Hobbyen.

probeerseltjes…

Een hobby moet men hebben. Vind ik. Het is fijn om buiten je ‘gewone’ leven iets te doen dat echt van jezelf is, dat je blij maakt. Wat dat ook is.

Als kind vond ik veel dingen leuk. Paardrijden, tekenen, lezen, kalligraferen en later kwam daarbij rare muziek en een grote interesse in alle dingen gotisch, sprookjesachtig, duister en oud. En toen moestuinen, maar hier heb ik niet eens een tuin.

Ze zeggen dat de dingen die je als kind graag doet of deed een goede aanwijzing zijn voor de dingen die je in je latere leven ook leuk vind en waar je goed in bent.

kunstwerk van de slungel

Het zijn inderdaad dingen die me makkelijk af gaan en daarom vind ik het leuker om te doen dan modelbouwen, viool spelen of ijshockeyen. Ik houd van schrijven, tekenen, muziek luisteren, lezen, rare muziek en mijn interesse in rarigheid heeft ook altijd gesluimerd.

De afgelopen jaren deed ik weinig aan hobby’s voor de hobby maar genoeg aan hobby’s voor het algemeen nut. Brood bakken, zeep maken en zalfjes maken vind ik namelijk ook erg leuk. Net als bloggen hierover.

Mijn ‘echte’ eigen dingen, daarvoor had of maakte ik gewoon geen tijd. Ik vond het op dat moment ook niet belangrijk genoeg.

nog meer proberen….

Ik vind het makkelijker om met die flow mee te gaan in de wetenschap dat elke tijd met zijn zegeningen en uitdagingen weer voorbij gaat dan verontwaardigd me-time te gaan eisen omdat de kinderen die ik zelf wilde, me nodig blijken te hebben.

Maar kleine kindjes worden minder klein en ook aan een lange zomervakantie komt straks een eind.

Ik heb fantasieën over de zeeën van vrije tijd die ik dan moeiteloos opvul met boodschappen doen zonder kinderen, vooruit koken zonder kinderen, huis poetsen en de was doen zonder kinderen en oh ja, snel effe een bakkie doen voor de kinderen straks weer thuiskomen 😉

Aan het begin van dit jaar nam ik mezelf voor weer tijd te maken voor dingen die ik zelf leuk vind. Dingen die niet per se nuttig zijn maar gewoon goed voor je ziel omdat ze je op een of andere manier diep van binnen blij maken.

Tekenen ontaardt meestal in een (niet door mij) met wasco ondergekladderde tafel, ik heb al talloze keren mijn kalligrafiepen uit de klauwen van een eenjarig monster moeten bevrijden en ik kwam erachter dat ik met om de drie minuten *mamamamamama* aan mijn kop niet kan leren.

Maar straks heb ik na bijna tien jaar gewoon een paar kindloze dagen. Wel, tussen half 8 en half 2 dan toch.

Beetje bij beetje doe ik weer meer van de dingen die ik leuk vind. En het maakt me echt heel gelukkig.

Lekker festivalluh!

Tot een jaar of 5 geleden had ik elke lente vreselijke festivalkriebels. Dat je zo in maart intens veel zin hebt om met een beetje fatsoenlijk weer bandjes te kijken, bier te drinken en in het gras te liggen. Terwijl het buiten 5 graden is en de regen tegen de ramen kletst.

mijn broertje en ik voor de koffie maar nog jong en fris en fruitig op een festival

Maar toen hadden we opeens zo veel kinderen dat ik vooral heel veel zin had in rust. Ook in maart.

Zwanger festivallen: te vermoeiend. Festivallen met zo’n melkmuil: te veel geregel met kolven en flesjes en oppas. Dat was de afgelopen vijf jaar wel zo’n beetje constant het geval en oh ja, de vijf jaar daarvoor ook 😉
Of we waren het huis aan het mooi maken om te verkopen, of we waren aan het emigreren. Dat ook nog.

Vorige zomer zijn we nog met onze oude buren op Metropolis geweest. Dat was ook leuk, daar leerden de man en ik elkaar 18 jaar geleden zo’n beetje kennen. Beter kennen want ik kende hem al een heel klein beetje. We hebben eerst 16 jaar bij elkaar in de straat gewoond om aan elkaar te wennen 😀
Dat was het wel qua festivallen de afgelopen 6 jaar.

In elk geval: ik miste het wel, af en toe een bandje kijken of een festival maar ja, om me in veertig bochten te wringen om te kunnen gaan en dan vervolgens alsnog niet lekker op mijn gemak zijn daar had ik ook geen zin in.

Ik wil mijn kinderen niet bij een vreemde achterlaten -ook niet bij een lieve vreemde- en mijn ouders waren er ook niet heel happig op om zoveel kleine logees te hebben, inclusief een baby of dreumes. En terecht 😉

Maar nu he. Ik heb gewoon kaartjes geboekt voor een festival! Een metalfestival! Een viking-metal-cultureel festival om precies te zijn.

Het wordt gehouden in Borre, tegenwoordig Horten geheten. De locatie is een deel van de musea van Vestfold net naast een verzameling grafheuvels uit de ijzertijd en Vikingtijd. Het is een de belangrijkste plekken in het nationale erfgoed van de Vikingtijd in Noorwegen.

Een deel vindt plaats in de Viking Hal, een gereconstrueerde hal naar aanleiding van vlakbij  gevonden overblijfselen. Het lijkt me zo gaaf om daar heen te gaan!

Kinderen zijn daar welkom, maar vermoedelijk zijn mijn ouders ook hier, dus we zien wel hoe ende wat.

Dus! We gaan Tyr zien. En Unleashed. En Moonsorrow. En teringherrie! Whoohoo! Woop Woop!

Na zoveel jaar vind ik elke idioot die op een podium staat met een gitaar een uitje, maar dit is gewoon Echt! Heel! Leuk!

Nu alleen nog een accommodatie vinden want kamperen, met of zonder kinderen: Nei takk!

In elk geval: ik heb er SUPER veel zin in! Nog 3,5 week.

En de week erna is er in Arendal een Vikingweekend waar we ook heengaan. Allemaal leuke blije dingen!

Kaneel, kaneel, het lekkerste is kaneel.

Bij de herfst hoort kaneel. Bij de winter ook. En de lente. En welja joh, ook bij de zomer.

Alles wordt beter met kaneel. Wat er tegenwoordig verkocht wordt als kaneel is doorgaans cassie. Smaakt min of meer hetzelfde, maar scherper, korreliger en minder intens. Ik heb een grote pot Ceylonkaneel besteld bij pit-pit. Nog twee weekjes wachten en dan komt ie naar Noorwegen, samen met mijn ouders.

Ik doe het over appels met rozijnen en kokosroom. Appeltaart zonder taart, nom.

Mijn favoriete lippenstift heet Cinnamon Toast. Dat is toeval, of niet.

We houden allemaal van kaneelbollen. Zelfgemaakte, uiteraard. Zo! Lekker!

Koffie met slagroom met kaneel. Nomnomnom.

En hoewel ik ze zelf niet eet, strooi ik altijd een flinke hoeveelheid kaneel in het beslag voor pannekoeken of wafels. Ruikt zo lekker! En het gaat in havermout, over appels en door koekjesdeeg.

Etherische kaneelolie met sinaaasappelolie en kruidnagelolie… heerlijk! Ik heb een flesje met wat water, alcohol en kaneelolie en dat spuit ik af en toe in het rond. Dan doet iedereen hier in huis alsof ik met DDT loop te spuiten ofzo, maar na een paar minuten ruik je het nog heel subtiel. Precies goed.

Kaneel doet denken aan heerlijke herfstige dingen. Aan een boswandeling door een bos waar het net geregend heeft maar waar nu de zon schijnt. Aan binnen zitten met een boek terwijl het buiten regent. Aan kruidnagel, steranijs en peper. Aan kaarslicht. Overvliegende ganzen. Vallende bladeren in allerlei mooie kleurtjes.

Kaneel is heel fotogeniek. Het staat leuk in je huis, om een kaars of in een pot.

Kaneel is zoet zonder zoet te zijn. Kaneel past in bijna alle keukens. Van oud Hollandsch tot heet en Indiaas. Dat is best knap van kaneel.

Kaneel heeft allerlei gezondheidsvoordelen. Die ik zelf altijd met een korrel zout neem. Spreekwoordelijk. Maar fijn is het wel.
De in de link genoemde tip van kaneel over je droge koffie voor je het gaan zetten ga ik morgen gelijk proberen!

Een van mijn lievelingsliedjes is Cinnamon Girl. Van Type o Negative. Ja, ik weet dat het een cover is, maar die is nu eenmaal veel beter dan het origineel, wat mij betreft  😉

Wat is jouw lievelingskruid of -specerij?

cat o’ null tails…

Onze kat had zijn staart gebroken. Hoe? Geen idee. Een omvallende steen bij zijn stenenhuisje? Hij heeft een tweede woning in de rotsblokken langs de weg en die liggen niet allemaal even stevig opgestapeld. Een dichtklappende deur? Een auto? Ik denk niet dat ik er ooit achter ga komen.

Vanmorgen is zijn staart of wat ervan over was, geamputeerd.

Net voor ik hem in zijn transportbakje wilde doen, bleek hij ervandoor te zijn gegaan. Ontsnapt door een raam waar hij technisch gezien niet eens doorheen kan maar waar een wil is, is een weg.

Een kat weg, dus.

Uiteindelijk kreeg ik hem toch de pakken. Sufferd. Haha, 1-0.

Maar het was wel fijn want de dierenarts kwam er speciaal voor terug naar de praktijk, terwijl ze eigenlijk net vakantie had. Binnenkort stuur ik haar chocola ofzo. Omdat het echt wel superlief was.

Ik kreeg zelfs nog een smsje van haar waarin ze vroeg of alles okee was met de kat.

Met de kat is alles gelukkig goed.

We waren even bezorgd toen hij in twee tellen van ‘voor dood op het tapijt’ naar ¨sprint door de deur die vier centimeter open staat’ en naar zijn huisje in de rotsen rende maar na een paar uur was hij weer terug, vrat een halve kilo brokjes en heeft ons een hersenschudding gekopt dus boos is ie ook al niet.

Bijkomend voordeel: we hoeven nooit meer bang te zijn dat er op zijn staart gestaan wordt.

Brekkestø

Het huis waar we eerst woonden, was leuk en charmant maar donker, klam en koud. Vooral heel koud zo lang het niet tussen half juni en half augustus was. Een voordeel had het wel: het lag centraal op het eiland en als je wilde wandelen, kon je alle kanten op.

het vorige huis.

Bij dit huis kan je de brug over, waarna je nog een eind over een onoverzichtelijke en soms relatief drukke weg moet lopen, of richting de doorgaande weg. In mijn eentje geen probleem maar met de kinderen erbij best niet praktisch met al het verkeer.

Dus dan maar met de auto naar Justøya, het eiland waar het zo leuk wandelen is, want voordat we ergens zijn waar we kunnen wandelen zijn we veertig minuten verder. Je kan er ook heel veel frambozen plukken. En enorme ijsjes eten maar dat laatste deden we dit keer niet.

En wow, wat is het toch ongelofelijk mooi daar. Altijd. Zeker het zicht op de oceaan met de scherenkust op de voorgrond met de sporen van mensen en bewoning uit het zicht. Het land zoals het is van zichzelf en al voor mensenheugenis is geweest.

Mijn hart werd extra gelukkig van het zien van herfstkleuren. Het ruikt op sommige plekken al naar het kruidige en licht vergane van de herfst.

De herfst kan mij niet lang genoeg duren.

Voor wie gelijk zegt van ‘oh nee hoor wat vervelend, doe mij maar zomer tot december’: ik ga daar helaas voor mij gelukkig voor jou niet over 😉

uitbloeiende ‘revebjelle’


Nu we weer overal heen kunnen, gaan we absoluut weer wat vaker die kant op!

 

 

Opkliklinkjes

Gisteren was het een mistige dag.

Ik vind het prachtig. Zo sprookjesachtig en de kleuren zijn van dichtbij heel intens. Van veraf zijn ze wat minder intens. Grauw, zou je het zelf kunnen noemen 😉

En dit mooie stukje ligt direct aan de oude snelweg, de nieuwe ligt er hier vlak naast. We rijden altijd over de oude want die heeft prachtige uitzichtpunten op de scherenkust en scheelt ons minstens 3 euro tol.

Bijna overal omheen wordt gebouwd, is gebouwd of wordt de berg weggeblazen om te kunnen gaan bouwen. Vanaf het huisje dat je links net niet ziet kijk je recht op de ikea. Dat zou je niet zeggen, toch?

Anyway. Leeslinkjes!

FTM is een onafhankelijk onderzoeksjournalistiekplatform. Ja, dat is een lang woord. Ze volgen de kwestie over DuPont en de lozing van giftige stoffen in de lucht en water om het fabriek in Dordrecht op de voet.

Ik vind het echt zum kotzen hoe de politiek jarenlang heeft weggekeken van de misstanden in deze fabriek. We woonden er tegenover, we hebben het water gedronken waar het in zat, de rommel ingeademd… en vervolgens hebben mijn kinderen die rotzooi OOK in hun lichaam.

Keltische kleurplaten om uit te printen.

Nog een stukje over vaccins. (Amerikaans)

Een positieve manier om tieners te benaderen, omdat het ook gewoon mensen zijn.

De veiligste stad is Asmara, Eritrea (fascinerend!)

Vijf stappen voor het opruimen van speelgoed, zonder gedoe

Het is hier toch herfst de komende dagen: tijd voor een projectje!

Perfecte uitleg waarom je je kinderen niet moet aanmoedigen of dwingen om volwassenen, familie en vrienden te knuffelen of kussen.

Waarom een introverte ouder het soms een beetje lastig heeft

Waarom denken we dat arme mensen arm zijn omdat ze domme keuzes maken?

De kunst van genoeg.

Een metalfestival! Met leuke bandjes! In Noorwegen! Redelijk in de buurt! Kinderen onder de 12 gratis toegang. Oooh….

Waarom kinderen niet meer spelen en hun ouders een burnout hebben. (de correspondent)

Geliefd.

Een oudtante overleed. Geheel onverwacht, ondanks haar negentig jaar.

Ze was de vrouw van de broer van mijn oma en ik kende haar ook alleen van verjaardagen van mijn opa en oma, toen ze nog leefden en verjaardagen vierden.

Samen met tante Sjaan (een zus van mijn oma die twee cafe’s in Rotterdam runde en bij voorkeur gehuld ging in iets met panterprint en te veel goud, wat prima paste bij haar grote mond en -hart) herinner ik haar als enigen van die verjaardagen. Tante Jo was een opgeruimd persoon. Vrolijk. Sterk. Niet zo’n mopperkont.

Ik ken haar verder niet, ik heb haar al twintig jaar niet gesproken. Maar sommige mensen blijven je gewoon bij.

Een paar weken geleden sprak ik haar kleindochter op facebook en we hadden het over haar. Dat ze nog steeds reisde, alleen woonde en overduidelijk het eeuwige leven had.

En hoe tof het was voor de familie dat het zo goed met haar ging ondanks haar zeer respectabele leeftijd. Dat ze middener in het leven stond dan menig dertiger Dat ze gewoon echt een bijzonder mens was.

Maar in een dag tijd ging ze van een kerngezonde vrouw naar ja, dood dus. Op die manier het leven verlaten is een wens van veel mensen en dat was het ook van haar. Snel, zonder gedoe. Dat was haar gelukkig ook gegund.

Bij mijn ouders werd een rouwkaart bezorgd. Maar het was meer dan dat.

Het was een ‘wat ongelofelijk fijn dat we zo’n lief en speciaal persoon in ons midden gehad mogen hebben’-kaart.

Haar wassen met roggemeel, wtf!

Ik gebruik nu bijna twee maanden geen shampoo meer. Ik begon met het masseren van mijn hoofd, twee keer een minuutje per dag. Wassen doe ik met lauw water en mijn haar ziet er beter uit dan ooit. Ook die stomme postpartumhaarvleugels* op mijn hoofd zijn verdwenen, ze hebben zich gemengd met de rest van mijn haar in plaats van omhoog te staan.

*postpartumhaarvleugel: nadat je geen enkele haar verliest tijdens een zwangerschap, pleurt het er ca. vier maanden na de bevalling in een paar weken toch nog gewoon uit om vervolgens massaal terug te groeien waardoor je maandenlang een soort haarsprietenkransje om je hoofd hebt

Soms gebruik ik een ei als ‘shampoo’. Het is heel voedend voor je haar. Even inmasseren en uitspoelen met lauw water, ter voorkoming van roerei op je bolletje.

das viessss jonguh!

Toen ik las over wassen met roggemeel dacht ik: wtf! Dat zou een vieze drab worden, niet?

En toch proberen hè!

Ik mengde een paar lepels finmalt rugmel met water in een kommetje en smeerde dat in mijn haar. Ik waste het ermee en spoelde het uit. Dat ging echt verrassend makkelijk en was helemaal niet de smurrie die ik me had voorgesteld.Het spoelde net zo makkelijk uit als shampoo en vervolgens het afvoerputje in.

Het voelt echt zo zacht en superschoon nu. Dat is het ook. En het ruikt nergens naar.

Het is was heel fluffy. Net zoals na een haarmasker, maar dan zonder het afval en het chemische geurtje.

Geslaagd? Hell yeah! Echt super. Houden we erin. Aanrader!

Uitnodigingen

Een paar weken geleden stond er iemand uit de buurt op de stoep. Of we loten voor de kerk wilden kopen en op de buurtbarbecue wilden komen.

Ik heb helemaal niets met het de kerk of het geloof. Sterker nog: ik vind er zo het mijne van.
Maar ik zeg dan: oh ja natuurlijk kopen we lootjes, doe er maar vier! 😀 😀 😀 Leuk hé kinderen! 😀 😀 😀 Woop Woop!

Nou ja, in mijn hoofd lijkt dat zo. In het echt kijk ik hoogstens niet chagrijnig en mompel ik ‘oké’. Dat doe ik niet expres, zo zit mijn hoofd gewoon.
Ik kwam mijn oma ook wel eens tegen in de Albert Heijn met een kop als een donderwolk, was ze stikvrolijk.

Anyway. Ze hebben lekker geloot zonder ons.

Er was ook nog een uitnodiging voor een barbecue. Van de hele buurt. Die ik voor morgen op de kalender had gezet, die vandaag bleek te zijn toen de eigenaar van ons huis kwam vragen of we ook kwamen.  Vandaag? Ja, vandaag.

O.

meeuw geeft geen fvck. zoals altijd.

He. Shit. Hebben we dat gemist.

Echt rot.

Zo’n bijeenkomst met allemaal vreemde mensen. Die ik niet ken. Waarvan ik niet weet wat ik tegen ze moet zeggen behalve precies de verkeerde dingen op het verkeerde moment.

Ik vind mensen leren kennen best leuk. Als het leuke mensen zijn en het er niet meer zijn dan 2 tegelijk.

Volgend jaar weer een kans. Ik heb er nu al zin in 😉

Optimist.

Er zou eigenlijk een keer zo’n optimistje op de kjøp og salg moeten staan, verzuchtte de man. De afgelopen maanden zo’n keer of vijftig.

Wat is een optimist?

De Optimist is een eenmans jeugdzeilboot. Optimisten hebben een spriettuig, een zeiloppervlakte van 3,5 m² en zijn 2,30 m lang × 1,15 m breed. De boot is eenvoudig zelf te bouwen. Tegenwoordig zijn de meeste optimisten van polyester gemaakt, maar ze kunnen ook van hout zijn. De mast, giek en spriet zijn meestal van aluminium gemaakt, het zwaard en roer van polyester. Maar ook deze kunnen van hout zijn.(wikipedia)

En dat stond er zojuist.

Gratis.

Een jaren zestig bootje in prima staat. Heeft alleen hier en daar wat kit, lijm en TLC nodig. Dat is geen probleem.

De kinderen zijn hem nu met zijn drietjes aan het wassen. Ik heb ze zelden zo ijverig bezig gezien.

a-jolle

emigreren: drie jaar later

Drie jaar geleden zaten we nu in onze tent. We hadden net afscheid genomen van alles. Van ons huis, de buurt en onze buren. Oh merde, voelde ik me shit. We hebben veel achtergelaten. We hebben ons huis verkocht voor een prikje, gewoon omdat we zo graag weg wilden.

Op de radio hoorde ik van de MH17 terwijl ik met ogen vol tranen richting camping reed. Dat was raar. Ik wist dat dat veel erger was en veel meer tranen verdiende, maar toch vond ik het idee om ‘alles’ achter te laten, echt even heel erg. Hoe ongelofelijk graag ik ook weg wilde.

Het was echt geen leuke tijd. Mijn opa was ziek en ging dood. We doolden wat rond van camping naar camping omdat de man nog tot eind augustus moest werken in Nederland.

De auto ging was total loss kapot. Een dag na de begrafenis van mijn opa vertrokken we. Eerst langs mijn schoonvader in Eenrum en toen door naar Kiel, voor de boot naar Oslo.

Vrienden en vriendjes achterlaten

Nog steeds is er een heel sterke band met onze ex-buurkindjes. Buurjongen S. is een bijna-brugger maar toch speelt hij nog met onze zoon van 7. Natuurlijk past de grote jongen zich flink aan aan de kleine jongen, maar het is wel bijzonder. En de buurmeisjes van beide kanten hebben ook na een jaar maar drie tellen nodig om in de oude modus te raken.

Toch heb ik er nooit spijt van gehad. Natuurlijk gaat zoiets ingrijpends als emigreren niet zonder enig verdriet, gemis en twijfel.

De enige tijd dat ik echt terug wilde, was toen ik 25 – 30 weken zwanger was. Ik kon het plaatsen: zwangerschapshormonen zijn fuckers en nostalgie is een grove leugenaar die dingen uit het verleden mooier laat lijken dan ze waren.

Na drie jaar kan ik niet anders zeggen dat we absoluut, zonder twijfel de juiste keuze hebben gemaakt.

twee verschillende kinderen

Dat we niet hebben gewacht op economisch betere tijden, had vooral te maken met het feit dat onze zoon klem liep in het onderwijs. ‘We kunnen hem niet eens meten’ zei een juf geïrriteerd.  Ik liep vervolgens tegen een enorme muur van onbegrip aan. In de buurt was er geen school die aansloot bij onze wensen.

Hoe anders is het hier. Hij mag de dingen in zijn eigen tempo doen. Bij de dingen die hij moeilijk vindt krijgt hij een assistent. Als hij later een diploma wil halen in iets waar hij goed in is, mag hij wat hij niet goed kan, overslaan.

De slungel is hoogbegaafd volgens de juf. Waar de Noorse kindjes de woordgrapjes niet snappen, snapt zij ze allemaal. Op de testen die ze maken mogen ze tekenen, als ze klaar zijn voor de tijd om is. Haar foutloze testen staan vol met eenhoorns, zoobles, petshops en andere blijemeisjesonzin.

In beide gevallen is het geen big deal hier.  In elk geval niet voor onze kinderen.

Sophia heeft geen herinneringen aan Nederland en beseft niet eens dat ze tweetalig is; als je Noors tegen haar praat gaat ze gewoon in het Noors verder. Prachtig om te zien en te horen. Pasgeleden zei ze iets in het Engels en was ze helemaal blij: ‘mama, nu praat ik ook Noors!’

Veranderen

Ik geniet van alles. De natuur, de seizoenen, de kou en vandaag zelfs de hitte. Leven in een duurder land heeft ons dingen geleerd. Van vissen vangen en schoonmaken tot zelf zeep en bier maken.
Vanaf half september is het koud. Tot eind mei. Soms saai met eindeloze grijsheid. En soms zitten we begin maart in een t-shirt in de zon.
Het is intens mooi.

Als je hele dagen op kantoor werkt is de natuur, een seizoen vaak niet veel meer dan andere kleding, een andere kleur lucht en wel of niet op een terras zitten, maar hier zit het in je. Het is intensief voor wie het wil of kan voelen.

De zomer is kort maar krachtig. Het begin van de herfst prachtig met kleurige bossen, bessen en paddestoelen. De late herfst maakt je sloom en dwingt je tot naar binnen gaan, letterlijk en figuurlijk. Kerst het omkeerpunt en in de late winter en lente begint alles voorzichtig en vervolgens steeds sneller opnieuw te stromen.

herfst
winter
lente

Was het moeilijk? Ja.
Is het moeilijk? Zelden. Heel soms dus.
Is het leven ‘thuis’ zo makkelijk? Neen.
Wat klaag ik dan? Niks.

Ja, het was het meer dan waard. Absoluut.

Het is ongelofelijk dat er alweer drie jaar voorbij zijn.

Ik had ze voor geen goud willen missen. Letterlijk.