Donderslagje <3

DSC01454kEn ik had al zo’n sterk voorgevoel he, gisteren. Geen weeën, geen andere dingen maar een heel sterk gevoel, dat we woensdagmorgen met eentje meer zouden zijn. Ik heb bij elkaar de hele dag misschien 50 stappen gelopen, bang als ik was de bevalling op gang te brengen 😉 En ja hoor, ik leg me neer in bed: wee. Even later: nog een. De man kwam erbij liggen en samen vielen we even in slaap. Weer een wee.

Ik maakte de man wakker en die zei dat het babietje dan maar even moest relaxen tot morgenmiddag. Ik maakte de man uit voor lelijke dingen en ging in de douche.
(’s nachts wakker maken betekent bij de man dat zijn ogen open zijn, verder niets eigenlijk).
De weeën bleven. De man belde de verloskundige die eigenlijk mee zou komen als extra paar handen. En hiephoi, ze was vannacht en vandaag vrij en zou direct komen! Toevallig had ze vandaag spullen meegenomen van haar werk. Matjes, handschoenen, zulke zooi. Alleen geen toeter om het hartje te luisteren, maar dat lukte ook prima met een lege wc-rol.

De weeën kwamen wel sneller, maar ik kon ze goed opvangen. Ik heb zelfs nog even kunnen dommelen, maar zo tegen half vier werd het toch een beetje te gortig. Ik ging in bad en ben daar heerlijk blijven liggen. Opeens (haha, opeens) had ik een motherfucker van een perswee waarbij ik vliezen, water en andere babytoebehoren voelde. Nog twee (motherfuckers van) persweeën later zwom het babietje eruit <3

En ze is lieffffff. En knap. En moooooi. En de rest trekt vanzelf bij. Ze heeft inmiddels al een dik uur aan de tiet gelegen. Ze is klein, want maar 3875 gram. En ze is niet zo kaal zoals die anderen, maar ze heeft veel donker haar. En ze ligt nu heerlijk bovenop me te slapen.

Vergeleken bij de bevalling van Fietje was dit echt een behoorlijk natuurgeweld. Maar wel prachtig, rustig, thuis, veilig en in bad dus…. wow. En het mooiste is natuurlijk ons kleine Donderslagje <3

Hoe je iemand die overtijd is op de kast krijgt.

Nee, dit zijn echt de beste dagen ooit zeg. Ja, enerzijds wel want binnen nu en een dag of 10 hebben we dan een klein telgje erbij en dat is natuurlijk geweldig. Maar voorlopig is ze er nog niet.

De baby ligt volgens mij vreselijk laag, en is behoorlijk druk. Dat doet geen zeer, maar lekker voelt het ook niet. En natuurlijk, door al dat gedoe dat ik voel ga ik extra hard duimen voor en hopen op een bevalling, vannacht. Want morgenochtend vertrekt de vk en als het tussen dan en woensdagmiddag begint, wordt het met een beetje pech toch ziekenhuis. Althans, als we dat nog redelijkerwijs kunnen bereiken. Ik probeer er niet te zwaar aan te tillen en het maar te nemen zoals het komt maar ik zou het toch wel heel erg ruk vinden als mijn vermoedelijk laatste bevalling in het ziekenhuis plaats zou vinden, in elk geval als er geen medische noodzaak is.

Gelukkig hebben we hier dan weer minder last van allerlei goedbedoelde opmerkingen. Want zwangere mensen hebben geen gevoel, daar kan je alles tegen zeggen. Wow, wat ben jij diiiik! Wat een buiiiik! Manman, ga je exploderen? Pas maar op dat je hier niet bevalt!

En als je dan de uitgerekende datum voorbij gaat, dan wordt het nog leuker.

“Goh, nog steeds geen baby?” Jawel, maar ik draag graag een skippybal onder mijn trui om dat zwangere gevoel een beetje vast te houden!

“En rommelt het al?” Ja het *rommelt* pvd al een week of drie maar inmiddels weten we dus dat *rommelen* echt geen ene reet betekent! Drie uur voordat de derde geboren was, dacht ik nog dat het nooit meer zou beginnen.

“Geniet nog even van je rust!” Ja natuurlijk joh, met een buikomvang van drie meter en een blaas ter grootte van een erwt. En overdag nog drie kinderen. Doen we!

“Oh, dat zal wel weer een flinke worden dan.” Ja, und?

“Aaah, arme jij.” Och ja, gelukkig hoef ik niet te vluchten voor een oorlog of te baren in een vluchtelingenkamp. Om het maar weer even in een perspectief te zetten.

Maar toch ben ik het wel zat 😉 Ik zou het niet erg vinden om nog twee weken door te lopen en ik ben blij dát er hier een mogelijkheid van thuisbevallen is, maar toch knijp ik hem een beetje voor de komende dagen. Och ja, hopelijk blijft ze daardoor nog even op haar plek als ze niet vannacht alsnog komt…

Komende donderdag zouden we dan naar het ziekenhuis moeten voor een controle. En dan maar mijn påt stijf houden als ze gelijk een inleiding willen plannen voor drie dagen later. In mijn beste Noors. Terwijl ik in het Nederlands al niet uit mijn woorden kom, in zo’n situatie. Ik word daar zo’n labiel figuur van. Ik kan veel hebben maar zeg “inleiding” tegen me en ik ga huilen.

Zucht… 😉