emigreren: drie jaar later

Drie jaar geleden zaten we nu in onze tent. We hadden net afscheid genomen van alles. Van ons huis, de buurt en onze buren. Oh merde, voelde ik me shit. We hebben veel achtergelaten. We hebben ons huis verkocht voor een prikje, gewoon omdat we zo graag weg wilden.

Op de radio hoorde ik van de MH17 terwijl ik met ogen vol tranen richting camping reed. Dat was raar. Ik wist dat dat veel erger was en veel meer tranen verdiende, maar toch vond ik het idee om ‘alles’ achter te laten, echt even heel erg. Hoe ongelofelijk graag ik ook weg wilde.

Het was echt geen leuke tijd. Mijn opa was ziek en ging dood. We doolden wat rond van camping naar camping omdat de man nog tot eind augustus moest werken in Nederland.

De auto ging was total loss kapot. Een dag na de begrafenis van mijn opa vertrokken we. Eerst langs mijn schoonvader in Eenrum en toen door naar Kiel, voor de boot naar Oslo.

Vrienden en vriendjes achterlaten

Nog steeds is er een heel sterke band met onze ex-buurkindjes. Buurjongen S. is een bijna-brugger maar toch speelt hij nog met onze zoon van 7. Natuurlijk past de grote jongen zich flink aan aan de kleine jongen, maar het is wel bijzonder. En de buurmeisjes van beide kanten hebben ook na een jaar maar drie tellen nodig om in de oude modus te raken.

Toch heb ik er nooit spijt van gehad. Natuurlijk gaat zoiets ingrijpends als emigreren niet zonder enig verdriet, gemis en twijfel.

De enige tijd dat ik echt terug wilde, was toen ik 25 – 30 weken zwanger was. Ik kon het plaatsen: zwangerschapshormonen zijn fuckers en nostalgie is een grove leugenaar die dingen uit het verleden mooier laat lijken dan ze waren.

Na drie jaar kan ik niet anders zeggen dat we absoluut, zonder twijfel de juiste keuze hebben gemaakt.

twee verschillende kinderen

Dat we niet hebben gewacht op economisch betere tijden, had vooral te maken met het feit dat onze zoon klem liep in het onderwijs. ‘We kunnen hem niet eens meten’ zei een juf geïrriteerd.  Ik liep vervolgens tegen een enorme muur van onbegrip aan. In de buurt was er geen school die aansloot bij onze wensen.

Hoe anders is het hier. Hij mag de dingen in zijn eigen tempo doen. Bij de dingen die hij moeilijk vindt krijgt hij een assistent. Als hij later een diploma wil halen in iets waar hij goed in is, mag hij wat hij niet goed kan, overslaan.

De slungel is hoogbegaafd volgens de juf. Waar de Noorse kindjes de woordgrapjes niet snappen, snapt zij ze allemaal. Op de testen die ze maken mogen ze tekenen, als ze klaar zijn voor de tijd om is. Haar foutloze testen staan vol met eenhoorns, zoobles, petshops en andere blijemeisjesonzin.

In beide gevallen is het geen big deal hier.  In elk geval niet voor onze kinderen.

Sophia heeft geen herinneringen aan Nederland en beseft niet eens dat ze tweetalig is; als je Noors tegen haar praat gaat ze gewoon in het Noors verder. Prachtig om te zien en te horen. Pasgeleden zei ze iets in het Engels en was ze helemaal blij: ‘mama, nu praat ik ook Noors!’

Veranderen

Ik geniet van alles. De natuur, de seizoenen, de kou en vandaag zelfs de hitte. Leven in een duurder land heeft ons dingen geleerd. Van vissen vangen en schoonmaken tot zelf zeep en bier maken.
Vanaf half september is het koud. Tot eind mei. Soms saai met eindeloze grijsheid. En soms zitten we begin maart in een t-shirt in de zon.
Het is intens mooi.

Als je hele dagen op kantoor werkt is de natuur, een seizoen vaak niet veel meer dan andere kleding, een andere kleur lucht en wel of niet op een terras zitten, maar hier zit het in je. Het is intensief voor wie het wil of kan voelen.

De zomer is kort maar krachtig. Het begin van de herfst prachtig met kleurige bossen, bessen en paddestoelen. De late herfst maakt je sloom en dwingt je tot naar binnen gaan, letterlijk en figuurlijk. Kerst het omkeerpunt en in de late winter en lente begint alles voorzichtig en vervolgens steeds sneller opnieuw te stromen.

herfst
winter
lente

Was het moeilijk? Ja.
Is het moeilijk? Zelden. Heel soms dus.
Is het leven ‘thuis’ zo makkelijk? Neen.
Wat klaag ik dan? Niks.

Ja, het was het meer dan waard. Absoluut.

Het is ongelofelijk dat er alweer drie jaar voorbij zijn.

Ik had ze voor geen goud willen missen. Letterlijk.

29 thoughts on “emigreren: drie jaar later”

  1. Hallo Gerlinde, wat fijn dat je dit met ons, de buitenwereld deelt. Dit komt heel dichtbij. Het klinkt alsof het diep vanuit je hart komt. Wees gelukkig en dankbaar voor alle dingen om je heen. Jij kunt dat.

  2. Ik blijf het knap vinden dat jullie die stap hebben gemaakt om met helemaal niks dit avontuur te beginnen. Doet mij altijd denken toen wij begonnen aan amerika alleen wel met het grote verschil dat het voor ons echt tijdelijk was. In amerika zou ik niet willen wonen, daar bij jullie heel graag.

  3. Heel mooi en erg jaloersmakend. Is zit helaas vast aan Nederland en ook nog eens een specifieke regio, anders was ik allang gevlogen.
    Geniet er maar lekker van, jullie hebben er hard genoeg voor gewerkt!

  4. Dat vond ik nou een mooi verhaal. Niet steeds de herhaling van zetten, maar echt uit je hart. Fantastisch zoals je omschrijft hoe het gaat en voelt. Grote stap, maar het was jullie moment en pakte geweldig uit.

  5. Dank voor het delen met ons. Mijn emigratiehart gaat hier flink sneller van kloppen, zeg maar. Man durft de stap niet aan, en je moet er wel beide achter staan. Het onderwijs spreekt ons erg aan, een presentatie over bijgewoond op de Scandinavische dagen En natuurlijk nog veel meer dingen, maar dat was wel echt iets wat on bijgebleven is.
    Wij zijn christelijk, en qua kerk vinden wij het wel lastig. Dat is wel een punt waar we allebei over twijfelden. En onlangs stond er ook in de krant hier dat er op Zweedse kinderdagverblijven (en scholen enz?) niet meer gebeden mocht worden. Het zal ook vast te maken hebben met de grote stroom vluchtelingen, maar daar schrok ik toch best van 😉
    We hebben een jaar geleden een huis gekocht, dus voorlopig moeten we maar met de tent naar t Noorden gaan 😉

  6. Als je de liefde niet hebt, heb je niets. Da’s wat eerst bij mij binnenkomt met jouw blogje.
    Jullie vormen zo’n eenheid met z’n zessen.
    Ik sta alleen in het leven, op één lieve vriendin na. Het warmt mijn hart, door dit te lezen, te weten hoe mooi het leven óók kan zijn.
    Dankjewel daarvoor!

  7. Oh, wat heb je dat mooi en eerlijk beschreven!
    Ik herken in sommige dingen niets en in sommige dingen juist weer veel. Wij hadden heel veel zin in de verhuizing naar Limburg vanuit de Randstad bijna 15 jaar geleden. Maar wat voelde ik mij even verloren toen we eenmaal verhuisd waren. Je vertrouwde omgeving en leuke mensen achterlaten doet toch wat met je. Hier stond toen man’s baan op de tocht toen we net verhuisd waren, dat voelde echt als een klap in het gezicht, omdat we nu juist voor die baan verhuisd waren. Ik miste mijn baan die ik had opgezegd, vond alles ineens een grote mislukking (ja, ook bij mij speelden hormonen mee, want ik was toen ook nog eens net bevallen van jongste). Toch heb ik nooit spijt gehad, dat niet. En nu wil ik hier echt niet meer weg. Terug die jachtige Randstad in?? Haha, als ik daar op bezoek ben schrik ik van hoe er gehaast wordt, echt niet dat ik dat terug wil.

  8. Prachtig geschreven! Herkenbaar, behalve van de kinderen natuurlijk 🙂 Zo een stap is een grote, maar ook bij mij leverde het zoveel op. Noorwegen lijkt me een fantastisch land om te wonen. Mijn man heeft het er ook steeds over: als het nou mogelijk was… misschien ooit, maar voorlopig is onze thuishaven Colombia.

  9. Wat heerlijk voor jullie!! Ik heb vandaag best veel aan je blog moeten denken, ook wij , mijn man en ik gingen 5 jaar geleden emigreren. We hadden ons huis al 13 jaar en gebruikten het als ons vakantie huis, heerlijk met ons gezin. Toen mijn man met pensioen kwam gingen we hier definitief wonen, we vonden het een hele goeie beslissing. Helaas overkwam ons wat je denkt wat alleen maar anderen treft, hij kreeg uitgezaaide longkanker, het duurde slechts 5 maanden en is begin vorig jaar overleden, we waren altijd samen 42 jaar lang. Ik woon hier nu alleen in een best grote 200 jaar oude boerderij, eigenlijk vond ik mijn beslissing nog steeds helemaal goed, door je blog dacht ik er nog eens overna vandaag tijdens een wandeling en ik ben nog steeds blij mee met het besluit hier te blijven. Ondanks mijn grote verdriet ben ik een gelukkig mens en vind ik mezelf soms best een stoer wijf! Veel geluk daar in Noorwegen !!

  10. Super constatering en gevoelvol omschreven. Ik hoop (weet bijna zeker van wel) dat ik dat ook kan concluderen over een paar jaar na mijn mini-emigratie van Utrecht naar Friesland.

  11. Drie! Jaar! Wat vliegt de tijd toch. Ik kan me het nog zo goed herinneren, die eerste kampeerweken. Wat een bijzonder mooie keuze is het toch geweest. En wat leuk en lief dat wij allemaal mee mogen kijken en genieten op afstand.

  12. Drie jaar? Wat gaat de tijd toch snel!
    Ik vind het ontzettend leuk om (bijna) dagelijks jullie belevenissen te volgen. Jouw heerlijke schrijfstijl maakt het helemaal af.
    Ik wil je graag zeggen: Volgens mij ben jij een fantastische moeder met je hart op de juiste plaats. Laat je niks wijsmaken door zuurpruimen die allicht stikjaloers op je zijn.

  13. Prachtig beschreven. Mooi om zo te lezen. Met onze ( grote) kinderen zijn wij voor het eerst in Noorwegen. Vanochtend in Oslo aangekomen. We zijn in de buurt van Lillehammer. Wat is
    het mooi hier. En inderdaad goed weer. Ik kan mij zo goed voorstellen dat het leven je hier prima bevalt. Wij wonen dicht bij Dordrecht en ik geniet altijd van je schrijfkunst.

  14. Dit was/is echt de goede keus voor jullie! En ik begrijp het ook zo goed. Zeker nu we hier weer ronddolen komt de twijfel weer opzetten want we houden zo van dit prachtige land.

  15. Hallo Gerlinde,ik lees je graag,vanwege “totaal anders”en heerlijk herkenbaar!
    Elke dag een nieuwe verrassing.Ik zocht nu alleen een oude link naar linnen kleding/schorten,ik kan em nergens vinden?
    Zou je die mij kunnen geven?(op zoek naar een mosterdgeel schort voor dochters verjaardag)
    Liefs Jacqueline,Zweden.

      1. Dank je wel voor je snelle reactie ,die site bedoelde ik maar was het even helemaal kwijt.
        Inmiddels besteld,dank je wel!!Fijne zomer nog!!!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *