Nieuwe dingen! Andere dingen! Blije dingen!

Zo. Na een week lang met een minder fraai humeur te hebben rondgewandeld, voel ik me nu weer een stuk beter. Ik heb ook leuke dingen bedacht 🙂

Geen nutteloze schuldgevoelens.

Allereerst: ik ga stoppen met me schuldig voelen over uitgegeven geld, geconsumeerde consumptiegoederen, dagelijks douchen en zulke dingen. Niet om een hersenloze volgconsument te worden maar omdat ik  het waard ben 😀 Minimalisme is mooi en ik vind het fijn om te weten dat ik met heel weinig gelukkig kan zijn, maar soms iets voor het mooi als een fijne pot crème of niet echt heel hoognodig maar mooi ondergoed ook gewoon… dat.

Ik kocht vanmorgen het e-book van Francine Jay, 100 Essentials. Ik hartje haar schrijfstijl en levenswijze. Heerlijk om in te ‘bladeren’, al lees ik het online.

Geen boerderij.

Ik woon niet in een zelfvoorzienende boerderij en vermoedelijk ga ik dat ook nooit doen. Natuurlijk zou het praktisch zijn nu de doomsday clock twee en halve minuut voor twaalf aangeeft maar gelukkig heb ik nog acht pakken havermout en drie kilo rijst op voorraad. Anyways: we zien het allemaal wel. Voorlopig is het gewoon een heel fijn tuinloos huurhuis, supermarkteten en bijna volledige afhankelijkheid van de getalletjes in de computer van Lillesands Sparebank.

Ik kan me druk maken, maar daar krijgen we geen boerderijtje mee he. Ik ben degene die bepaalt wat ik denk, dus stop ik met hierover verzinnen.

Wel leren.

Ik meldde me aan voor een cursus met de flauwe titel ‘Terug naar je Natuur’. Wat je ermee kan? Praktisch gezien geen ene zier, maar het behandelt precies onderwerpen die me erg interesseren maar waar ik nooit tijd voor maak om me verder in te verdiepen.
Als deze bevalt, ga ik daarna een cursus Kruidengeneeskunde doen, in het Noors. Maar, eerst maar eens zien of ik überhaupt in het ritme van iets leren kan komen door middel van een minder kostelijke en hersenkrakende aangelegenheid.

En plastic. Oei.

Ik kocht (!) drie (!!) plastic (!!!) bakken die je op elkaar kan stapelen om afval in te sorteren. Ik brak zes keer per dag mijn benen over dozen oud papier, zakken plastic afval en bakjes met blikjes en glaasjes in de hal. Ja, a small step for men maar een giant leap voor mijzelf. Ik ben er heul erg blij mee.

Ochtendritueel, dus.

’s Ochtends, als de kinderen de deur uitgewerkt zijn, ga ik eerst snel douchen, m’n hoofd opmaken en me aankleden in de kleren die ik die dag aan wil. Daarna is er koffie. Zaligheid. ♥ Het maakt echt een verschil met eerst koffie en dan douchen, omdat ik niet elke dag douchte en dan weer vergat om iets positiefs aan mijn verschijning te doen.

Opruimen. Uiteraard.

Ik schoonde een berg oude meuk op van mijn blog, instagram, e-mail en foto’s. En uit het huis. Kon dat? Ja, de oude houten salontafel bijvoorbeeld. Weg met donkere, zware dingen.

Dus.

Ben ik redelijk uit de cold turkey-borstvoedingsstop-dip. Zaligheid! Ik ga meer dingen doen die ik wil doen, minder tobben over zaken die ik niet kan veranderen, wat nutteloze dingen loslaten en hopelijk in de toekomst mijn innerlijke kruidenvrouwtje meer naar buiten laten komen. En meer wijn drinken. Nu.

Minimalisme tag, superhip!

De zoveelste poging tot een verhaaltje. Mijn laptop loopt steeds vast en doet dan helemaal niets meer. Geen control alt delete en zelfs een complete reset en terug naar fabrieksinstellingen doet hij niet maar hij zegt niet waarom.

Omdat ik ongeveer tien keer opnieuw ben begonnen met een stukje, heb ik nu niet zo veel inspiratie meer. Stom is dat. Het is alsof je net een kwartier lang je zieleroerselen aan iemand hebt geuit waarna diegene zegt ‘he, zei je wat?’. Dus daarom maar dit, de minimalism tag.

1. What drew you to Minimalism?

Dat was toen ik hoogzwanger met verlof achter mijn computertje zat en zocht naar opruimtips voor de zolder die vol lag met meuk uit ons oude huis. Want een 39 weken zwanger mens heeft nu eenmaal wat extra motivatie van buitenaf nodig.

Ik kwam op een website waar stond dat je ook de hele boel weg kon flikkeren, uiteraard op een milieu- en portemonneevriendelijke manier. En dat deed ik. Ik las alles dat ik kon vinden over het onderwerp en dat was destijds (2009 / 2010) nog niet zo veel als nu, maar miss minimalist, zen habits en everyday minimalist maakten heel erg blij!

Het was een van die dingen waarvan ik gelijk dacht… wow ♥! Dat heb ik nodig in mijn leven. Ik had dat met metal muziek en ook met de man.

2. How did you start the decluttering process?

Door naar boven te rennen met dozen en vuilniszakken en als een gek alles uit te gaan zoeken. Heerlijk 😉 Overal waar ik kwam zag ik overbodige dingen en constant liep ik dingen in dozen te stoppen en op marktplaats te zetten. Als ik mokken terugzette in de keuken, haalde ik overbodige kopjes weg, ruimde ik was weg trok ik overbodige kleren uit de kast en tijdens het opmaken verdween er ongebruikte make up in de vuilnisbak. Woei!

Nog steeds kan ik erg blij worden van een huis dat weer helemaal opgeruimd is. De kinderen groeien, interesses verschuiven, je verhuist… het is nooit ‘klaar’ en dat hoeft ook niet. Het kost nu amper energie om het bij te houden, dat is heerlijk!

3. Have you ever counted all of your things? If so, how many things do you own?

Ja. Erg he. Maar het kan wel verhelderend zijn. Zes paar zwarte laarzen zien er in je kast leuk uit maar als je zwart op wit ziet dat je voor 2 voeten 12 paar dezelfde schoenen hebt, snap je wellicht de onzin ervan.
Ik vond het lastig om te tellen. Ik kwam op 80 dingen, van fotoalbums tot paspoort, kleding en sieraden. Maar tel ik dan de eerste kleertjes van de kinderen mee? Mijn favoriete koffiekopje? Mijn helft van het bed? Toen ben ik gestopt met tellen. Is make up zes dingen of 1 collectie? Wat een gedoe! 😀

4. What are your tips for dealing with the desire for more?

Wachten, wachten, wachten. Tot het overgaat. Het overgrote deel van de dingen die ik wil (want ik wil heus soms wel iets. nieuwe dingen zijn soms gewoon leuk) wil ik een dag later al niet meer. En sommige dingen wel. En soms wil ik ze een paar maanden later nog steeds. Dan houd ik tweedehands websites en de kringloop in de gaten, ik vind bijna altijd wat ik zoek.

Ik verlang eigenlijk nooit naar meer, maar ik wil soms wel iets beters dan ik heb. Onzin natuurlijk, ik heb prima spullen. Soms hoop ik bijvoorbeeld dat de keukenstoelen, die wiebelig zijn en vol zitten met nagels van de hond van de vorige eigenaar, snel definitief in elkaar flikkeren zodat we twee eenvoudige houten banken neer kunnen zetten bij de eettafel. Maar ja, zo lang ze het doen…

Opruimen. Omdat het soms lijkt alsof je iets niet, of te weinig hebt terwijl dat helemaal het geval niet is.

Leuke youtubefilmpjes kijken van mede-minimalistische gekkies.

Denken aan je banksaldo of de milieu-impact van het object van je begeerte.
Eerlijk zijn en jezelf afvragen waarom je het wil. Is het echt zo fijn en mooi als je denkt, of wil je gewoon iets nieuws omdat je een rotte dag had of niet lekker in je vel zit. Ja, lastig!

Zelf maken. Pinterest is je vriend. Of de man met zijn zaag en schroeftol.

5. How do you deal with non-minimalists in your life?

Met ♥ man met hobby’s en vier kinderen: doorgaans met veel plezier. Ik heb wel eens iets te rigoureus spullen van hem weggeflikkerd. Oei. Anderzijds leg ik hem ook weinig strobreed in de weg als het aankomt op zijn niet altijd even kostenneutrale hobby’s waar ik ook niet altijd om loop te juichen. Geven, nemen en niet al te hard zeuren, ofzo.

Ik probeer de kinderen te leren dat ze dingen ook zelf kunnen maken of gewoon niet nodig hebben. Soms valt er een kwartje en soms ook niet.
Mijn ouders, en vooral mijn vader, snappen weinig van het verlangen naar minder maar gelukkig wonen zij niet hier en wij niet daar, anders dan af en toe een paar weekjes en dat gaat prima.

6. Do you have any guilty pleasures where Minimalism doesn’t apply?

Kale steentuinen vind ik vreselijk! Dat is iets dat ik wel mis hier, in dit land en in huurhuizen: plantjes en dingen laten groeien in de grond. Hier is alles al voor je gedaan 😉 en dat is eigenlijk veel mooier dan krampachtig van je eigen postzegel een vlinder- en bijenparadijs willen maken terwijl je omringd bent door monocultuurgifakkers. Als ik bij Vreeken ben, wil ik alles wel meenemen om me daarna te realiseren dat ik ongeveer drie speciebakken heb om spul in te kweken. Stoooop!

Voorraden! Ook. Ik houd van veel voorraad. Ik ben het nu weer veel aan het opmaken maar ik ben wel liever mee verlegen dan om verlegen als het om eten gaat.

Knuffelbeesten. Niet voor mij, maar als de kinderen komen zeuren om een knuffel bij de kringloop kan ik moeilijk nee zeggen. Mijn genen, ik was ook zo gek op pluche beestjes vroeger.

En zonder vast te lopen dit keer he! Ik heb er zelfs een muziekje bij aanstaan! Misschien is ie een beetje gerepareerd geworden 🙂

Dingen Die Weg Kunnen voor een minimalistisch huis

Stel, je hebt een huis. En dat huis staat best wel vol met spullen waar je vanaf wilt, maar je weet niet waar je moet beginnen.

Wat moet je dan? Een kastje per dag? Mari Kondo’en die hele boel? Container laten komen?

Ik weet het natuurlijk ook niet want wat voor de een werkt, is voor de ander een drama. Maar er zijn van die dingen, die handiger zijn om niet meer te hebben, dan wel.

(ja, ik weet dat er mensen zijn die hun tafeltjes, kleedjes, stapels oude brieven en kaarten, boekenkasten vol boeken en het hele familiearchief aan de muur heel fijn vinden. ’t Is ook maar voor de inspiratie voor wie dat nodig heeft he 😉

Keuken

  • Eten dat over de datum is
  • Onpraktisch serviesgoed zoals enorme mokken of piepsige kopjes
  • Niet bij elkaar passende schaaltjes die je niet kan stapelen
  • Bakjes zonder deksel, deksels zonder bakjes
  • Verwassen, kapot of verweerde plastic spullen
  • Apparaten die je niet gebruikt (pasta- ijs- en espressomachines)
  • Teveel aan onderzetters
  • Ongebruikte spatels (je hebt maar twee handen, hoeveel heb je er nodig)
  • Dubbele dingen want als je niet meer hoeft te zoeken, heb je niet alles in drievoud nodig
  • Bonnetjes, clipjes, zegeltjes, elastiekjes
  • Dingen met maar een functie die je amper gebruikt: aardbei-ontkroonders, eiersnijders, appelboren etc.
  • Kruiden en sauzen die je nooit gebruikt
  • Het overschot aan serviesgoed dat de kast nooit uitkomt
  • Glazen voor dranken die je nooit drinkt
  • Dranken die je nooit drinkt
  • Kapotte dingen
  • Backups voor van alles: een waterkoker, je oude waterkoker en een ketel zijn misschien wat overdreven. Als waterkoker de geest geeft kan je ook water koken in een pannetje
  • Bakspullen die nooit gebruikt worden
  • Potten en dienbladen die je aanrecht bevolken en het koken lastiger maken
  • Onfijne doeken of een overschot aan doeken
  • Messenblokken waarbij je 4 van de 6 messen niet gebruikt

Oh ja, in tegenstelling tot wat mensen je doen geloven, hoef je eigenlijk niets te kopen om een verantweurd minimalistische keuken te creëren. Behalve misschien picardie glaasjes, maar das heel persoonlijk 😉

Woonkamer

  • Rondslingerende tijdschriften
  • Sierkussens en -dekens die je steeds recht moet leggen
  • Alles wat onder je salontafel ligt dat je niet nodig hebt
  • Verlepte planten en hun potten
  • Irritant kinderspeelgoed
  • Ongelezen boeken
  • Klokjes, radiootjes en nutteloze electronica met functies die je smartphone ook heeft
  • Rondslingerende administratie. Werk het weg, werk het af, archiveer het
  • Oude kranten en bijlagen
  • Dingen die er niet horen. Pakjes paracetamol, lege kopjes, reclamefolders, kleding…
  • Kleedjes zonder functie behalve mensen hun nek laten breken
  • Dvd’s die je nooit meer gaat kijken
  • Oplaadsnoeren. Houd ze op een vaste plek en laad daar je dingen op.
  • Snoeren zonder functie en van apparaten die al lang verdwenen zijn
  • Kapotte electronica
  • Dubbele overbodige dingen
  • Stinkende geurkaarsen
  • Gekregen of geërfde dingen die je geen blij gevoel geven
  • Tafeltjes, krukjes en andere kleine meubeltjes zonder nut
  • Al die rommel op je prikbord
  • Ongebruikte waxinelichthouders
  • Fotolijstjes die steeds omvallen
  • Schilderijen en foto’s aan je muur die niet echt heel leuk zijn
  • Hobbymaterialen waar je excuses voor verzint (‘ik ga nog wel een keer macrameeën, als ik tijd heb)
  • Oude schoolwerkjes
  • Alles wat geen vaste plek heeft
  • Pennen, potloodjes, gummetjes. Bewaar op het op een plek en houd alleen de dingen die je nodig hebt
  • Alles wat je niet minstens wekelijks gebruikt of heel graag ziet

Slaapkamer

  • Stoelen die altijd vol liggen met kleding
  • Overbodige meubeltjes
  • Mandjes met honderden haarspeldjes en oude sieraden die je niet draagt
  • Twee van de drie ochtendjassen
  • Manden met dekens, lappen en ander nutteloos textiel
  • Sierkussens
  • Bedtextiel dat je niet nodig hebt. Een in gebruik en een voor in de kast of de was is echt genoeg
  • Uitpuilende wasmanden
  • Prullaria
  • Dode planten
  • Alles wat je onrust geeft, eigenlijk

  • Plastic spullen
  • Stapels met tijdschriften
  • Boeken waarin je gestopt bent te lezen op je nachtkastje
  • Lege glazen
  • Eten
  • Dekens die je niet gebruikt

Kledingkast

  • Alles wat niet past
  • Alles wat je niet meer gaat repareren
  • Alles wat te verwassen is
  • Alles waar je je niet goed in voelt
  • Alles wat je ondanks alles toch niet draagt
  • Reclame t-shirts
  • Dingen die niet in je kledingkast horen zoals ongebruikte woonaccessoires, opbergbakjes en spullen je ‘nog moet uitzoeken’ en huishoudelijke spullen

Badkamer

  • Make up die je niet gebruikt of die raar ruikt
  • Vies geworden luchtjes
  • Proefmonsters
  • Flessen met restjes sop of bodylotion
  • Hard geworden nagellak
  • Versleten handdoeken
  • Apparaten die je niet gebruikt
  • Nutteloze zeepjes en smeersels
  • Overbodige elastiekjes, klemmetjes en speldjes (hoeveel kan je er uiteindelijk tegelijk gebruiken)
  • Medicijnen
  • Dubbele dingen: kammen, nagelschaartjes, nagelvijlen, slechte pincetten…

En verder…

  • Overbodige printers, scanners, camera’s
  • Dozen van spullen die je hebt gekocht. De garantie zit niet op de doos maar op het apparaat
  • Nutteloze foto’s zoals die 20 foto’s van de geit bij de kinderboerderij tien jaar geleden
  • Cd’s die je niet meer luistert
  • Logeerbedden voor gasten die nooit komen
  • Oude administratie, je kan prima zonder 15 jaar bankafschriften, oude facturen en pensioenoverzichten uit 2005
  • Apparaten die kapot zijn
  • Onderdelen of accessoires van apparaten die je niet meer hebt
  • Jaargangen met tijdschriften
  • Bakjes met rommeltjes
  • Woordenboeken die je niet gebruikt
  • Brieven, dagboeken en foto’s uit het verleden die je geen goed gevoel meer geven om terug te lezen
  • Bergen met knutsels van je kinderen
  • Speelgoed van je kinderen toen ze zo lief en klein waren, waar ze niet meer mee gaan spelen (zelfs zijn treinenboekjes vindt de jongen niet meer leuk…. *snik*)
  • Sportspullen die je niet meer gebruikt. Of je begint nu, of je gaat je niet meer schuldig voelen als je die gewichten / skates / andere martelwerktuigen ziet liggen en doet ze weg
  • Sleutels waarvan je niet weet waar ze voor zijn.
  • Peertjes die je niet meer gebruikt
  • Een plastic zak vol plastic zakjes
  • Kampeerspullen terwijl je niet meer kampeert
  • Spulletjes van vroegah die je alleen bewaart ‘omdat het zo hoort’

Minimalisme en opruimen.

Een doorgaans redelijk opgeruimd huis is voor mij toch wel een fijn voordeel van ‘minimalisme’. Met vier kinderen wordt het hier nooit light als by coco, maar dat hoeft ook niet. Ik heb momenteel een mooi uitzicht op een stapel Donald Ducks, een wasrek vol was, ballonnen van het feestje van Fietje en in de keuken zitten vier kinderen hun zelfgemaakte cakejes te ‘pynten’ met glazuur en strooisels.

En een chaoot blijf ik altijd wel. Zoals gisteren, toen ik dacht: ik ga de koelkast schoonmaken, de restjes opkoken, knolselderijsoep, rodekoolsalade, bananencake en brood maken. Tegelijk. Briljante ideeën: ik heb ze. niet vaak. Daar is geen vorm van minimalisme tegen opgewassen.

Opruimen vind ik soms ook echt rustgevend. Als ik het idee heb dat ik meer nodig heb, dat helpt het vaak om te gaan ruimen in plaats van iets toe te voegen.
Zo dacht ik te weinig glazen bakjes te hebben maar na een flinke keuken- en koelkastopruiming had ik er zes over.
En ik baalde dat mijn broeken allemaal afzakken, maar toen ik de bak met zomerkleding leeghaalde, bedacht ik dat de jurken en tunieken die erin zaten, prima kan dragen met lange mouwen eronder, op een panty. Ik hoef dus geen nieuwe broek.

Voor mij is minimalisme geen vastgesteld aantal bezittingen, opruimen om het opruimen, een leeg huis met lege oppervlakken (hoe rustgevend om naar te kijken het ook is) of jezelf dingen ontzeggen voor dat doel. Ik weet wat ik de belangrijkste dingen vind in mijn leven en daaraan wil ik aandacht, tijd en als het per se moet, geld besteden 😉

Ik vind de kinderen bijvoorbeeld best belangrijk. En het is niet zo dat ik nu heel de dagen met ze bezig ben daarom, maar ik probeer ze wel een leuk leven te bezorgen. En af en toe een draai om hun oren, anders worden ze verwend 😀
Gezond eten, zelfgemaakt eten en milieubewuster leven vind ik belangrijk en daarom besteden we daar relatief veel aandacht aan.

Dingen als de nieuwste kleding, spullen om af te moeten stoffen, een luxe auto en verre vakanties zeggen me dan weer niet zo veel. Ik zou ze misschien best (tijdelijk) leuk kunnen vinden maar het is gewoon geen prioriteit.

Dat je weer (meer) de baas bent over je eigen leven, dat is mooi. Dat je niet met de meute mee hoeft te hollen naar het nieuwste van het nieuwste, de volgende hype, de liveblogs over zoveelste angst veroorzakende gebeurtenis en dat je geen oplossing nodig hebt voor elk door marketeers of damesbladen aangepraat ‘probleem’. Dat geen constante prikkels van buitenaf nodig hebt om een erg fijn leven te hebben.

Houtjes!

In dit huis is een warmtepomp aanwezig. Dat is ideaal, je doet *klik* en het huis wordt warm. Maar oh, wat is het saai! Ik miste het houtje hakken, houtjes sjouwen en houtjes verbranden! En lekker bij de kachel zitten en naar vlammetjes staren.

Bij ons vorige huis liggen nog wat restjes hout, maar daar komen we de winter niet mee door en ik denk dat we nog wel twee maanden moeten stoken. Daarna is het door de zon warm genoeg om alleen af en toe de kou eruit te jagen met een paar blokken. We stoken niet veel, gisteren heb ik de houtkachel pas aan het einde van de dag even aangehad en dat was ruim voldoende.

Tja… als ik dan moet kiezen…
Gezoem als van een grote koelkast versus een knapperend houtvuurtje.
Op een knopje drukken versus in de frisse kou eerst wat houtjes hakken.
Het geblaas van die pomp versus de heerlijke warmte van de houtkachel. Hmmm…

Hout moet worden gekapt, maar groeit weer aan. Er zijn regels en maatregelen die voorkomen dat een stuk bos compleet wordt leeggetrokken.

De blije groene stroom-verhalen die ik las over de stroom hier, blijken ook minder waar dan gedacht. Iets met een ingewikkeld verhaal over een EU-afspraak waar ook Noorwegen bij hoort waarbij de mensen de keuze moeten hebben tussen duurzame en niet-duurzame energie.
Hierbij hoort een handel in certificaten die horen bij deze stroom waaraan natuurlijk weer een select groepje mensen of bedrijven verdient.

Dus de stroom hier is wel ‘groen’, maar administratief gezien is ie dat helemaal niet. De stroom hier die je koopt is voor 15% duurzaam en de overige 85% bestaat uit kern- en fossiele energie die weer moet worden ingekocht, omdat het ‘verkopen’ van de groene waterkrachtstroom(certificaten) zo lucratief is. Uuuh, lange leve Europa ofzo? (ik heb het vast niet helemaal goed uitgelegd maar als er iemand is die dat op een logische manier kan, hoor ik het graag)

Midden in de winter is niet de beste tijd om hout te kopen. Aan het einde van de winter wordt er weer veel hout gekapt, dan is het het droogst. Daarna moet het eigenlijk twee jaar drogen. Een logischer tijdstip om hout te kopen is voordat je moet gaan stoken en niet op het hoogtepunt van het stookseizoen 😉

Gelukkig bleken ze bij de sociale werkplaats ook hout te verkopen, dus dat is vandaag geleverd. Ik bestelde 35 zakken en voor ongeveer 220 euro zitten we er dan weer een tijd lekker warm bij. Niet heel goedkoop, daarom bestelde ik niet heel veel.

Ik twijfel over de aanschaf van een kettingzaag. Geregeld kan je hier in de buurt gratis hout ophalen, dat je zelf dan moet zagen, hakken en stapelen. Dat is een eenmalige aanschaf en een kwestie van de weggeefpagina in de gaten houden voor gratis hout. Hmmm….

Wel, dat is van later zorg. Nu eerst maar eens zien dat ik iedereen z’n kleren droog krijg na even buiten spelen bij nog hoger water dan rond kerst… 😀

Deurwaarders :o

Toen ik 18 was, stopte ik met school. Ik moest wat en kwam bij een deurwaarderskantoor terecht. Een voor deurwaarders-begrippen mensvriendelijk kantoor. Ik had er geweldige collega’s, allemaal figuren. Een cliniclown, een zevendedagadventist, een veganist en een iemand wiens huis net een asiel voor zielige mensen was.
En een baas van de oude stempel, die met veel kabaal binnen kwam zetten en dan riep: ‘manlieve, ik wasde net bij ene maisonette in krispijn, en daar zaten ze me toch mee z’n allen hasj te snuiven!’

Ik begon met dictaat uitwerken. Op een bandje luisteren naar tekst en die uittypen, of zelf iets verzinnen. Daarna mocht ik ook zelf dossiers nalopen en de telefoon opnemen en mensen helpen aan de balie, dat was veel leuker.

De eerste dag dat ik er werkte, zei de baas toen hij mijn brieven controleerde: ‘manlieve, hedde gij geen Nederlands gehad op school ofzo?’ omdat ik ‘actief’ in plaats van ‘aktief’ had geschreven. Ik vond natuurlijk dat ik gelijk had en vertelde dat ook.

De man is altijd bijzonder aardig tegen me geweest waar hij andere mensen gewoon op hun vrije dag twee uur met de trein op en neer liet reizen om een dossier te zoeken dat achteraf in zijn eigen kofferbak bleek te liggen.

De lol ging eraf toen de blaaskaken uit Rotterdam kwamen om het kantoor over te nemen. Wat een vreselijk volk. De sfeer veranderde ook, er waren de slijmballen die ook opeens bij de toffe mannetjes wilden horen en de mensen die zich daarvan distantieerden. Ik werd een keer op het matje geroepen omdat ik een te laconieke werkhouding had’. Ik deed mijn werk wel goed, de chef de bureau was hartstikke tevreden maar ik nam het niet serieus genoeg, volgens die 200 kilo wegende brulboei die inmiddels het kantoor bestierde.

Op een dag kwamen er heel lieve mensen, die konden 780 van de 800 euro betalen, en hopelijk hiermee de rechtszaak voorkomen die voor de dag erna op de rol stond. Omdat het een zaak was van het kantoor in Rotterdam moesten we bellen voor akkoord. En het KON NIET. Niet te vermurwen. En er kwamen meer van zulke zaken.

Het leuke van het werk was juist dat je mensen kon helpen. Er was een dossier met een schuld van 3000 euro. Dat liep al zo lang en het overgrote deel van het bedrag bestond uit rente. Ik heb die mensen toen gebeld en gevraagd of ze iets in een keer konden missen tegen finale kwijting. 150 euro bleken ze een paar dagen later bij elkaar te kunnen schrapen.
Ik belde de opdrachtgever en die vonden het prima om daarmee het dossier af te sluiten, want de vordering was toch al zeven jaar geleden uit hun boeken geschreven.
(ARGH! Waarom dan nog zo lang mensen wurgen!). Maar die mensen waren helemaal gelukkig want die waren opeens van bijna 3000 euro schuld af. Gewoon te huilen aan de telefoon, voor iets dat zeven jaar geleden al laconiek was weggewuifd door de schuldeiser. Zucht.

En mijn collega R. Er belde iemand dat ie niet kon betalen. Hij wilde het wel, maar elke keer komt ie dan langs de coffeeshop en als ie daar weg gaat, is het kantoor weer dicht en zijn geld op.
Ze heeft hem begripvol uitgelegd dat hij dan beter via die-en-die straat naar het kantoor kan komen, en teruglopen langs de coffeeshop. De dag erna en vervolgens elke maand stond hij op de stoep om te betalen, helemaal blij dat het gelukt was.

Of een man die nergens op reageerde, tot er gedreigd werd zijn naam in de krant te publiceren. Dat gebeurde heel soms. Die kwam voorrijden in een ENORME Mercedes en haalde een enorm pak briefjes van 500 uit zijn borstzak, betaalde 6000 euro en maalde niet eens om zijn kwitantie. Weg was ie weer. Dat was geen zuivere koffie, denk ik.

Een Antilliaanse vrouw die kwam betalen en na drie seconden weer naar buiten rende terwijl ze op de grond spuugde en schreeuwde ‘Aaah, ik voel hier een sleeeechte aanwezigheid!!!’ Van een andere mevrouw die kwam betalen kreeg ik altijd een zak drop. Paste leuk bij mijn zwarte kleren.

Ja, het was best een leuke tijd.

Het is best schandalig hoe er met mensen met schulden wordt omgegaan.
Als iemand in de bijstand zit en zijn zesde boete voor rijden zonder gordel of mobiel bellen achter het stuur krijgt, dan ben ie naar mijn mening best een idioot. En het zijn ook vaak dezelfde mensen die de nieuwste mobiele telefoon en televisie hebben. En de torenhoge wehkampschulden.

Maar er zijn zo veel mensen die door iets lulligs vreselijk in de problemen komen en er vervolgens niet meer uitkomen. Baan verloren en vervolgens maanden op het UWV moeten wachten terwijl ze de ene na de andere rekening niet meer kunnen betalen. Een zoon die het verkeerde pad op gaat en de ouders financieel meesleurt. Een grote klant van een ZZP’er die failliet gaat. Een schuldhulpverlener die er met het geld vandoor gaat.

Net als de mensen die ik hierboven noemde. Op 20 euro na, konden ze alles betalen. Maar toen ging de dagvaarding door en kwamen er griffierechten bij a 140 euro en werd het vonnis betekend a 85 euro. Zo onnodig.

En natuurlijk maakt een deurwaarder ook kosten die betaald moeten worden en moet je zorgen dat je uit de schulden blijft. Zeker als je moeite gaat hebben ze terug te betalen.

Je hebt ze erbij, de aso’s die het geen hol interesseert en zeggen ‘van een kale kip kan je toch niet plukken’ en dierenartsrekeningen en boetes voor te hard rijden lachend verscheuren. Maar een boete van 30 euro is in no-time een vordering van 300 euro en dat is heel erg veel geld voor iemand met een minimum inkomen.

Het kan ook zo verlammend zijn. Meestal is geen geld niet het enige probleem dat mensen hebben. Die rekening is vaak nog wel het minste probleem. En het makkelijkste is, om weg te kijken. Niet slim, maar het is allemaal wel te verklaren.

Het wordt de mensen ook veel te makkelijk gemaakt om kredieten af te sluiten. De wehkampen hebben de wanbetalers gewoon ingecalculeerd en verdienen goud geld aan de rente en koop-nu-betaal-later waarmee ze mensen lokken. En het is niet slim, maar ik kan me bijvoorbeeld best voorstellen dat je als je zelf niets hebt en zwanger bent de verleiding om voor ‘een paar tientjes per maand’ mooie babyspullen te kopen, heel erg groot is. Te groot.

De oplossing, die heb ik ook niet. Maar:

  • Als je in de schulden zit, zorg dan allereerst voor een buffertje, zodat je geen nieuwe schulden hoeft te maken. Als het mogelijk is, natuurlijk. Misschien kan je maandelijkse aflossingen tijdelijk halveren.
  • Houd contact met je schuldeisers. Zeker als je bezig bent met dingen op de rit te krijgen. Stuur een mail of bel geregeld even om de stand van zaken door te geven, ook al ben je zelf ook nog in afwachting.
  • Tref je een schappelijk iemand, vraag dan de naam van diegene, zodat je die de volgende keer weer kan spreken.
  • Houd bij wie je spreekt. Ik heb ook wel eens een heel leuk gesprek met iemand gehad en een regeling getroffen om die vervolgens vergeten te bevestigen waarna de baas daarheen ging om beslag te leggen. Ze waren gelukkig helemaal niet boos op me maar niet iedereen geeft zijn fouten even grif toe tegen de baas 😉
  • Vraag als je een regeling treft, om een bevestiging hiervan
  • Wees eerlijk. Je kan beter 20 euro aflossen dan zeggen dat je met 100 komt en het vervolgens niet doen.
  • Probeer dingen bij te houden. Destijds stonden er tienduizenden euro’s op de rekening van mijn werkgever van bedragen die niet naar een dossiernummer te traceren waren. Toch lullig. Vermeld de juiste nummers, bewaar post en controleer de kosten die de deurwaarder in rekening brengt.
  • Vraag het na als het onduidelijk is en laat je niet van de wijs brengen door grof juridisch taalgebruik. Soms is een vordering gewoon onterecht en vooral incassobureaus hebben er een handje van om gewoon een enorm grote bek op te zetten zonder de feiten van hun opdrachtgever te checken.
    (het verschil tussen een gerechtsdeurwaarder en een incassobureau is dat een incassobureau alleen een grote bek mag opzetten en een gerechtsdeurwaarder alle juridische handelingen ook kan en mag doen)
  • Heb je schulden die al langer lopen, vraag dan om een kostenoverzicht. Hoe hoog was de hoofdsom? En de rente? En de kosten? Hoe lang ga je er nog over doen om het af te lossen? Proberen het af te kaarten door in een keer een groter bedrag te betalen, kan veel voordeliger zijn. Nee heb je, ja kan je krijgen.
  • Probeer het je niet te laten bepalen. Uiteindelijk kom je er weer uit. Deurwaarders- en incassopersoneel dat hooghartig doet aan de telefoon is gewoon zielig volk. Ik had destijds ook een collega, die liet mensen die met een mobiel nummer belden (dat was toen nog relatief nieuw), vaak extra lang in de wacht staan. Om te jennen. Die heb je er ook tussen… Sta er boven.

Nou ja, dat dus. Destijds mocht ik de opleiding tot deurwaarder gaan doen maar ik had er geen zin in. Ik vind het niet erg dat ik het niet heb gedaan. Het is echt niet de wereld waarin ik nog langer had willen blijven werken. Na het eerste kantoor heb ik nog een tijdje bij een andere deurwaarder gewerkt, die meer zaken van bedrijven tegen bedrijven had. Ook daar heb ik het erg naar mijn zin gehad, tot we naar Terneuzen verhuisden en ik daar een juridische opleiding ben gaan doen. Waar ik vervolgens nooit meer iets mee gedaan heb.

Zo dat was ‘oma vertelt’ voor vandaag.

Fijne dag!

Je moeder!

Ik heb best een leuke jeugd gehad. Mijn moeder is echt de liefste die ik me kan wensen en was er altijd voor mij en mijn broertje. Met mijn vader kan ik de laatste tijd ook beter overweg.

Eigenlijk ben ik best vervelend, ik loop altijd te ouwehoeren tegen mijn moeder dat ze dingen anders kan doen. Maar ik wil liever niet dat mijn moeder zich vergiftigt met carcinogene cremetjes en anti-aanbaklagen.

En als bezorgde dochter met toch ouder wordende ouders (sorry, ouders), maak ik me soms een beetje zorgen als ze grapjes maken over het feit dat ze niet eens naar een appartement zouden kunnen verhuizen omdat ze zo veel spullen hebben. Mijn vader is ook al bijna 70. Dus loop ik soms een beetje te gallen op de boeken, vaasjes en rollen behang die de kasten bevolken. Maar ja, hun leven.

Maar ik houd wel van ze hoor. Van allebei. Ik zeg het nooit, maar ik zeg soms wel lieve dingen. Eigenlijk schrijf ik ze meestal, want ik schrijf liever dan dat ik praat. Maar net zoals ze mij vroeger wijsmaakten, zeg ik tegen ze dat ik zo tegen ze zeur, omdat ik om ze geef en niet wil dat ze de zelfde fouten maken als ik 😉

Mijn moeder ziet er altijd mooi uit. Daar doet ze heel veel moeite voor, terwijl dat in mijn ogen overbodig is omdat ze van zichzelf al mooi is. Grote lol met mijn vader toen mijn moeder 125 euro lichter bij de kapper vandaan kwam en we echt niet zagen dat ze al geweest was.

Grote lol om mijn moeder. Mijn nette, nooit vloekende of geslachtsdelen roepende moeder. Die altijd alleen heel zedige moppen vertelt. Die dan opeens op een verjaardag die mop begint te vertellen over de man die met zijn hond naar de hoeren ging. Alleen de koppen van mensen (iedereen valt dan ook stil) zijn goud waard.

Uiteindelijk is het ook helemaal geen schunnige mop, maar ze kan hem leuk brengen.

Mijn moeder mailde me een stukje dat ze geschreven had voor als ik eens zonder bloginspiratie kwam te zitten. Ik kwijlde bijna de wijn uit mijn mond van het lachen.

Komtiehe.

Opvoeden

Ik heb mijn dochter zo goed mogelijk opgevoed.

Netjes praten en eten. Met twee woorden spreken, niet jij-en en jouwen tegen andere mensen.

Handjes wassen op gezette tijden, en nee, niet met desinfecterende zeep. (toen al niet!)

Twee keer per dag tanden poetsen.

Centjes groeien niet vanzelf in mamma’s portemonnee.

Eerst sparen voordat je iets gaat kopen. Nog eens goed nadenken of je dat cadeau voor je verjaardag écht het allerleukst van de hele wereld vindt. Of je je verjaardagsgeld echt uit wil geven aan nog een Little Pony.

Eerbied voor dieren en planten. Meegegeven dat dieren ook gevoel hebben en dat je alleen vieze vliegen en een mug mag doodslaan. En dat dan nog zonder het insectje onnodig te laten lijden.

Laten weten als je bij een vriendje in de buurt gaat spelen.

Dat is volgens mij best aardig gelukt, al dat “opvoeden”.

Dochter is de alternatieve weg ingeslagen.

Eerst werd ze “Gothic” op 15 jarige leeftijd. Daar na ging het echte gothic er een beetje af en tot op heden draagt ze nog alleen maar verstandig zwart, in plaats van mooie fluwelen rokken en jurken met kant en veters en zijde.

Betrok met vriend een leuke flat. Die werd volgestouwd met allerlei spullen. Paarse lappen aan de muren, rekken vol met snuisterijen midden in de woonkamer. Kortom, ze kocht nog best vaak iets nieuws.

Maar nu:

Zijn de rollen omgedraaid. Niet dat ik nu van haar leer hoe ik moet praten (misschien Noors) en eten met mes en vork.

Ik maak soep: “je kan beter bouillon maken van botten.”

Ik maak weer soep: Je kan beter een bewegend stuk van de (uiteraard biologische) koe, kip, nemen.

Ik was mijn haar: Weet je hoe slecht shampoo is voor je?

Ik crème mijn gezicht in: Daar zitten parabenen in. Onder andere.

Ik pak een koekenpan: Heel ongezond, die anti-aanbak laag.

Ik heb een nieuwe pan: Op zogezegd gezonde keramische pannen zit ook een laag.

Ik koop een vaasje: Je kan net zo goed een lege augurken pot pakken. Het gaat toch om de bloemen? En je hebt heus wel iets staan in de toch al veel te volle schuur.

Ik koop bloemen: Bij de kweek van (bijvoorbeeld) tulpen wordt heel veel gif gebruikt.

Ik koop bloembollen op Texel: Daar wordt ongeveer het meeste gif van alles opgespoten.

Ik koop kleding: Je hebt al best veel kleren toch? Ik weet een leuke Zweedse kledingwebsite voor jou, met hele okee’je kleding.

Ik doe een restje in een plastic bakje of nog erger een stukje plastic folie ergens omheen: Dat is heel slecht met al die weekmakers.

Ik koop een boek: Je kan beter je E-reader gebruiken. Scheelt weer bomen.

Dus:

Maak ik soep uitsluitend van botten en ossenstaarten.

Was ik mijn haar met Alepp zeep en/of appelazijn.

Walnoten olie voor de reiniging en amandelolie op mijn gezicht en douche gewoon (al jarenlang) met water. Make up van Hauschka.

Ik bak in gezonde pannen. Zo niet, voel ik me er niet blij mee.

Ik koop geen vaasjes meer. Schichtig loop ik door het tuincentrum langs de afdeling “leuke dingen”. Ik koop er nog wel potgrond en af en toe een nieuwe kamerplant, die ik dan weer eindeloos stek.

Heb ik al sinds augustus bijna niets meer aan kleding gekocht, ja alleen bij die Zweedse mevrouw twee reuzegave T-shirts en ben aan het combineren geslagen met zwart en leuke sjaals. (een hele la vol)

Plastic bakjes grotendeels vervangen door verstandige glazen bakjes en potjes. Plastic folie héél sporadisch. Altijd denken aan mijn dochter als ik het een keer ergens voor meen te moeten gebruiken. (the all-seeing-eye)

En boeken.. tja, ik heb het liefst een boek in mijn handen. E reader is leuk voor vakantie of zo. Maar dat blijf ik dan toch maar doen.

Samenvattend:

Mijn dochter en ik hebben elkaar redelijk goed opgevoed denk ik.

Mijn dochter: (en dat soort dingen zeggen we eigenlijk bijna nooit tegen elkaar. Niet dat het slecht is voor milieu of zo ;-), maar gewoon omdat we een vrij nuchtere familie zijn.) is een tópmeid. <3 <3 <3.