Midgardsblot

We waren vrijdagochtend vroeg weggegaan omdat we boven verwachting snel klaar waren met inpakken, katten vangen en kinderen bijelkaar sprokkelen . We kwamen dus ook vroeg aan. Superhandig, alles begon net.

De naam van het festival betekent trouwens een bijeenkomst (blot) in Midgard, waar volgens de Noorse mythologie de mensen wonen.

Het festivalterrein bestaat uit de grafheuvels, ‘gildehallen‘, de grote versierde hal die je hieronder ziet, het bezoekerscentrum en het park eromheen.

We aten wat en keken naar mensen die onder leiding van een enorme dikbuikige viking vikingspelletjes deden. Aan touwen trekken, tegen elkaar aanduwen (ja leuk), bijlwerpen en boogschieten.

Toen het eerste bandje begon zijn we het festivalterrein opgegaan. We wandelden wat in de hoop dat de kleinste in slaap zou vallen in de drager maar nee, die vond alles veel te mooi.

Voor de kinderen was er een knutseltafel. Ze konden runen schilderen, houten armbanden versieren, boomschijven opleuken, amuletten schilderen en kleurplaten maken. Dat deden ze ook in hun gebruikelijke tempo dus na een uurtje had ik een halve rugzak vol met kunstwerken.

Er waren ook meditaties in de ochtend, lezingen van deskundigen van de vikingtijd en de Noorse metalscene, paneldebatten, je kon kamperen vlakbij de zee en speciaal bier proeven. Alle medewerkers waren super vriendelijk.

mooie foto in het bijbehorende museum

We keken naar een bandje, op enige afstand wegens herrie. Tussendoor waren er vikinggevechten. Dat was wel heel indrukwekkend voor ze. We wandelden wat rond tussen de kraampjes.

De oudste kletste al maanden over een vikingketting en vond een mooi zilveren amulet met een draak in vikingstijl. Ze is er helemaal blij mee.

De slungel en ik liepen een rondje en gingen op de herrie af. Leuk, een bandje! We keken om het hoekje van de tent en ik vond het nogal typisch, al die mensen voor het podium die precies dezelfde gebaren maakten. Het bleek metal yoga te zijn. Vreselijk grappig, zeker de dag erna toen de vloer echt helemaal vol was.

We keken een ongelofelijk gaaf bandje, met wortels deels Mongolië. Traditionele Mongoolse muziek (keelzang, sjamanistische bellen enzo) gecombineerd met metal: wow! Ik kende het niet, maar vond het geweldig.

Rond half zes vonden we het weer genoeg. Wij niet, maar de ‘wij als verantwoorde ouders’ wel. Af en toe vingen  in het huisje een flard op van de muziek, over het water en met de stilte verder draagt dat ver.

Het is een ander landschap dan bij ons. De kust is veel grootser en meer open dan hier met alle baaitjes en scheren. Het licht is ook prachtig.

Op dag twee hebben we op het gemakje gepicknickt en vervolgens hebben de kinderen zich vermaakt met bijlwerpen, schieten met pijl en boog, elkaar van een balk afmeppen met een zak vol spul en spelen in een klein huisje.

Effe wat geschiedenis…

Daarna waren we nog net op tijd om een gids aan te lopen met de wandeling rond, langs en over de grafheuvels. De vindplaatsen in Borre, of Horten hoe het tegenwoordig heet, hebben veel gemeen met vindplaatsen in Zweden en het is vooral bekend als vindplaats van het Oseberg-schip.

Deze grafheuvels zijn in 1850 ontdekt, het schip dat was begraven in een van de grafheuvels werd in 15.000 kleine stukjes tevoorschijn gehaald.

de plek waar de grafheuvels van Gulli eens lagen. De foto is van januari 2011. ik word er een beetje verdrietig van.

In vroeger tijden werden voorname doden vaak met hun spullen begraven. Je kan het nog maar eens nodig hebben. Handig voor later 😉 Er werden ook botten gevonden en tal van gebruiksvoorwerpen.

Sommige grafheuvels werden eerder leeggehaald. Waarom? Deense agressie kan een reden zijn geweest. Soms deden mensen het zelf: een voorwerp enkele generaties bij de voorouders bewaren om het daarna weer terug te halen. Soms werd dat gedaan om de voorouders een christelijke begrafenis te geven.

Uiteindelijk vonden de meesten hier dat geloof helemaal niks, maar de rijken en machtigen wilden dat iedereen het christendom ging aanhangen.
Als heiden kon je namelijk niet echt lekker zaken doen met het verder christelijke Europa. Dus werd van bovenaf het christelijk geloof opgelegd aan de mensen.

Inmiddels was ook de rest van het terrein open. De kinderen hebben wederom (letterlijk!) uren zitten knutselen met stokjes en runen en verf en kralen. We hebben leuke bandjes gekeken, rondjes gewandeld, vikinggevechten gekeken… de jongen mocht een Echte Bijl van een Echte Viking vasthouden en was gans gelukkig. Ik kocht een vest van Midgardsblot waar ik evenzogans gelukkig mee ben.

De sfeer was echt super. Erg Noors: heel rustig en vriendelijk. Geen dronken mensen overdag en geen SLAAAYYYYEERRRRR-brullende mensen. Hoewel dat ook zo zijn charme heeft. Er waren ook behoorlijk wat mensen met kinderen.

En nu na twee dagen ben op. Oud wijf. Met vier kinderen is het op zijn zachtst gezegd nogal intensief, hoe lief en schattig en blij en enthousiast ze ook waren. Maar het was helemaal geweldig. Dus volgend jaar gaan we weer.

Dan nog maar wat sfeerkiekjes.

details, ook erg belangrijk 😉
gave houtsnijwerkdetails

 

houtsnijwerk op de reconstructie van de hal

 

Te doen: niets.

Ja leuk hoor, blogvriendinnetje met haar  boekenblog voor niet-doorsnee boeken.

Ik vind altijd alles wat ze schrijft een goed idee. Sinds ik het idee heb weer tijd te krijgen om te lezen, heb ik ook wat meer boeken in omloop en die verdienden een mooi kastje.

Werd gratis weggegeven en de boeken zijn blij, net als ik. De tijdschriftcassettes zijn niet zo mooi maar wel ideaal om mooie dingen in te pyrograferen (?). Dingen in te branden met een soort soldeerbout, dat is

Ja, dat kwam dus omdat we het even over boekenkasten hadden. Ze heeft goede ideeën.

Het leven bij haar is net als bij ons behoorlijk hectisch geweest de laatste jaren. Haar jongste, die overigens goed als tweelingzus van onze derde door het leven zou kunnen gaan, gaat naar school.

En dan? Heb je opeens rust. Tijd die je probleemloos vol krijgt met andere dingen, maar enige ademruimte geeft het wel na acht jaar werken, kinderen en huizen- en baangedoe. Ik vroeg haar wat ze ging doen, nu de kinderen straks allebei op school zitten.

‘Eerst maar eens zelf rust nemen en opladen’. Daar kwam het op neer.

Ik vond het een briljant idee.

Ondanks dat de dametjes nauwelijks twee weken naar de barnehage zijn en de andere twee vandaag pas weer op school zijn begonnen, vind ik de rust van 1 of 2 kinderen minder overdag weldadig en het huis helemaal voor mij- of onszelf nog meer.

Ik snap mensen die zeggen dat ze een leukere moeder zijn omdat ze werken ook absoluut.

En straks? Na dit weekend hebben we elke week drie dagen zonder kinderen. Oh help. Wat moet ik dan? Ik heb al van alles bedacht. Want ledigheid is des duivels oorkussen, right?

Nee joh. Valt zo mee! 😀

Wat is dat, dat we denken elk vrij uurtje in te moeten vullen met iets ‘productiefs’. Oh jee, straks vinden ze (wie?) me lui omdat ik drie dagen een uurtje of zes, zeven heb om andere dingen te doen dan met de kinderen bezig zijn. Omdat ik misschien wel overdag op de bank een boek ga lezen. Omdat ik ga wandelen om het wandelen.

Waah!

Na tien intensieve jaren heb ik die stilte echt nodig om op te laden. Zonder schuldgevoel, zonder het idee te hebben dat mijn verlangen naar stilte een zwakte is. Want dat is het niet.

Ik begrijp mezelf beter. Waar een ander energie krijgt van een nieuwe uitdaging of goedkeuring van en interactie met anderen -een baan bijvoorbeeld-, krijg ik die energie van alleen zijn, kunnen nadenken en de natuur.

Het is echt een geweldig goed idee. Komende herfst en winter ongestoord, ongegeneerd en ongedwongen genieten van die paar uurtjes waarin even niets hoeft. Zelf weer sterker worden. Mijn energieniveau is na die vierde lang niet wat het daarvoor was.

Daarna zien we wel weer verder.

(ik had de commentaren per ongeluk uitgezet. toen vond ik het wel effe lekker rustig maar ik kreeg ze ook niet meer aan. maar nu doen ze het weer. raar he?)

Nazomerplaatjes.

Dit bootje ligt naast onze boot. Er was iemand ernstig bezig met leren zeilen, getuige het klapperende zeil, het bijna omliggen op een verder vrij kalm zeetje en een bijna botsing met de rotsen even later.

Ons kleine zeilbootje is helemaal klaar. Voorzien van luchtkussens, goede verf en zelfs een zelfgemaakt karretje om hem makkelijk naar het water te rijden.

Voor de vakantie kreeg ik een mail van zijn leraar van de jongen dat hij geen van de doelen van het zwemmen op school had gehaald maar na oefenen (spelen, vooral) met zwembandjes en een snorkel zwemt ie nu prima, net als zijn zus. Die kon eerst alleen onder water, maar nu ook boven en dat is wel praktischer.

Voorzien van zwemvest kunnen ze dus lekker gaan leren zeilen.

Het is nu echt heerlijk nazomerweer. ’s Ochtends is het prachtig nevelig maar overdag is het nog echt zomer. Tot morgen, daarna is er behoorlijk veel regen voorspeld. Nat, maar daar laten we ons natuurlijk niet door tegenhouden: over twee dagen zitten we nu lekker in de auto naar Borre, voor Midgardsblot.

Hier een leuk stukje over waarom Noordse Metal de nieuwe wereldmuziek is. En hier een interessant stuk over de metalscene in Indonesië. Of in Botswana. Of Irak.

Anyways.

De heide staat mooi in bloei. De bloemen kan je oogsten door takjes af te knippen en te laten drogen, waarna de bloemen makkelijk loslaten.

Niet dat het zo lekker is maar gedronken als thee het werkt antiseptisch, rustgevend en licht slaapverwekkend, ontspannend en vochtafdrijvend en dat is toch leuk voor wie dat nodig heeft.

Het helpt bij onder meer urineweginfecties, nierziekten, diarree, BPH (prostaatklacht) en reumatiek. Het Bach-therapiemiddel Heater wordt gebruikt bij personen die egoïstisch en te veel met zichzelf bezig zijn, te veel praten, eenzaam zijn, hypochondrisch zijn en mateloos.

(bron: rolv.no)

Zo grappig, dat kleintje is natuurlijk niet anders gewend dan heuvels en bergen en loopt ook als een klimgeit.

Ja, het is mooi 🙂

En wat zagen we lopen in de tuin van ons vorige huis? Aaaah, een hertje. Die zien we hier toch niet zo vaak.

Deze zwaluwtjes waren zo schattig. De electriciteitskabels voor ons huis zaten helemaal vol ermee en ze waren zo druk aan het praten. Ik denk dat ze plannen aan het maken voor de grote reis die ze straks weer moeten afleggen.

Echt ongelofelijk, zo klein en elke paar maanden duizenden kilometers af moeten leggen.

Mensen vragen soms of het niet druk is, vier kinderen. En dan zeg ik nee hoor! Valt hartstikke mee. Maar nu zijn die kleinste twee soms weg en dan is het me rustig! Dus ja, vier kinderen is echt superdruk 😉

Ontgooglen. Ontfacebooken.

Zo een keer in de maand delete ik mijn facebook account, om me vervolgens weer terug aan te melden omdat er een aantal mensen is met wie ik graag contact houd. En toch, elke keer als iets lees over de praktijken van facebook, denk ik NEE NEE NEE!

En met mij een groot aantal andere gebruikers, denk ik.

Ik wil niet dat ze mijn surfgedrag bijhouden, tot in de verste uithoeken van het web. Ik wil niet op een medium zitten dat berichten censureert en inmiddels een eigen waarheidspolitie heeft opgericht om ‘valse nieuwsberichten’ te weren.

Dat berichten van een baby die borstvoeding krijgt verwijdert omdat dat  aanstootgevend is maar filmpjes van gruwelijke onthoofdingen vrij laat rondwaren zo lang je geen smurrie ziet.

Dat ondanks adblockers en trackerblockers weet dat ik baking soda en kokosolie heb bekeken (ja, heel zedig) op een webwinkel en dat vervolgens adverteert. Nu boeien die baking soda en kokosolie me niet zo veel maar andere dingen wel.

Ik wil niet dat ze mijn foto’s en berichten opslaan onder de wetten van een ander land en surfgegevens verkopen aan derden waarvan niemand weet wat ermee gebeurt.

We hebben het ons hier al geregeld afgevraagd: hoe in vredesnaam weet facebook dat? Zo kreeg de man een advertentie voor het huren van een container als je vrouw al de troep in huis wilde opruimen, rigoureus.

Echt! En hij had absoluut niets in die richting gezocht.

Dus meldde ik me wederom af en het bevalt me prima. Ik schrijf brieven, lees veel, schrijf en teken meer en mis het absoluut niet.

Idem met google.

Google dat met auto’s rondrijdt die niet alleen foto’s maken maar ook gegevens  van je apparaten in huis opslaan.
Google dat belastingen ontduikt.
Google dat alles van je weet, nog voordat je het zelf weet zo ongeveer.
Google dat de email van gebruikers bekijkt.
Google dat keer op keer dingen doet die niet door de beugel kunnen maar zo groot is dat het geen fvck geeft.

Ik lees nu ‘Je hebt wel iets te verbergen‘.

Facebook weet bij wie je gisteren op bezoek ging
De Belastingdienst zag hoe je er kwam
Apple hield bij hoe lang je er bleef
Samsung hoorde wat je er zei
En Google wist al dat je het van plan was

“Privacy niet belangrijk vinden omdat je niets te verbergen hebt, is hetzelfde als niet geven om vrijheid van meningsuiting omdat je niets te zeggen hebt.”
Edward Snowden

In Je hebt wél iets te verbergen: over het levensbelang van privacy laten onderzoeksjournalisten Maurits Martijn en Dimitri Tokmetzis zien dat privacy het meest bedreigde mensenrecht van onze tijd is. Ze leggen bloot welke gegevens je allemaal weggeeft en aan wie. En, belangrijker nog: welke ingrijpende gevolgen dat heeft.

Waah! Het is zeer interessant en angstaanjagend om te lezen. Privacybescherming is iets waar ik me wel druk om maak maar waar ik in de praktijk vaak met het oog op gemak van denk: ‘Het zal wel meevallen. Wie geeft een fvck om mijn foto’s of flauwe emailtjes’.

Maar dat is het punt niet. Als ik naar de supermarkt ga wil ik ook niet dat er iemand achter me aanloopt, noteert wat ik koop, wil kopen en naar kijk en vervolgens die gegevens, voorzien van de informatie ‘vrouw, 35 jr, 4 knd’ doorverkoopt.

Als ik met iemand een gesprek heb, wil ik ook niet dat er iemand meeluistert die steekwoorden noteert uit dat gesprek en dit doorgeeft aan de reclamekrantjesbezorger zodat die zijn papierspam erop kan aanpassen onder het mom van ‘betere toegespitste dienstverlening’. Of gewoon aan de buurman, omdat die er ook voor wil betalen.

Dus ik ontgoogle en ontfacebook. Wederom.

Mijn leukste foto’s heb ik opgeslagen op mijn computer in plaats van op google photo’s. Ik had geen idee dat ik google drive had, en toch stonden er meer dan 500 bestanden op? Wat dat zou moeten zijn, geen idee. Vreemd is het wel.

Mijn blog over de kinderen heb ik verhuisd naar een oud wordpress adres.

Tegenwoordig heb je, gewenst of niet, op allerlei plekken een account. Bij de overheid, de bank, digid en je moet er maar op vertrouwen dat iedereen netjes met je gegevens omgaat.

Helaas kan je dat niet, overheid en ict is absoluut geen gelukkige combinatie en met de koppeling van allerlei databases is het einde al lang zoek.
Des te meer reden om heel terughoudend te zijn met gegevens verstrekken aan bedrijven en instanties.

Hoe zeer ik ook voorstander ben van minder dode bomen in de brievenbus, denk ik dat alles digitaal ons behoorlijk op gaat breken. Het voorbeeld van Aleksandr Dolmatov wordt aangehaald; zo wanhopig zijn dat je zelfmoord meent te moeten plegen, (mede) omdat er een vinkje in een computersysteem verkeerd staat?
Dan zijn we toch op het verkeerde pad beland.

Naast een adblocker heb ik ‘privacy badger‘ geïnstalleerd, dat zorgt dat je niet (minder) kan worden achtervolgd door allerlei dataverzamelaars en adverteerders.

Hier vind je een heel handig overzicht met hoe je heel makkelijk je computer of telefoon privacyvriendelijk kan maken, door een aantal simpele instellingen te wijzigen. 

Je windowscomputer heeft bijvoorbeeld een reclame-id, die adverteerders gebruiken om je overal te kunnen volgen.
Die reclame ID staat standaard ingeschakeld tot je het zelf uitzet.

Standaard staan alle opties voor apps om toegang te krijgen tot foto’s, accountinformatie en camera standaard aan. Vreemd. Ik denk niet dat de gemiddelde gebruiker zou kiezen om dit aan te hebben staan.

En wie heeft enig idee wat zijn mobiele telefoon precies doet, verstuurt en bijhoudt? En wie heeft enig idee van de gevolgen zijn als ie in de handen komt van een onwelwillende onbevoegde? Leuk dat je halve leven zich afspeelt op dat ding, maar slim is anders.

Het is soms leuk hoor, die technologie. Maar onze afhankelijkheid en onwetendheid ten opzichte ervan baart me ernstige zorgen.

En als je denkt: wat kletst ze nou: LEES DAT BOEK!

stilte.

Ik hartje herrie. Van death metal tot electronische rotherrie: op zijn tijd word ik er heel, heel erg blij van. Een oude cd van VNV Nation in de auto, System of a Down op zijn hardst of gewoon Napalm Death tot je oren bloeden: jeej voor dat!

Maar verder houd ik best wel van stilte.

Ja, moet je goed vier kinderen hebben. (in elk geval waardeer je de stilte dan enorm intens)

Nee. Dat helpt niet maar dat vind ik lang niet zo erg als de herrie die alles tegenwoordig maakt. (zei opoe).

Daar doen we natuurlijk zelf ook aan mee. Echt niet dat ik dat halve voetbalveld met een handmaaier ga maaien (die obsessie met dat kl*tegras, wat is er mis met inheemse plantjes en die zichzelf gewoon onderhouden en waar je niets aan hoeft te doen) en onze auto maakt herrie. Ik ga ook echt geen brooddeeg met de hand kneden en de man schuurt geen bootjes met een enkel schuurpapiertje.

Lang leve moderne techniek heur.

Maar waarom moet het nu altijd zo veel en overal. En zo overbodig.

Vorige week zaterdag dachten we dat de Blindleia wel weer vol zou liggen met boten. Heel. Veel. Boten. Het is soms net de kermis joh. Een paar jaar geleden was er hier voor de deur een botsing van 15 boten. Dan is het toch druk of n,iet.

Maar af en toe kwam er eens een bootje voorbij getuft. Pruttelpruttel. Plofplof en af en toe iets snellers maar de Drukte bleef uit.
Weg waren de grote ronkende protserige boten van de toeristen met blèrende muziek erop. Nooit iets fatsoenlijks ook, altijd rap of Katie Perry-achtige crap. Of Abba.

Zo zalig. Zo rustig.

Weg zijn de toeristen die tot drie uur ’s nachts feestvieren met keiharde muziek. Het draagt ook zo lekker hier, dat geluid.

Ook zo fijn, van die groenwerkers die ze in plaats van een bezem om mij niet bekende reden een bladblazer hebben menen te moeten geven zodat ze 600 keer hetzelfde blaadje een andere kant op blazen.

De overbuurman die een hele dag zijn tractor aanzet en er niet mee rijdt maar lekker houtjes splijt in een tempo vijftien keer lager dan met een bijl maar je wordt in elk geval niet zo moe.

Gisteren was het lekker weer. Ah fijn, buiten zitten, boekje lezen, bak koffie en livet er godt en toen had de eigenaar van het huis nog wat te doen voor de bezichtiging van de volgende dag: hij is 10 uur bezig geweest met hogedrukspuiten, kantjesmaaien, grasmaaien, grasstofzuigen, paadjes aantrillen en fokking elk apparaat dat ie heeft staan in zijn grote rode schuur en dat zijn er VEEL!

Elk apparaat dat Volker Stevin gebruikt, heeft hij in het klein staan hier.

Ja, ook een klein walsje. Cute.

Ik was echt gaar aan het einde van de dag! Vooral omdat we wel moesten thuisblijven voor een dreumes die vier uur ging liggen pitten die middag.

En dan heb ik zelfs liever een Drammende Dreumes dan Gertjes Gierende Grasmaaiers.

Het is me echt wat veel nu. Vier kinderen van half 8 tot 21 uur. De herrie van allerlei drukke figuren en bezige buren. Druk bezoek. Drukte van het wennen aan de barnehage.

Het is maar goed dat we over een paar dagen met een paarduizend man tegelijk naar dit bandje gaan kijken. Kan ik lekker bijkomen van al die drukte 😉

Rek.

De afgelopen winter hebben we niet heel veel hout gestookt. We hebben een paar keer wat restanten bij het oude huis opgehaald, ik bestelde in februari nog dertig zakken en daarmee, plus met de warmtepomp, hebben we het prima gered. Ik heb zelfs nog 1 zak over.

Wat ik wel miste, was het rek boven de kachel. Dat hadden we in het oude huis geplaatst om skipakken, regenpakken, mutsen, laarzen, wanten, sjaals en andere dingen te drogen en dat was zo fijn.

Wil het effect hebben, dan moet de kachel wel branden natuurlijk. Dat is geen probleem met drie pallets hout voor de deur maar daarmee hadden we nog geen rekje. Maar dat had ikea wel 😉

Hoezee. Een extra lang uitschuifbaar rekje zelfs en dat is geen overbodige luxe met vier kinderen met natte buitenkleding.

De afgelopen winter gooide ik aan het einde van een dag de buitenkleding geregeld in de was en daarna in de droger omdat het anders de dag erna nog koud en nat was bij het aantrekken maar dat is natuurlijk nogal zonde van de stroom en vooral van de pakken die op die manier keihard slijten en hun effectiviteit kwijtraken.

Nu nog in gebruik om te kijken of appelschijfjes eerder drogen of schimmelen en het drogen van wat kruiden. Straks weer vol dampende kleding van kindjes met rode wangen van het buitenspelen in de sneeuw.

Met een beetje geluk al over drie maanden, net als vorig jaar 🙂

We zijn er klaar voor. (maar doe nog maar heel even niet)

Hout!

We hebben hier een niet heel charmante houtkachel. Niet om te klagen hoor, maar naar vuurtjes staren is toch wel een van de fijnste dingen van een houtkachel en dat is lastig als er geen raampje in zit.

Van de eigenaar mochten we een andere kachel kopen, waarvan hij de plaatsing zou betalen. Het blijft toch in mijn hoofd zitten. Misschien, misschien… Misschien moet ik niet altijd zo moeilijk doen en gewoon een kachel kopen als ik zo blij word van het staren naar vlammetjes 😉

Bovendien zijn nieuwere kachels veel meer efficiënt. Dat is ook wat waard.

Er is ook een warmtepomp. Dat is handig wegens *klik* en *warm*. Maar ook steriel. En lawaaierig. Niets aan. Liever de rommel van de houtkachel dan dat irritante gezoem van die warmtepomp.

Na rijp beraad met mezelf bestelde ik toch maar drie pallets met hout. Het was een heel goede prijs voor superdroog hout. Dat is belangrijk, anders brandt het nogal rot.

De eerste winter kregen we behoorlijk nat hout geleverd. We wisten niet hoe droog het moest zijn en het werd wel als zodanig geleverd maar na een paar weken moesten we nog een pallet met duur en droog hout laten komen omdat het anders niet in de brand wilde. Onhandig, zeker in november met nog vijf a zes maanden van intensief stoken in het verschiet. Begin december is hout duurder dan in juli.

drie pallets vol

 

alles onder het huis brengen…. dan lijkt het alweer veel minder
En toen was alles netjes opgeruimd. en droog opgeborgen, ook belangrijk
en hadden we een boel aanmaakhoutjes

 

Wennen op de barnehage.

    niet de beste foto ooit, maar dat hindert niet he.

Wel, het is gelukt. De jongste en een na jongste gaan naar de barnehage.

De eerste keren waren voor het kleintje Heel Spannend.
De man ging met haar mee en kwam de eerste keer na een uurtje terug. Daarna na anderhalf uur. Twee uur. De ouders mogen er zo lang bijblijven als ze willen, of zo lang het kindje wil.

De dag erna kon de man na een half uurtje ervandoor. Ze belden ze om half twee: ‘Ze is moe en wil naar huis’. Vervolgens sliep ze pas om half vier en was ze vermoedelijk gewoon daaps van de hitte binnen.

Ze gingen die dag nog niet naar buiten omdat de kindjes eerst binnen gewend moeten zijn, maar dat zit volgens mij wel goed.

Trivsel

‘Trivsel’ is het belangrijkste. Je kan het niet echt vertalen, maar het is een een overtreffende trap van ‘to thrive’ in het Engels. Als het kindje maar blij is, daar gaat het om.

Het in Nederland vrij normale van gewoon weggaan ook al huilt het kindje is hier behoorlijk not done, zeker niet zo lang het kindje nog niet helemaal eigen is de eerste weken. (maar soms moet je ook wel, zeker als je een wachtende baas of klant heb, dat snap ik ook wel)

Slapen op de barnehage

De kleinere kindjes klimmen na de lunch om half 12 met een keukentrapje in een platgelegde kinderwagen, laten zich insnoeren en gaan liggen slapen. Buiten.

Nee, dat gaat niet lukken bij miep die zich een jaar geleden al krijsend uit het wagentje probeerde te wurmen, denk ik.

Er is ook een matrasje waar ze op kan slapen maar net als haar broer en zussen is ze denk ik rond haar tweede ook wel klaar met slapen overdag.

begeleiding

Ze hebben een eigen begeleider, degene naar wie het kindje zelf het meeste toetrekt ontfermt zich erover. Bij de jongste is dat een vrouw die heel plat Nynorsk praat en dat is even lastig. Die taal is zo anders dan het bokmål dat nagenoeg iedereen hier spreekt.
Zo nu en dan stuurt ze een foto, dat is ook wel heel lief.

de grote zus

Inmiddels ging haar grote zus ook. Dat ging makkelijker.
Ze kwam binnen, keek om zich heen en zette zich aan tafel met kleurpotloden. Vervolgens ging ze met de klei en daarna mocht ik weg. Toen we ze op gingen halen liepen de dames met hun reflectiehesjes aan handje in handje in de bostuin die om het gebouw ligt. Ze hadden een ijsje gehad en wilden nog helemaal niet mee want ze wilden nog schommelen en op de grote glijbaan en en en.

Ah wat heerlijk. Ze hebben het naar hun zin! ’s Ochtends vraagt de kleinste ‘papa auto mee?’ omdat papa haar brengt met het busje en ’s avonds vraagt haar zus of ze volgende keer wat eerder mag zodat ze havermout op de barnehage kan eten.

Kleding. OVERAL!

Het enige dat nog wat lastig is, is de hoeveelheid kleding en wat waar ligt. Woensdag was het 13 graden met heel veel regen. Ook dan gaan ze naar buiten maar zijn er regenlaarsjes, truitjes, regenbroeken en regenjassen nodig.
De dag erna was het 22 graden met een stralende zon en dan is het leven wat dat betreft opeens veel makkelijker.

Ik moet daar nog even handigheid in krijgen. Ik denk dat elke dag alles meenemen naar huis het makkelijkste is want met vier kinderen + hun toebehoren raakt er zo nu en dan toch wel eens iets uit het zicht.

på tur

De oudere kinderen gaan twee dagen på tur waarbij ze ook buiten lunchen, dus naar buiten buiten de barnehage.
Er is ook een koeienboerderij vlakbij en de kinderen mogen daar altijd koeien gaan ‘klappen’. (å klappe is Noors voor aaien en dat blijft grappig om te horen)

Op andere dagen zijn de kinderen ook na de lunch, of na de lunch en het slapen buiten, van ongeveer half 12 tot half 3. Daarna wordt er opgeruimd en kunnen ze kiezen of ze binnen willen spelen of buiten, maar dan met iets minder speelspul dan in de ‘kerntijd’.

Dus.

Zijn we tot heden erg blij met de barnehage van onze keuze. Met de mensen die er werken, de gezellige kleine groepen, de omgeving, de dagindeling en het hartelijke welkom 🙂 Maar vooral met het feit dat we na anderhalve week twee kleine meisjes hebben die zelf in de auto springen om er naartoe te gaan. Dat is toch het belangrijkste.

Wir rufen deine Wölfe

Er is hier een voor Noorse begrippen levendig debat gaande over wolven. De schapenboeren vinden het vreselijk want wolven eten schapen. Wolven doden schapen. Ze doden minder schapen dan teken doden, maar op teken jagen zit nu eenmaal niet in de Noorse volksaard.
De kans dat je die vangt is wel groter. Dat dan weer wel.

Natuurlijk knallen de schietgrage Noren die modderfokkers van wolven graag af. Er zijn 100.000 keer meer vergunningen om een wolf te schieten afgegeven dan dat er wolven zijn.

Ik snap dat het heel vervelend is voor de schapenboeren. Het moet vreselijk zijn om die kleine lammetjes aangevreten te zien liggen, ogenschijnlijk zonder reden want opeten doen ze ze niet. Althans niet direct.

Maar om de wolven neer te zetten als bloeddorstige, overbodige, nutteloze, gemene beesten dat slaat mijns inziens echt nergens op.
Hoewel het natuurlijk ook heel vervelend is voor de elandenjacht-‘sporters’, die concurrentie.

Die lieffies houden geheel belangeloos het elandenbestand een beetje in toom, anders zouden we zelfs tussen de elanden staan te tanken en eromheen moeten slalommen op de oprit naar ons eigen huis.

Ja. Echt.

Een kennis deelde dit filmpje op facebook. Het plaatje doet een vervelend filmpje vermoeden waarin een wolf zijn tegenstribbelende maaltijd op bloederige wijze om het leven brengt maar niets is minder waar.

Het is een prachtig filmpje dat illustreert waarom we NIET. OVERAL. moeten zijn en denken dat we de baas zijn. Het onderstreept het belang van een plek voor alle dieren en niet alleen die dieren die het leuk doen op een ansichtkaart zoals de elanden, herten, reeën en de vogeltjes.

Omdat de wolf fokking goed is voor de biodiversiteit. En das belangrijk.

Viel spass, want het is een filmpje met Deutsche tekst.

Nou vooruit, dan doen we ook nog maar een passend liedje. Geen metal.

De oude oude snelweg.

We maakten een wandelingetje naar een mooi uitzichtpunt. Je loopt via de waterval vrij stijl omhoog en daarna heb je een prachtig uitzicht richting zee. De wandeling is wat Noren een lett tur noemen en dat is voor Nederlanders ongeveer hetzelfde als tegen een rechte muur aan lopen maar het went snel.

Na het uitzichtpunt loop je naar beneden en kom je op de oude hoofdweg tussen Kristiansand en Grimstad.

Het is zo bijzonder om over de oude hoofdweg te lopen en te beseffen dat men eeuwenlang over deze weg heeft gereisd.

Zonder snelwegen was ik vermoedelijk nooit in Noorwegen gekomen, maar toch voelt het altijd slecht om over wegen te rijden die zich door bergen boren die daar miljarden jaren gewoon lagen te zijn.

Het enige waar ze last van hadden was van erosie maar ja, daar konden ze aan wennen want een rivier had zich niet in een paar maanden door die berg heen gegraven, in tegenstelling tot die wegwerkmachines.

Erosie vind ik maar een lelijk woord voor een op langere termijn bekeken zeer episch proces.

Zucht.

Een paar kiekjes van de wandeling.

de oude hoofdweg
de oude snelweg op de achtergrond

Favorietste Scandinavische schilders.

Al te vrolijke dingen: het hoeft van mij niet altijd. Ik zie mijn kinderen en man graag blij, om sommige mensen moet ik altijd vreselijk lachen en ik houd van de lente en bloemen en schattige beestjes maar daar mag best enige mistroostigheid tegenover staan.
Daarom woon ik ook in het grillige, ijzige land van de trollen en de huldra’s en niet op Ibiza.

Al te blije kunst hoeft van mij ook niet. Toen we op huwelijksreis waren, waren we bij het ijshotel in Jukkasjärvi in Zweden en daar was een tentoonstelling  van John Bauer.

Een Zweedse schilder die weliswaar niet oud werd maar wel heel mooie dingen maakte. Heel Noords en sprookjesachtig. Ze hadden in het ijshotel -in augustus- figuren uit zijn schilderijen nagemaakt. Van ijs. Prachtig!

tyr en fenrir
sneeuwwitje

Kay Nielsen dan. Een Deense illustrator en niet alleen maar Noords qua sfeer maar wel mooi, sprookjesachtig.

Ludwig Munte was een Noorse schilder die in Duitsland werkte. Sommige van zijn schilderijen lijken wel op die van Caspar David Friedrich vind ik.

Theodor Kittelsen is echt op en top Noors. Ik vind het vreselijk knap hoe hij precies de sfeer van het land weet te vangen.

Knut Baade. Nog zo iemand die je weinig plezier deed met een strakblauwe lucht een kalm zeetje denk ik zo.

Harald Sohlberg. Een aantal dingen van hem vind ik erg mooi. Onderstaand schilderij stond in een boek over Jugendstil dat mijn tante had. Ik vond dat plaatje echt het allermooiste. Ik zocht het steeds op. Liefde voor het noorden zat er vroeg in want ik was toen niet ouder dan 11.

Lennart Helje. Een Zweed. Zijn tekeningen zijn zo lief en zacht.

 

Goddag!

En welkom op mijn blog. Sinds 2014 woon ik met man en vier kinderen aan de Noorse zuidkust. Zee en bos liggen beide 30 meter van ons huis verwijderd. De zomers zijn kort en de winters lang: wat kan een mens zich nog meer wensen.

Ik ♥ het Noordse en het heeft me aangetrokken zo lang ik me kan herinneren. Ik houd van het grillige, het grauwe, de grootsheid van het landschap, de lange winternachten en lange zomerdagen, van de taal, de mythologie, de geschiedenis, de kleuren en hoe het land voor kinderen zorgt.

Verder: Introvert tot en met. Metalhead. Zwart-junkie. Thuisblijfmoeder die niet altijd thuisblijft maar soms wel.  ‘Anti-vaxxer’. Plantjes- en kruidenblij. Nachtuil die te vroeg op moet. Lezer. Schrijver, met kalligrafiepen, met brandend ijzer op hout of gewoon op mijn eigen blog want dat kan ik ook niet laten.

 

Nachtbrakers.

Ik ben altijd al een nachtbraker geweest. Vroeg naar bed gaan vond ik als kind al vreselijk vervelend. Dan verveelde ik me en ging ik maar wat rommelen of lezen of tegen mijn knuffelbeesten praten.

De man is ook niet van het vroeg naar bed gaan en de kinderen evenmin. Ik kan ze wel vroeger op bed leggen maar dan zijn ze alleen maar langer wakker, dus half negen is vroeg zat, voor de oudste half 10 en dan slaapt alsnog een uur later nog niet.

De man gaat wel iets vroeger naar bed dan ik. Ik probeer vaak tegelijk met hem naar bed te gaan wegens wel gezelliger maar soms geniet ik zo van de stilte en de rust en het niets hoeven dat ik er nog een half uurtje (of langer) aan vast plak.

Ik ga nog even buiten naar de maan en de sterren kijken, ik schrijf een mail, ik lees nog een stukje of doe wat dingen die ik de ochtend erna dan niet hoef te doen.

Ik heb wel duizenden keren gezegd dat ik vroeger naar bed zou gaan. Vanavond echt een keer om 11 uur, als ik als een zombie het bed uit strompel.

Ha. Ha. Ha. De beste manier om er half twee van te maken, is zo’n voornemen hebben.

Gelukkig is er koffie.

Ik weet dat veel, of op zijn minst meer slapen, heel goed voor je is. Mensen die veel slapen leven langer, zijn dunner en gezonder zeggen de studies.
Maar gezond ben ik denk ik best wel, dunner hoeft niet en ik denk dat ik liever in mijn jaren als dertiger wat langer opblijf, dan dat ik er op mijn tachtigste een jaar of twee aan vast plak.

Ik hoef er niet op uit ’s avonds, ik hoef niet op vakantie maar ik wil wel wat eigen tijd. Echte Eigen Tijd en daar valt slapen niet onder.
Ik heb het echt nodig om op te laden en goed te kunnen slapen. Ik denk dat dat serieus beter is voor mijn geestelijke gezondheid en welzijn dan meer slapen.

Als mijn leven zou bestaan om 14 uur met de kinderen om me heen, nog een paar klusjes ’s avonds en een half uurtje later verantweurd mijn bed in, zou ik echt gaar worden. Niet dat ik de kinderen zo vervelend vind, ik vind die avonduren gewoon zo heerlijk.

Een vriendin met zeven kinderen, waarvan een aantal pubers zei ook dat ze altijd moe zijn, omdat zij en haar man als de oudsten naar bed zijn, ook die tijd samen zo ontzettend waarderen. En nemen. Alleen gaan pubers niet meer om half negen naar bed. Ja, die zijn altijd moe. Maar wel gelukkig 😉

De nacht is mooi. De nacht maakt alles weer nieuw. In de nacht is het stil. In de nacht bestaan dingen die er overdag niet zijn. In de nacht zijn er dingen niet die er overdag wel zijn. Kinderen, vooral.

Ik neem me voor om vannacht weer om half twee naar bed te gaan. Misschien lig ik dan een keer op tijd. Maar ik denk het niet.