Kinderen laten aanrommelen.

Kinderen opvoeden is loslaten, zeggeze. En ik vind ook dat kinderen dingen moeten kunnen doen, proberen, vallen en weer opstaan. Of dat nu gaat om vriendschappen, appels snijden met een scherp mes of traplopen. Ik laat ze zo veel mogelijk zelf doen, zelf pakken, zelf inschenken, zelf bakken en afspreken.

Al doende leert men….
Ik ga ervan uit dat ze niet in zeven sloten tegelijk lopen maar vijf jaar geleden waren die twee hem ’s ochtends gepeerd naar het oud-Hollandsch speeltuintje om de hoek: hondenpoep, aan het zicht onttrokken, slootje ernaast… helemaal kinderproof, want rubbertegels onder het hufterproof klimrekje.

Hartverzakking, want wakker worden en je kinderen kwijt zijn is niet fijn. Voortaan in het weekend de voordeur op slot.
En oh ja, ik kwam eens beneden van een was ophangen en toen hadden ze vijf grapefruits voor me gesneden. Supersympathiek!

En ik heb niet voor niets geoefend
Momenteel heb ik mijn handen vol aan Toetje. Niet letterlijk, dat was een jaar geleden het geval. Oh, de rust van een immobiele baby.
Ze is een Houdini en houdt van wandelen, met enorme stappen op haar blije schoentjes. (met lampjes maar dat zag ik thuis pas)

Ze gaat in razend tempo trappen op en af. Ik houd mijn hart vast. Figuurlijk. Haar met een oog in het zeil laten oefenen vind ik handiger dan haar opsluiten en in een onbewaakt ogenblik van de hoge trap laten pletteren omdat ze het toch wil proberen maar het nog niet kan.

Toet, kom hier!!! – Nei!

Meisjes met mesjes! 😮
Idem met messen. Ik heb de oudste twee leren snijden met een vlijmscherp mesje omdat ik liever zie dat ze een mes kunnen gebruiken dat makkelijk te hanteren is maar waar ze wel ontzag voor hebben, dan als ik niet kijk met een bot mes hun halve duim eraf raggen omdat ze geen idee hebben wat ze doen.

Noorwegen..
In Noorwegen is men daar toch wat relaxter mee, als ze på tur gaan nemen ze een ‘spikkekniv‘ mee om dingen mee te plukken, takken mee te snijden en een pijl en boog te maken.
Ouders douwen ook eenjarigen onbegeleid in een sleetje de berg af en worstjes roosteren op open vuur met een groepje licht ontvlambare driejarigen op de barnehage is gewoon weer zo’n goede Norske tradisjon.

Ik ben geen scheidsrechter!
Als ze ruzie hebben, mogen ze dat ook meestal samen oplossen. Of er moeten bijna dooien vallen natuurlijk. Ik heb helemaal geen zin om me bezig te houden met het hoe en waarom van kinderruzies. Voor je het weet, loop je heel de dag gedrag te corrigeren en dat is vreselijk irritant, niet in de laatste plaats voor de kinderen zelf. Ze weten het zelf ook wel als ze een klootzak (m/v) zijn, even ‘uit de situatie’ is bijna altijd voldoende voor pais en vree.

‘Je wil ze toch niets tekort doen he…’
Bang zijn dat ze tekort komen, ben ik evenmin. Soms willen ze een telefoon of een tablet maar dan lees ik dat kinderbreintjes reageren op tablets als op heroïne en dan denk ik: doe maar effe niet.
Als opanoma er zijn. mogen ze op die van hen maar hier komt het niet naar binnen.

dan liever zo met zijn drietjes

En als ze willen, mogen ze zich zelfs vervelen. Worden ze creatief van, zei men vroeger en wat men vroeger zei is waar. Dus.
Als ze binnen lamlendig lopen hangen stuur ik ze naar buiten. Daar vinden ze meestal wel iets leuks en in elk geval lopen ze dan buiten mijn gezichtsveld lamlendig te hangen.

satan aanschouwt het gekibbel van een afstandje….

Ik zou helemaal flauw worden als ik zo’n helicopter-ouder zou zijn. En mijn kinderen ook. Eigenlijk zijn het gewoon heel leuke mensen, ons dwergvolk.

9 Replies to “Kinderen laten aanrommelen.”

  1. helemaal gelijk meid , mijn zoon (oke 22 jaar al pff waar gaat de tijd) was altijd buiten en echt altijd regen , sneeuw maakte niet uit. speelgoed wat hij het leukst vond : zijn voetbal , skelter en fiets .
    Ik kocht spijkerbroeken bij de zeeman . maar dikwijls kwam hij onder de modder . scheuren thuis van in de bomen klimmen . en dan niet alleen scheuren in zijn broek maar ook in zijn lijf (soms beetje diep maar hey hij zei niets anders moest hij rustig aan doen 🙂 ) .inmiddels telefoon rijker (oude van 7 jaar) maar op vakantie nog steeds heerlijk donald duckjes mee, en nee het is geen zijden sok ;0
    xxxx

  2. Stukje naar mijn hart! Ik denk ook dat jullie dwergvolk heel leuk is, als ik zo over ze lees. Die van ons ook. Ze kliederen en bouwen en klimmen wat aan.
    En ik ben jaloers op jullie kampvuurtjes op school. Wil ik ook!

  3. Zo waar!Hier kinders op de Vrije School waar ze in de eerste kleuterklas gewoon een appel en n mesje in de handen krijgen bij binnenkomst. Stukjes maken en schillen voor later. Ook staan er vanaf het peuterhuis al kaarsjes op tafel etc. Sommige nieuwe ouders kunnen daar vanalles van vinden maar er gebeurt nooit iets. Oudste kreeg toen ie 7 was een Zwitsers mes voor zijn verjaardag vanwege zijn enorme drang tot houtsnijden. Hele saladebestekken en schalen werden ermee gesneden. Hier wel n generatiekloof tussen de oudste en de jongste. (20-8) en ik merk dat ik dat hele tablet gebeuren bij jongste veel lastiger vindt…..Het is er, ik begrens het en gelukkig speelt ze veel en vaak. Maar bij oudste was het er domweg niet. Scheelt n hoop discussie;-)

    1. Gek is dat, toen de oudste werd geboren waren er volgens mij ook nog amper smartphones. Wat ongelofelijk cool dat je zoon zo goed kon houtsnijden, gaaf! Je brengt me op een idee, ik ga het eens opzoeken op youtube voor de oudste!

  4. Ik denk dat je vooral naar je kind(eren) moet kijken hoever je kunt gaan met loslaten en zelf leren.
    Hier zijn ze autistisch en missen ze een bepaalde rem; plagen totdat de ander begint te meppen, of meppen om het minste geringste, zodanig gevaarlijke capriolen uithalen dat het niet meer valt onder ‘ze leren het vanzelf als het zeer doet’, niet stoppen met snoepen totdat de zak leeg is en niet kunnen ophouden met op de telefoon te zitten totdat ik hem afpak (in een onbewaakt ogenblik dus pas om 1 uur ’s nachts, de volgende dag was hij moe, goh, gek zeg).
    Wat in mijn geval belangrijk is, is samen met de kinderen de situatie te evalueren als die escaleert en ze handvatten geven om het de volgende keer beter op te lossen. Zo heb ik bijvoorbeeld mijn oudste geleerd het snoep terug in de kast te leggen als hij er niet vanaf kan blijven.
    Ook zelfstandigheid in bijvoorbeeld plannen moet ik ze aanleren anders hebben ze geen idee hoe ze het moeten aanpakken (ik vroeger ook niet en daardoor was mijn schooltijd een hel en werd ik als lui bestempelt en uitgescholden in plaats van dat ik de begeleiding kreeg die ik nodig had).
    Voor dat soort dingen geld hier: je gooit je kinderen ook niet in het water zonder zwemles en dan verwachten dat ze het uit zichzelf kunnen, je moet het ze eerst leren voordat ze het zelfstandig kunnen.
    En als ik het soms om mij heen hoor kunnen een hoop mensen hier nog een voorbeeld aan nemen, ouders die boos worden op hun kinderen omdat ze ‘het gewoon moeten doen’ of ‘gewoon moeten leren het zelf te doen’, waarbij word vergeten dat er niemand is die het ze leert…
    En dat dan een 11-jarige jongen die chaotisch is en zijn huiswerk niet (goed) doet word vergeleken met zijn 6-jarige zusje die het allemaal wél uit zichzelf kan en dat hij het om die reden ook maar gewoon zelf moet kunnen doen…
    Ik word daar een beetje verdrietig van 🙁

  5. wat heerlijk voor jullie kinderen lekker zelf ontdekken! Mijn jongens mochten ook altijd wel dat soort dingen maar ik heb er soms best wel commentaar op gekregen als ze weer eens in een boom zaten of met een hamer en een zaag bezig waren. Fikkie stoken en met een bijl stokjes hakken…Her en der wel eens een kras of schram opgelopen maar dat viel hartstikke mee. Een vriendin van mij was een echte helikopter en haar zoon had iedere keer wat. gebroken arm of been of gewoon bloed. Misschien was het ook wel gewoon een pechvogeltje…

  6. Ja, schermpjes zijn zo slecht voor ze. Schrok toen ook heel erg van wat die vrouw tijdens een lezing op school zei. Sindsdien is de regel heel vast om 17.00 schermpjestijd tot het eten. Schiet ik natuurlijk extra op met het eten. 😉
    Ruzies zijn doodvermoeiend. Meestal zeg ik dat ik er niet bij was en dus geen scheids ga spelen. En dat ze maar even apart moeten spelen. En ze krijgen weleens een grote waffel als ze door blijven gaan.
    Zag gister een paar kindjes op school die de conciërge mochten helpen met een boom omzagen. Zo leuk om te zien. Lekker zelluf doen. En het lukte ze prima!

    1. Supercool zeg van die boom omzagen. Hier ook na 17 uur schermpjes. Of heel af en toe, als ik echt gaar ben. Dan voel ik me er ook niet schuldig om maar het is gewoon verslavend. Ook voor ouders, die rust 😉

Comments are closed.