie ontwikkeld tegen kamperen, denk ik.

Ik weet dat er mensen zijn met grotere gezinnen die het heerlijk vinden, zo back to basic. Ik heb ook weinig tegen back to basic, maar wel tegen voor zes man spullen pakken, in de regen naar de wc lopen en de wc-rol op de grond aantreffen, gemuts met eten maken op één pitje dat niemand mot, na afloop een puist was doen waar je eng van wordt en reumatiek in je botten als souvenir.

Omdat hij er nu al twee jaar niet mee speelt, durf ik ook de oude treinmeuk van mijn zoon wel te proberen te verpatsen. Ik maakte voorraden op, pinde boodschappengeld, we kochten alleen het hoognodige en dat zullen we nog wel een tijdje blijven doen. Het is weer aus met die ausgabespass, terug in het gareel en das helemaal niet erg.