Digitale foto’s opruimen.

De afgelopen dagen was ik grieperig. Blergh. Voor zo’n beetje alles wat ik wilde doen voelde ik me te gaar. Dus ik sliep wat, las wat, ik voedde wat baby, dronk wat bouillon, klaagde wat over mijn ouwewijvigheid qua stijve spieren en las iets over het inscannen van foto’s.

Hoewel ik voor de kinderen elk jaar een aantal foto’s laat afdrukken, heb ik het overgrote deel digitaal. Het overGROTE deel van de foto’s want het zijn er ook nog al wat. Dat heeft een paar oorzaken:

  • Ik maak te veel foto’s (no shit Sherlock!) Hoewel ik mijn camera meestal thuis laat, heb ik toch foto’s waarbij ik achteraf denk: waaaarom maakte ik daar foto’s van!
  • Ik maak foto’s van nutteloze dingen. Deels als illustratie bij een blogpost, want anders zou ik de inhoud van mijn kleerkast of de pallets met hout in de tuin nooit fotograferen, maar ook van eten, was aan de waslijn, slapende katten, het huis, gebouwen in steden waar ik nooit meer kom, ruiten met regen, het zoveelste hert in de tuin, de brandende kachel en kopjes koffie omdat het er op dat moment zo leuk of gezellig of lief uitziet.
    Maar zeg, het is niet dat het dingen zijn die nooit meer voor gaan komen (ik maak me sowieso geen illusies over het wasgoed), of dat het heel bijzondere herinneringen zijn. Ik kan altijd nog een keer eten maken, koffie zetten of de kachel opporren.
  • Ik maak te veel foto’s van de leuke dingen. 15 foto’s van de eerste keer worstjes grillen in de lente. Van het snijden van een pompoen. Van elke bijgegroeide plant in de moestuin. Van een lachende kwijlende baby -in tijd van drie minuten.

Sinds half 2015 ben ik kieskeuriger, zodra ik het geheugenkaartje weer in de computer steek, gooi ik alle wazige / dubbele / nutteloze foto’s eraf en maak een back up van wat overblijft.

Maar goed, ik las over het inscannen van foto’s. Diegene gebruikte de foto’s die ie had ingescand als screensaver. Omdat je ze dan tenminste nog eens bekijkt, in tegenstelling tot wanneer ze ergens op een externe hd staan te verstoffen. Of in je kast, zoals ‘echte’Β  foto’s bij veel mensen doen.

Omdat ik toch op de bank zat te hangen, pakte ik de computer van de man erbij, waarop het overgrote deel van de foto’s opgeslagen is. En ik nam alle mapjes door. Vanaf 1976 tot 2015, waarbij de Enorme Berg begint op het moment dat de eerste wordt geboren in 2008. En ik werd moedeloos bij het zien van aaaal die foto’s.
En dan te bedenken dat het meeste van onze digitale foto’s uit de tijd voor de kinderen, al kwijt ben geraakt. (maar nooit heb gemist, ik had geen idee meer wat erop stond. een serie van mijn opaatje met zijn parkiet, dat was het enige)

En ik delete, delete, delete en delete nog wat meer. Van foto’s van courgettes en rucola, tot foto’s van boze rooie baby’s die helemaal niet in bad wilden, van slapende kinderen, motorblokken en ander leuks. Ik ben er gauw een uur of vijf mee zoet geweest maar he, ik ging toch nergens heen…

Totdat alleen de mooiste foto’s overbleven. De mooiste, of de foto’s van momenten die ik wil bewaren.

En de foto’s komen nu voorbij op de screensaver van de computer van de man. Ongelofelijk leuk inderdaad. Steeds als ie aangaat, zitten we te kijken. Ik moet wel meekijken, want ik ben de enige die die vier koppen op alle foto’s uit elkaar kan houden (denk ik).

Meer dan 90% van de foto’s is verdwenen. Ik heb geen 400 foto’s in een maand nodig om de kinderen te herinneren op een bepaald moment van hun leven. 4 is ook goed. En ook zonder foto’s ervan te hebben geloof ik dat die enorme beuk in de voortuin straks weer groene en bruine blaadjes krijgt, die ie in de herfst weer laat vallen. En van dat mooie gebouw staan op internet veel mooiere foto’s. Net als van alle flora en fauna op de wereld.

En nog eens wat: ik hoef ook helemaal niet alles te onthouden of te herinneren. Want dat is ook wel een nadeel van zo’n handig klein makkelijk digitaal cameraatje waarbij het niets kost om tot vervelens toe raak te klikken van alles wat je ziet: je maakt zo makkelijk overal maar foto’s van met het idee dat het dingen zijn die je wil bewaren of onthouden terwijl je er amper meer naar kijkt daarna. Het wordt alleen maar rommel.

Van mijn opa werden tot ie 20 was een stuk of 10 foto’s gemaakt. Ik werd in de loop van een fotoalbum van een pasgeboren baby, een flinke kleuter. En de gemiddelde baby tegenwoordig die kan na een maand of twee zijn complete riante babykamer al behangen met alle kiekjes die er hem of haar zijn gemaakt.

Dus… af en toe een ‘snapshot’ is hartstikke leuk. En leuker dan dat wordt het eigenlijk niet. En dan geldt wederom dat less = more. De dingen gaan nu eenmaal voorbij. Dat is het hele idee van het leven. Af en toe een herinnering is goed, het complete verleden proberen op te slaan…. niet zo, wat mij betreft.

Foolproof chocoladetaart met gezond!

Nou ja gezond, in elk geval minder ongezond dan een stuk chemische taart-achtige substantie van de supermarkt. Of iets met een berg suiker en bloem. Het is een taart met bonen. GAAAATVER. Ja, dat zou ik ook denken. Bonen, ik heb ze vaak geprobeerd te eten maar de enige manier waarop het te doen is, is in deze brownie wat mij betreft.

Niet gelijk wegrennen. Het is makkelijk. En lekker. Alledrie de kieskeurige kinderen eten het en zelfs mijn evenzobonenhatende vader lustte het totdat ie hoorde dat er bonen in zaten πŸ˜‰ Deilig is het, volgens Fietje.

En het mooiste is dat ie eigenlijk niet kan mislukken. Althans, het is mij nog nooit gebeurd en ja, dat is bijzonder.En dat je de bonen echt zeker weten niet proeft!

Je neemt: bonen. Ongeveer 500 gram witte bonen, of zwarte bonen. Je kan ze zelf weken en koken, maar deze komen uit een pakje. Het is iets meer dan 500 gram maar het komt niet zo nauw πŸ˜‰ Er kan best wat zout in zitten, zo lang er geen kruiden ofzo extra bij zitten is het goed.

Je spoelt de bonen af onder goed warm water. Zo dus.

DSC03632

Hierbij doe je 150 gram roomboter. In kleine stukjes. Doe het in een ruim pannetje of kom. Er moet nog meer bij. Staafmixer dit. Grondig.

DSC03633

Dan voeg je eraan toe:

  • vier eieren, liefst biologisch
  • een kopje cacao. Wat is een kopje? nou, zoiets.
  • een kopje suiker. suiker? ja, dat is een prima kokosbloesemsuikervervanger πŸ˜‰ maar dat laatste kan je natuurlijk beter gebruiken. Of iets anders zoets. Staafmixer de hele boel weer tot het een gladde massa is. Je kan het proeven, dan weet je vanzelf of er nog meer zoet bij moet.

DSC03634

 

DSC03635 DSC03636

Het ziet er nu al lekker uit O.o

Dit doe je in een ingevet bakblik. Ik zet hem altijd een half uur in de oven op 140 graden. Daarna check ik af en toe met een mes of ie al goed is. Als er nog vloeibaar beslag aan blijft zitten is ie niet goed, zit er kleverige brownie aan, dan wel.

(nee, ik weet het niet precies, want het ligt aan je oven en de grootte van je bakblik. Soms gebruik ik een platte schaal, dan is sneller gaar dan in deze kleinere, hogere vorm.)

DSC03637

Ik had een foto van het eindresultaat op een leuk roze bordje maar die heb ik verwijderd, en na een best bezige dag heb ik eeecht geen zin meer om nog een foto te maken. Vooral niet omdat het eindresultaat er nagenoeg het zelfde uit ziet πŸ˜‰

Eet smakelijk!Β  Of niet als je denkt: dat wijf is gek met d’r bonentaart.

Bouillon maken

Want lekker. Want gezond. Dat weet ik en dat weet je oma πŸ™‚

Goede bouillon maken is heel simpel. Je neemt:

Een kipkarkas. Bij voorkeur van een biologische kip van OKVlees ofzo, om een stiekem een inΒ  kip verpakte antibioticakuur te vermijden πŸ˜‰ Of je gebruikt het karkas van een kip die je eerder at.

Of delen van een koe. Liefst een koe die gras at. Het allerliefst bewegende delen. Een enkel, of een staart. Ik koop hiervoor oksehaler, ossestaarten.

Je doet het kipkarkas in een pan. Of de ossestaarten. Het helpt als je de kippenbotjes eerst nog even breekt, mocht je tegen het geluid ervan kunnen.

Je doet er ook een lepeltje (appel)azijn bij. Dat helpt om de goede stoffen beter aan de botten te kunnen onttrekken. Bij kip kan je specerijen toevoegen zoals kruidnagel, steranijs, peper, een schijfje gember, laurierblad etc. Bij rund ook, maar dat vind ik zelf niet zo.

En groenten en kruiden naar smaak. Hier een stuk donkergroen van een prei, een ui (met schil), twee stukken aangevreten wortel van de kinderen en een verlepte bosui. Je kan ook loof van knolselderij, restjes van uien en wortels e.d. bewaren in de vriezer hiervoor. Zo gebruik je alles.
Vul de pan met water, zodat alles ruim onder het water staat.

DSC03628

Dit kook ik in een snelkookpan. Een half uurtje ongeveer. Je kan het ook in een petroleumstel of sudderplaatje zetten en hoe langer hoe beter. Niet constant laten koken, tegen het kookpunt aan is prima. Of even koken en de hooikist in.

Echt, het komt niet zo nauw πŸ˜‰

Als je kiest voor uren pruttelen, moet je misschien af en toe wat schuim eraf scheppen.

Het handige van de snelkookpan vind dat ik geen uren erg hoef te hebben in een pan op het vuur. En dat je een half uur voor het eten kan bedenken dat je iets met bouillon gaat maken. Ik vind het lekker ruiken, maar om nu uren in die weeΓ―ge soeplucht te blijven zitten, nee.

Na een half uurtje (of iets langer) in de snelkookpan, heb je dit. Een heel onappetijtelijk iets.

DSC03629
Dat giet je door de zeef in een andere pan.

DSC03630
Dan houd je dit over. Een heerlijke en voedzame bouillon. Als ie goed sterk is, verandert het in een soort drilpudding als het koud is. Maar dat is geen moeten. Je maakt hem op smaak met (keltisch zee)zout, peper en als je dat nodig vindt, een bouillonblokje.

DSC03631
Je kan hem zo opdrinken, maar ook gebruiken als basis voor een ander gerecht. Ik maakte van de ene helft ervan bloemkoolsoep. In de andere helft kookte ik pasta voor de kinderen.

De rest van de prei, een lelijk wordende bloemkool, twee rode uien en restjes bosui (ik hartje bosui) sneed ik in grote stukken.DSC03638

De ui en ui-achtigen aanfruiten, daarna de rest van de groenten erin, plus de bouillon.

DSC03639

Kwartiertje in de snelkookpan, pureren en nom nom, wat een lekker soepje zeg. En superdupergezond!

DSC03640

Nog wat voor in de koelkast voor morgen en voor in de vriezer voor later.

DSC03641