Je hebt eten op je gezicht.

Ik gebruik altijd olie om mijn gezicht schoon te maken met de oil cleansing methode. Je smeert je hoofd in met olie, laat het even inwerken en verwijdert daarna de olie met een washand met zo warm mogelijk water. Omdat het evengoed, of beter werkt dan een hele batterij aan reiningsmelkjes, cleansers en tonics vind ik het natuurlijk ideaal!

Eerst gebruikte ik walnootolie maar om mijn leven wat spannender te maken (afwisseling, das belangrijk zeggen ze!) kocht ik amandelolie bij de toko. Wel, dat kunnen we voortaan maar beter gebruiken om mee te bakken, denk ik.

Vanavond viel me opeens het kwartje van de link tussen de mee-eter uitbraak en de amandelolie. Ik had zitten verzinnen waar het van zou kunnen komen. Dat ene pitabroodje of die ene keer chips in een week zal de boosdoener niet zijn.

Ik doe nooit aan maskers. Vroeger kocht ik wel eens zo’n zakje, maar dat is jaren geleden. Ik weet dat er talloze zelfmaak recepten zijn voor maskers en scrubs maar het is mij altijd te veel gedoe om met een half pak havermout / geprakte banaan / druipende honing / nog erger: yoghurt op mijn kop te gaan zitten in de tijd die bedoeld is om even te relaxen na een dag vol kinderen. Geen gedoe, alsjeblieft!

Maar ik ging toch enigszins wanhopig naar de internet en daar vond ik de tip om melk te mengen met nootmuskaat en daarmee te scrubben. En als ik twee dingen goor vind he. (dan zijn het koolrapen en rode bieten). Maar het werkte wel! Ik vond ook de tip om rauw eiwit op de besmette gebieden aan te brengen, en daarna nog een laagje, nog een laagje en als het droog was met warm water te verwijderen. Dus dat deed ik, want wat op internet staat is waar.

En mijn gezicht nu he. Zooo zacht. Toetjes kont is er niets bij. Het ziet er echt stukken beter uit! Zo egaal en zonder vlekjes en dingen. Alleen ruiken mijn handen en gezicht en de mouwen van mijn trui naar de spercieboontjes van mijn oma vroegah. Maar dat trekt wel weer bij.

En toen dacht ik: ik moest eens iets vaker eten op mijn lijf smeren. Daar knapt het van op. Te beginnen met de gewone walnootolie in plaats van die amandelmeuk.

Maak jij zelf maskers enzo? Of koop je ze?

supergoedkope biologische boodschappen!

Wat een aangename verrassing toen ik gisteren de folder van de grote winkel bekeek: Alle spullen met Änglamark, het biologische merk van de Coop, zijn 40% afgeprijsd deze week. En nu heb ik vaak een wat dubbel gevoel bij grote voorraden, maar hier kon ik wel wat mee. Veel dingen zijn nog goedkoper dan het budgetmerk Xtra.

Ik kocht alleen dingen die ik toch wel koop en gebruik, anders is het geen besparen he? Check mijn kassalap!

20161121_133051Rabatter zijn uiteraard de kortingen. En natuurlijk in het vet gedrukt die twee zakken chips van de man, tussen al onze verantwoorde boodschappen. Rozijntjes, olijven, meel, wasmidddel, crèmespoeling, vaatwastabletten, jam, pasta, kokosmelk, bananen, jeej!

20161121_221842Ik denk dat we deze week nog een keer inslaan, want 40% besparen op je boodschappen zonder er een reet voor hoeven doen behalve het tijdelijk opslaan is gewoon te leuk.

Eerst had ik fijn het huis gepoetst. Het is heel jaren vijftig enzo natuurlijk, maar ik ben echt blij als alles weer gedaan is en ik zit met een bak koffie op een schone bank op een schone vloer. De ramen daar heb ik het niet over. ( ♥ novemberlicht….)

20161121_101410 20161121_101620De drogah!

Dat ging weer op zijn Noors. Je bestelt en betaalt een droger, met een levertijd van 3 tot 7 werkdagen.
Op vrijdag kwam er een smsje: hij is onderweg naar de winkel.
Vanochtend stuurde ik een mail of we hem al konden komen halen. Ik kreeg een mail terug: 10 desember, komen we hem gratis brengen.
Ik stuur een mail terug of ze de Grundig uit voorraad kunnen leveren.
Ik krijg een mail terug: de Siemens, die ik had besteld, kan worden afgehaald.
Man gaat droger halen: de Grundig droger staat klaar. Man betaalt Grundig droger en neemt die mee.

Het vervolg?

Er staat vermoedelijk op 10 december iemand aan de deur met een Siemens droger, ondanks mijn berichtje dat ik mijn geld terug wil en dat hun afhaalbericht nergens op sloeg 😉

20161121_215037Er was een hele goede aanbieding van een ander merk, maar die had energieklasse B. Met een zelfverzonnen aureooltje boven mijn hoofd kocht ik de duurdere, zuinigere. Die bij afhalen ook 20% afgeprijsd bleek te zijn.

Echt zo fijn! En bizar wat een water eruit komt O.o Ja, luxe. Maar oh wat fijn in deze maanden!

Wolletjes!

Ik had nu genoeg proefprojectjes gemaakt. De meeste wel redelijk geslaagd, in elk geval lopen de kinderen nu constant met hun muts op en zo koud is het binnen echt niet!

20161118_073027Dus ik mocht mooie draadjes van mezelf voor een muts en een sjaal. Ik hartje zulke wol! Het is van lila naar donkerpaars verlopende dikkere draad en drie dunnere draden paars-groen-blauw. Ik maak ze met behulp van dit filmpje.

Dit wordt een muts en dat is supermakkelijk dus.

Daarna maak ik nog een colsjaal, maar die doe ik met een effen grijze draad in plaats van de paarse. Dan komen de andere kleuren beter uit.

20161121_215307En dit is Toetje, in een vestje dat ik eens kreeg van een blogvriendin. Nu aan bij de tweede. Ze is gewoon… te schattig ♥ Ik dacht dat het nog te groot was, maar ik moest zelfs een beetje proppen om haar erin te krijgen.

20161121_161156 20161121_161246En dat was de maandagavond, die al bijna over is. Ik punnik nog een stukje aan mijn breiwerk (aan mijn muts dat klinkt ook weer dubieus, niet).

Fijne avond nog!

Hoe belangrijk is je huis?

Ik moet wel lachen als ik foto’s voorbij zie komen van Noorse interieurs. Allemaal zijn ze voorzien van neutrale hoekbank met kussentjes en een semi nonchalant gedrapeerde plaid of schapenvacht. Er hangt een blikvangerige lamp, vaak iets met nepkristallen. Sfeerlampjes zijn key. Naast grote rustieke kaarsen bestaat de decoratie uit een combinatie van houten en messing of glimmend zilveren accessoires. Op de vloer ligt een kleed in een neutrale kleur. Bij alle foto’s wordt trots verkondigd dat het de eigenaresses unieke stijl is #minstil en #mittvakrehjem.

Ja, heel uniek hoor 😉 Nee, dan ik!

20161111_162428Uuuh… Alleen die tafel. Die is 15 jaar geleden massaal gekocht en wordt nu massaal gedumpt. Maar verder… kitchlamp check (hing hier al) Bank in saaie kleur: check. Kaarsjes: check. Kleed: check.

Ook al zo helemaal mijn eigen unieke smaak en stijl he? 😉

Het punt is, het boeit me niet zo heel veel. Wat ik wel fijn en belangrijk vind en waar ik dan ook echt wel blij van word:

  • Natuurlijk (ogende) materialen. Hout, wol, ijzer en hier en daar een plant. De ladenkast achter de bank komt uit de kamer van DL1 en DL2 maar we doen het er maar mee 😉
  • Spullen in (dichte) kastjes. Ik vind het zo onrustig als overal iets staat. Ik wil alles netjes kunnen opbergen, zeker als de kinderen op bed liggen.
  • Niet al te besmettelijke spullen. Kasten kunnen prima wit zijn, maar banken en tafels niet. Ik houd van schoon maar ga niet voor de lol lopen poetsen.
  • Weinig spullen. We hebben nu een bank, een tafel en twee stoelen die we ook gebruiken voor buiten. En oh ja, al die kasten met dingen van de man maar daarvan doe ik net of ze er niet zijn 😀
  • Makkelijk schoon te maken. Die leuke lamp boven de tafel maakten we vorige week schoon. Hij was echt vies met vliegenpoep en stof van 5 jaar. Toen zijn we een half uur bezig geweest met ijzerdraadjes uit de knoop halen. Argh. Jammer genoeg vindt de man ‘m wel stilig 😉 
  • Leefbaar. Ik heb geen zin om te gaan gillen over m’n kandelaartjes, stylinghoekjes of fotolijstjes als de kinderen een of ander idioot spel verzinnen waarbij alles overhoop moet worden gehaald. En als er eens iemand met zijn smerige tengels aan de bank zit valt dat niet eens op.

Tot zo ver de obsessie met het interieur.

Hoe zit dat bij jou?

Cadeautjes voor de verwende minimalist, geitenwollen sok of ander raar figuur

Cadeautjes voor mensen die alles al hebben.

Jeej, de feestdagen krabbelen weer aan de deur. Voor sommige mensen een groot feest en voor anderen is het al de gedachte aan maandagmorgen op een gezellige zondagavond.
Ik vind veel dingen leuk maar de feestdagen horen daar niet bij. Ik verwelkom de terugkeer van het licht en het begin van de winter maar de verplichte nummers, drukte in winkels en het moeten kopen van cadeaus zijn geen dingen waar ik naar uitkijk.

Maar cadeautjes dus. In Nederland probeerde ik vooral cadeaus te geven waar mensen iets aan hebben. Of, waar ze in mijn beleving iets aan hebben. Een mand met biologische glutenvrije meuk en bier voor mijn schoonzus en broertje, wijn voor mijn vader en een crowdfunding certificaat van de Buitengewone Varkens voor mijn moeder.

De kinderen reageerden zelfs heel enthousiast op mijn plan om geen ‘fysieke’ cadeaus te geven, maar een jaarabonnement op Dyreparken, de dierentuin te nemen. Check!

Maar soms zit je vast in een familie die hardnekkig aan cadeautradities vasthoudt. En of je dat nu hartstikke leuk vindt of niet, je krijgt liever iets waar je wat aan hebt, dan iets dat je het liefst direct terugstuurt naar waar het vandaan komt. Tips voor minimalistische, duurzame en onverpakte cadeautjes?

Een abonnement op een tijdschrift dat je normaal niet voor jezelf koopt maar wel graag leest.
Een abonnement op een museum.
Of een pretpark.
Een treinkaartje zonder datum voor een leuk dagje weg
Een nachtje hotel + oppas voor eventuele kinderen
Een goede pan ter vervanging van je tefal-gifdingen
(biologische) lippenbalsem
Iets lekkers om te eten, liefst een beetje uit de buurt / biologisch / fair trade
Iets om te drinken. Raar bier, luxe wijn of gewoon scharrelappelsap
Kaarsen zonder verpakking
Een soapbar van Lush
Iets duurders dat je toch wel koopt. Mascara van een bepaald merk ofzo.
Een crowdfunding certificaat dus, voor een goed doel
Kippen, medicijnen of schoolbankjes voor mensen die nog niet alles hebben
Een donatie aan een goed doel
Een raar beest
Een e-book
Biologische (groenten)zaden
Heel feestelijk: ledlampen, waterbespaarders of zuinige douchekoppen en zonnecel opladers
Stoffen zakjes om zero waste je groenten, fruit en brood te kopen
Een inheemse plant
Een molenmesje
Bijenwaskaarsen
Essentiële olie voor je eigen cosmetica, schoonmaakspul of voor de lekker
Een hervulbare vulpen
Notitieboek
Een chique scheermes dat een leven lang meegaat
Een knip- of scheerbeurt bij een fijne kapper of barbershop
Tegoedbonnen voor oppassen, ramen wassen, spelletjes spelen, sokken stoppen of onkruid wieden of koffie met gebak
Een rvs drinkfles of rvs lunchtrommel
Handige bewaarbakjes voor eten, zonder plastic
Een kip of een koe
Of gewoon niets, als het je lukt mensen ervan te overtuigen dat dat is wat je het liefst wil
Iets zelfgemaakts van diegene. Misschien kan diegene een leuk haarding voor je haken. Sokken breien. Iets timmeren. Een mooie tekening maken.
Een stekje van een plant uit de tuin van diegene
Een cursus of workshop
Een digitaal abonnement op een krant

index

Minimalisme in kinderkamers.

In onze eigen slaapkamer staat behalve een bed, een kledingkast en een wasmand niets en ik vind dat heel erg rustgevend.

Voor de kinderen is het ook fijn om te kunnen slapen in een redelijk prikkelvrije omgeving, maar ze hebben ook graag hun eigen kamer waar ze kunnen spelen. Zeker de oudste twee doen dat graag en dan is alleen een bed en een wasmand een beetje te spartaans. Bovendien moet ik die rottige Lego niet in de woonkamer. (nietsvermoedend op een lego-eentje staan… aaargh!)

Sommige kinderkamers staan tot de nok toe gevuld met speelgoedkasten, poppenhuizen, racebanen, speeltoestellen, muurschilderingen en trofast kasten met goed georganiseerde dingen. En hoewel dat ook heus heel erg mooi eruit kan zien getuige alle borden op pinterest met DE PERFECTE KINDERKAMER, vind ik het te veel van het goede.

Daarom hebben ze bij ons heus wel iets, maar niet te veel op hun kamers. Op de kamer van de oudste staat een vitrinekast met al haar schatten, een bureautje en een lage kast met d’r lego.

minimalisme-kinderkamer

minimalisme-kinderkamer1 vitrinekas Bij het ventje ook zoiets, minus de vitrinekast maar met wat plankjes voor foto’s en tekeningen.

minimalisme-in-kinderkamer20161110_083422Fietje is het zieligst, die heeft alleen een bed en een kastje 😉

minimalisme-kinderkamer-bedHet enige dat ze alle drie in overvloed plus een beetje meer hebben, zijn knuffeldieren, waarvan er absoluut geen een weg mag. Dat hebben ze van mij (ik kon de mijne pas wegdoen toen ik 27 was), dus ik begrijp ze en laat ze lekker.

Ik probeer te zorgen dat er geen bijkomen, hoewel ik dat lastig vind als ze me met van die grote blije stralende ogen staan aan te kijken omdat ze weer de liefste knuffel van de wereld hebben gevonden bij de kringloop. Daarom neem ik de kinderen niet meer mee als we langs de kringloop gaan 😉

En Toetje dan? Wel, we hopen dat we een wandje mogen zetten zodat zij straks ook een eigen ruimte heeft. Nu slaapt ze in een omgekeerd hemnes-bed op de overloop.

minimalisme-kinderkamer-babyMijn briljante tips voor een opgeruimde kinderkamer: (de mijne he, misschien werkt het helemaal niet zo bij jou. dat kan ook. hier werkt het wel zo. misschien heb je er iets aan. misschien ook niet. dat is ook prima. vrijheid blijheid. dus.)

  • Zorg voor genoeg bergruimte. Duh, maar het is wel erg makkelijk als jij of je kind niet steeds dingen moeten verschuiven om ergens bij te kunnen. Want, spullen organiseren is gewoon pokkewerk en het ontaardt snel in een rommel. Wat lege ruimte op de planken is erg makkelijk
  • Beperk speelgoed op de slaapkamer en houd het bij een paar favoriete dingen. Wat mij betreft geldt dat voor speelgoed in het algemeen.
  • Houd je in met kleuren, schilderijtjes en accessoires. Het is allemaal zo leuk maar het is een slaapkamer en geen discotheek.
  • Laat ze hun eigen kamer opruimen. Hier moeten ze dat in vakanties en in het weekend. Soms doen ze het al uit zichzelf. En dat gaat prima want er is niet heel veel om op te moeten ruimen.
  • Probeer echter niet een zwijnestal op te laten ruimen door of met een klein kind. Die ziet daar niet overheen en wil misschien ook nog alles houden. Ruim zelf op voor de orde en voor de opvoedkundig verantwoord samen met je kind. Dekens recht, knuffels in een mand, kleren in de wasmand enzovoorts…
  • Wat leesvoer is altijd goed natuurlijk. Maar een halve bibliotheek heeft een kind ook niet nodig, want daarvoor hebben we -duh- de bibliotheek 😉
  • Beperk het aantal meubels. Meubels trekken spullen en rommel aan, bij kinderen helemaal.
  • Voorkom schermpjes op hun kamer zo lang dat kan. Of gebruik schermtijd als pressiemiddel om ze hun kamer op te laten ruimen. Voor wat hoort wat 😉
  • Wees rigoureus. Is het elke keer weer een grafbende, doe dan alles wat slingert in een grote vuilniszak en stop die weg. Grote kans dat het kind het ook fijn vind als de rommel weg is. Dingen teruggeven kan altijd nog, maar je elke keer groen en geel ergeren en ruzie krijgen over rommel is zo zonde van de tijd en de energie! Onze kinderen spelen heel graag met knuffels, maar merkten ook pas een paar maanden later dat ik een groot deel naar de kelder gebracht had omdat die elke. keer. door hun kamers lagen.
  • Met een minimalistische garderobe voorkom je veel omgetrokken stapels kleding, kwijtgeraakte favoriete kleding en onnodig opbergwerk

20161110_083300Maar het belangrijkste is toch: weinig spullen. Er is wat mij betreft niets mis met speelgoed, zelfs niet met plastic speelgoed. (okee eigenlijk wel maar ik ben Don Quichotte ook niet altijd)

Het is alleen gauw (veel) te veel, met een compleet averechts effect. In plaats van gezellig spelende kinderen heb je dan speelgoedsoep makende overprikkelde kinderen die bij jou komen jengelen wat ze kunnen doen waarna jij gefrustreerd raakt door de chaos, prikkelbaar wordt en het ook niet meer leuk vindt, naar de ikea rijdt voor een nieuwe kast voor de rommel, die vervolgens weer rommel aantrekt en je begrijpt ‘m wel.

en dat geldt ook voor kinderspulletjes
en dat geldt ook voor kinderspulletjes

De bank.

Oh, wat klets ik eigenlijk altijd over dat spullen niet blij maken. Natuurlijk wel! Vooral Hele Grote Spullen.

Toen we naar Noorwegen gingen, verkocht ik onze prachtige hoekbank aan een buurvrouw omdat ie duur was om te verhuizen en bovendien was ie zo groot, dat ie in veel huizen niet eens zou passen.

Toen we net in Noorwegen woonden kregen we van mijn ouders een slaapbankje, omdat zij zo nu en dan bij ons logeerden en dan in ons bed sliepen. Superfijn natuurlijk. Het bankje sliep ook best okee. Alleen zat het voor geen meter.

De zitting is voor mensen van boven de 1,60 eigenlijk te kort, de stof werd snel lelijk en de kussens veranderden al ras in aardappelzakken. ’t Is een prima bankje voor in een logeerkamer, maar niet voor dagelijks gebruik.
Slapen deden we er ook nooit meer op omdat mijn ouders tegenwoordig een huis huren als ze op bezoek zijn.

Dus zo nu en dan keek ik op finn.no of er iets leuks te vinden was. Maar nah, meestal was het toch veel overprijsde of uitgeleefde meuk en daar hebben we zelf genoeg van staan 😉 In een meubelwinkel waag ik me helemaal niet.
En toen ‘vond’ ik er gisteren een. Twee jaar oud en zo goed als nieuw. Van BoConcept, een overprijsd kwalitatief hoogstaand Deens merk. Nieuw kostte ie 33000 kronen (argh!) en ze wilden er 5000 voor hebben. De man haalde hem op voor 4000 (check!) en nu staat ie bij ons mooi te wezen.

Dat ging nog zo maar niet. Want bij ons regende het keihard… (dit is om een uur ’s middags…. )

20161105_125255Maar 500 meter verderop viel die neerslag als sneeuw. Nou ja, gelukkig hebben we de spijkerbanden onder de auto. Vier stuks 🙂

fgjjhEn ik ben er echt blij mee. We kunnen er fijn met zijn allen (zes mensen yo!)  breeduit op hangen, lezen of film kijken. Hij lijkt best veel op onze vorige mooie bank.

Hij is ook gewoon echt supermooi. Zit heerlijk. Het voelt zo lekker huiselijk, met een fijne bank! En dat voor het geld van het een na goedkoopste ikea-tweezitsbankje.

l_197860560

Er is weinig dat zo snel zijn waarde lijkt te verliezen als een bank. En dat is mooi.

Dus ik zeg het nog maar eens: geluk zit in Hele Grote Dingen.

(ik ben hierna vast weer volgers kwijt 😉 )

Goeie dingen wegdoen?

Mensen willen geen ‘goede’ dingen wegdoen omdat ze denken de spullen in de toekomst nodig te hebben of omdat ze er goed geld voor betaald hebben en het daarom zonde vinden.

58a1830197feb9115d878ba8d1d3db78Been there, done that…

Ik heb vroegah ook heel veel dingen weggedaan, niet met pijn in mijn hart maar wel lichtelijk misselijk van het geld dat ik weggooide.
Maar naar mijn idee deed ik dat niet op dat moment, maar al veel eerder. Toen ik tassen, jassen, schoenen, kleding en andere dingen kocht die ik niet nodig had en die ik weliswaar best leuk vond, maar niet ‘geweldig’ waardoor ik ze niet gebruikte.

Ga je die dingen ooit nog gebruiken? Ik denk het niet. Als je huidige dingen het begeven, ga je dan winkelen in de dozen op je zolder? Nee.

Het geld heb je verspild toen je het kocht, door het wegdoen ‘bevrijd’ je jezelf alleen maar van een last. Van schuldgevoel.

Je bent bang?

Het is vrij confronterend om te zien dat je echt slechte keuzes hebt gemaakt en geld over de balk heb gepleurd voor iets dat je niet langer dan een half uurtje leuk vond.
Ik denk dat veel mensen daar bang voor zijn en zichzelf daarom voorhouden dat ze de dingen nog wel gaan dragen of gebruiken. Ooit… Maar diep van binnen weet je dat je jezelf voor de gek houdt, natuurlijk.

429402c16f36a7c4914a8e0b84e2a63bHet is auw.

Als je schoenen koopt voor 100 euro en op marktplaats krijg je er een tientje voor, dan is dat balen. Maar hangend in je kast wordt het ook niet meer waard. ‘Je geld eruit halen’ ga je dan ook echt nooit meer doen, wat je ook probeert.

Je had het gewoon in de eerste plaats niet moeten kopen. Zie het maar als een dure maar wijze les. Eenmaal ontdaan van al die troep laat je al het overbodige in de winkels veel makkelijker voor wat het is, merk ik zelf.

Maar laat het gaan…

Heel veel dingen heb ik voor een zachte prijs op marktplaats verkocht. Koper blij, ik blij. Voor een paar dingen kreeg ik een goede prijs en voor al het overige hoop ik dat een kringloopwinkelaar er een goede vondst aan heeft gehad omdat dingen er zijn om gebruikt te worden en niet om voor de rest van hun leven opgeslagen te worden en uiteindelijk te worden weggeflikkerd omdat na 30 jaar ontbinden definitief niemand er meer iets aan heeft. Al krijg ik er weinig voor, het is in elk geval meer dan wanneer ik het niet verkoop.

Als een ander bovendien wat jij wegdoet, in een kringloopwinkel kan vinden hoeft ie het niet nieuw te kopen. Dat scheelt weer grondstoffen en milieubelasting.

Als wil dat je leven makkelijker wordt omdat je veel minder spullen hebt om te onderhouden, moet je ook ‘goede’ dingen wegdoen.

Echt, je krijgt je geld niet terug. Nooit meer. Helaas.  😉

De kosten van rommel

En al die spullen, die moeten natuurlijk ergens wonen. Dus zijn er complete zolders, garages, kamers en talloze kasten en handige schotten gewijd aan de troep. Als je berekent wat je huis je per vierkante meter kost en vervolgens eerlijk opmeet hoeveel van die ruimte is gereserveerd voor meuk weet je dat de uitspraak ‘het eet geen brood’ dus nergens op slaat. Het eet minstens een paarhonderd euro per maand, als je niet oppast.

Die ene keer dat je dan iets opnieuw moet kopen dat je in je enthousiasme hebt weggegooid is een schijntje daarbij vergeleken.

Voor je gemoed…

Maar het is niet alleen dat. Als je overal in je huis geconfronteerd wordt met het verleden, met dingen die je al lang niet meer nodig hebt, slechte keuzes die je hebt gemaakt en leuke dingen die echt niet meer terug gaan komen drukt dat zwaar op je gemoed.

Misschien ervaar je dat niet zo, net zoals dat je niet merkt dat je je eigenlijk best kl*te voelde, tot je echt gezond gaat eten. Je bent eraan gewend.

Alles zesdubbel

Al die keren dat je iets kocht, omdat je het andere kwijt was? Denk aan scharen, aardappelschilmesjes, hemdjes, sokken, mascara, nagelschaartjes, kaartspellen… Je komt ze tegen als je gaat ruimen. Maar wat fijn als je in het vervolg al je spullen kan terugvinden.

a5b796d094e45dae48c5757f46d60b1dEn denk aan de tijd die je gebruikt voor je spullen. Alles wat je overhoop moet halen als je iets uit je berging nodig hebt. Al die keren dat je het weer makkelijker ging organiseren. Al die dingetjes die heel de dag je aandacht vragen. Al. Die. Keuzes. Een fijn kledingstuk zoeken in een stapel net-niets die je vorige week nog zo netjes georganiseerd had. Je keukenla overhoop halen om de kurkentrekker te vinden. Om kwart over acht rondrennen omdat je de gymschoenen van je kind bent kwijtgeraakt in een grote berg meuk. Je benen breken over de zooi.

Natuurlijk zijn er ook mensen die stikgelukkig zijn met al hun spullen. Dat kan ook. En dat is fijn. Maar veel mensen zijn dat niet. Of ze zeggen van wel, maar duiden hun spullen aan als ‘zooi’, hun zolder en garage als ‘bende’ en de ruimte die ze in huis hebben als ‘opbergplek’. Dat zegt ook genoeg.

Dus.

28882e6722dcd7d7ee3454a72dfb3144 En dat is echt waar.

Kijktip over opruimen en kleine huisjes en hoarders.

Wat een leuke aflevering van televisie. Het is van het programma Kruispunt en heet Opgeruimd.

EN HIER KAN JE HET KIJKEN KLIK

Ik heb de aflevering met veel plezier bekeken. Er wordt langer dan zes seconden met mensen gepraat en dat levert mooie gesprekken op, zoals bijvoorbeeld met Marjolein met haar Tiny House. Wat is zij leuk op tv 🙂 Op haar blog ook trouwens. En wat een aardige opruimcoach 🙂

Het is altijd zo grappig als je de spullen van andere mensen ziet. ‘Flikker weg die zooi’, denk ik dan. Het is echt zo’n opluchting en je zal het echt niet missen. De onrust van een huis waar overal spullen zijn, al dan niet weggestopt en georganiseerd…  ik ben zo blij dat ik dat niet (meer) heb.

Als we tv-programma’s zien over hoarders, dan doen we lachen en zeggen we haha, gelukkig zijn wij niet zo erg. Dat zijn natuurlijk ook de extremen maar we worden wel aangemoedigd om te hoarden want meer is beter.

En het daarna te organiseren, zodat het niet zo erg lijkt. Koop nog een bak voor onder je bed, een zak met vakken voor aan de leuning van je bank, een salontafel met lades en planken, een extra module voor in je keuken, handige tijdschriftendozen, een opbergstang voor aan je keukenmuur, extra planken voor je kast, een hangdinges voor aan je kapstok, wat haken voor rondslingerende kleding en het probleem is weer opgelost.

Tot je alles van zijn plek moet halen omdat je gaat verbouwen of verhuizen, iets kwijt bent of iets wil veranderen en dan blijkt iets heel simpels opeens een klus van een paar uur, alleen maar door je meuk.

Want wat moet een mens nu echt met een plank vol bloemenvazen, vijftig oude jaargangen van tijdschriften, al die gelezen of ongelezen boeken, bakjes vol dingetjes en enkele oorbellen, oude armbanden, een paar speelkaarten, een briefje van deze of gene, het bandje van je overleden kat, een lege batterij, een usb-stick, een niet schrijvende pen, een sleutelhanger en wat oude sleutels, een wijnkurk, een pak lelijke wenskaarten, je volgekrabbelde schriftjes van de basisschool, foto’s van mensen die je al lang niet meer wil zien, 100 witte maar inmiddels vergeelde enveloppen, een kapotte zaklamp, zegeltjes, bonnetjes, briefjes met onthoudingen, paperclips, meer servies dan je ooit mee-etende mensen in je huis hebt, wol waarmee je een sjaal tot de maan kan breien terwijl je steeds nieuw koopt, restjes stof, toeristische boekjes van een leuke vakantie, ongedragen kleding, te kleine kleding, ongemakkelijke schoenen, spaarlampen, halve pakjes kauwgum, nooit terug te kijken dvd’s, bijna lege flesjes sop, vies wasmiddel, oude parfum en proefjes, opgespaarde meuk voor zelfmaakprojecten die je niet doet, oude klokken terwijl je altijd je telefoon gebruikt, nog zes horloges, vier reservebrillen en bankafschriften van 1985 tot 2012.

Nou ja, you get the picture 😉

Natuurlijk is het makkelijk om georganiseerd te lijken als je 170 m2 tot je beschikking hebt om vol te stouwen met spullen in kasten. En lijkt het in een tiny house al rommelig als je lege koffiekopje nog op tafel staat.

Maar of het nu opgestapeld ligt op de vloer of keurig is weggewerkt achter ikea-hoogglans opbergoplossingen, het idee is het zelfde. Je verzamelt te veel spullen. Spullen die je niet nodig hebt. Spullen die je belemmeren te doen wat je echt wil. Je bent bang om ooit iets te missen en daarom kan je helemaal niets weggooien. Spullen die je koopt omdat je andere dingen niet wil voelen. Om bezig te blijven, jezelf te verdoven.

Maar echt, je hebt zo veel niet nodig en de kwaliteit van je leven neemt  toe als je jezelf laat leven met alleen de dingen die je echt nodig hebt en die jou echt blij maken. (al zijn het 45 oude jaargangen van het maandblad Vorsten 😉 ) Omdat je zonder al die andere dingen kan. Omdat je jezelf best kan redden zonder al die schijnzekerheden. Op Center Parks overleef je toch ook? Komt helemaal goed.

Lekker goedkoop stoken.

Ons haardhout ligt nog bij het oude huis. Het staat daar niemand in de weg, de kans bestaat alleen dat de knieperige huiseigenaar het nu aan het opstoken is. Omdat we te lui druk waren om het hout op te gaan halen, nam ik gewoon wat hout mee dat ik langs de weg vond. Even de kachel warm maken is genoeg om het de rest van de dag redelijk aangenaam te hebben. (oh, ik hartje isolatie!)

Er is hier in huis een warmtepomp. Das best duurzaam en verantwoord enzo. Zeker met Noorse stroom. Ook handiger met babyhandjes. Ik denk dat dat beter is, dan bomen omkappen puur om in de kachel te steken. Het is alleen niet zo gezellig en vermoedelijk ook duurder.

Twee jaar lang betaalden we gemiddeld 50 euro per maand aan stroom, inclusief de netbeheerkosten. Dat is erg weinig en de stroomrekening zal wel iets omhoog gaan als we de warmtepomp vaker moeten gebruiken.

sprokkelhoutMaar hier vlakbij is, getuige de enorm unheimische kale plek in het bos, een plek waar hout gekapt en gehakt wordt. Of werd. In elk geval ligt er een enorme berg met oude pallets, stokken, resten hout, wegrottende stukken boom, een oude computer (echt, zo aso!), vijf statiegeldflesjes (zakgeld voor dl1) en dode takken, dus daar ga ik graag winkelen.

Het is een kwestie van een paar keer bukken en twee keer lopen om een grote berg aanmaakhoutjes en prima brandhout mee te nemen. Sinds het zo is afgekoeld en de zon niet meer de boel binnen verwarmt, hebben we het er elke dag lekker warm mee gehad.

Lekker goedkoop 🙂

Nooit meer sokken kopen! (over darn tough sokken)

Bijna nooit meer. Is dat nu niet fijn?

Een paar maanden geleden bestelde ik bij trekkit twee paar sokken van Darn Tough, om te proberen. Het duurde even voordat we ze ontvingen, maar sindsdien zijn ze goed gebruikt. Het zijn erg dure sokken, maar hun geld meer dan waard zo belooft de maker.

Darn Tough sokken zijn:

  • Gemaakt in Amerika. Dus niet in China. Dat is sowieso al een plus. Vind ik. China Schmina.
  • Gemaakt van  o.a. merinowol van ethisch gehouden schaapjes uit Europa, Amerika en Australie.
  • Van heel goede kwaliteit: meer steekjes per cm2 dan gewone sokken waardoor ze stevig zijn en dus lang meegaan, maar niet dik aanvoelen
  • Levenslang gegarandeerd: als je er een gat in weet te krijgen krijg je een nieuw paar van ze
  • Verkrijgbaar in verschillende warmtes en voor verschillende activiteiten
  • Verkrijgbaar met blije printjes, of zonder.

Hoe zitten ze?

Dat ze hun geld waard zijn, klopt tot heden. Mijn eerste paar draag ik ongeveer twee keer per week, dus twee keer per week worden ze gewassen en gedroogd. Dat inmiddels drie maanden lang. En ze passen nog even goed en zitten nog even lekker als op dag 1.

Ik bestelde nog zes paar voor de man en voor mij. Voor elke dag van de week een paar. Cute. De andere (wollen) sokken die we nog hebben, dragen we op. Dat gaat vrij snel met standaard wollen sokken. Dat verschil merk je echt goed want daar heb je na een aantal maanden minder intensief dragen al flinke slijtplekken of lubberende boorden. Argh!

dsc06860

darn tough sokken
Wat een blijheid aan mijn voet!

Met de dikkere sokken heb ik echt warme voeten, soms te warm toen het nog wat zomerser was. Voor nu, met 5 graden en geen extra warmte van de zon in huis, zijn ze heel fijn. De wat dunnere sokken zijn echter ook prima voor nu en in de zomer. (Noorse zomer). Met deze sokken pas je prima in je blije laarsjes.

Rei

De laatste keer heb ik de sokken besteld bij rei.com. Ze hebben veel keuze en een flink aantal sokken was in de aanbieding, maar toen ze aankwamen in Nederland, moest ik er via DHL nog een leuk bedrag aan douanekosten over betalen. Dat is wel iets om rekening mee te houden, maar ook met dat meegerekend vind ik het de aanschaf meer dan waard.

Dus…

Voor sokken waar je als het goed is jaren mee doet en dus jaren plezier van hebt, is het een goede investering. Ze zijn fatsoenlijk geproduceerd, hebben een goede garantie en zitten heerlijk. Bovendien hoef je heel lang geen sokken meer te kopen en dat is fijn, omdat sokken kopen toch een van de suffere dingen is om te doen met je leven. Bijna net zo suf als stukjes schrijven over sokken.

Als je het geld er voor (over) hebt, zou ik het zeker doen!

Lekker kaal. (over spullen)

Strak wit en minimalistisch: ik vind het mooi! Mooi om naar te kijken en mooi voor mijzelf maar redelijk onhaalbaar en onpraktisch met nog vijf gezinsleden. Onwenselijk bovendien, want ik houd meer van gezinsleden dan van strak wit en minimalistisch. En man en kinderen die hebben nu eenmaal spullen.

dsc06864
Een kast met modelbouwspullen, vier kasten met cd’s, een kastje voor de lp’s, drie vitrinekasten met bootjes om maar eens wat te noemen

Toen we verhuisden, waren onze ‘gewone’ spullen in een paar uur overgezet. Kleding, keukenspullen, huishoudelijke meuk… lekker makkelijk!

Zelf heb ik ervoor gekozen om praktisch geen spullen te hebben. Als ik alles, van pinpas en paspoort tot fotoboeken, sieraden en kledingstukken bij elkaar optel, kom ik niet aan 80 dingen. De dingen die er niet zijn, zijn dus van mij 😉

Ons huis is niet leeg. Vind ik dan, maar na een jaar of 7 is mijn idee daarover misschien ook veranderd.

Dat we minder meuk dan het gemiddelde gezin hebben, zie je vooral in kastjes. Kasten opendoen zonder dat de halve inhoud eruit flikkert en tussen je spullen door kunnen kijken is erg rustgevend, vind ik.

Check me keukekassie.

dsc06874
spelletjes en het rookkastje
dsc06875
spelletjes en niks
dsc06873
verf, potloodjes, papier, kleine speelgoedjes en plantenzaden

Ik heb liever dat er in huis wat slingert (okee, eigenlijk niet) en dat de kasten vrij van overbodige troep zijn, dan een spic en span huis terwijl er allerlei overbodige nutteloze troep in kasten, achter schotten en op zolders resideert. ‘Je ziet er toch niets van? Nee, niet met m’n ogen maar ik weet dat het er is en dat vind ik vervelend. Het slingert niet fysiek, maar het slingert wel. In mijn hoofd.

Bewaar drastisch minder spullen voor ‘wat als’. Leg geen idiote voorraden aan. Stop met organiseren. Vertrouw erop dat je alles wat je nodig hebt, op de juiste tijd weer krijgt. Bewaar dezelfde spullen op een en dezelfde plek (batterijen, lucifers, haarspeldjes, winkeltassen, kamperspullen, knutselspullen, legosteentjes, pannen, belangrijke papieren etc.). Minder is beter. Houd alleen wat je graag gebruikt of echt nodig hebt. Voorkom dubbele dingen. Wees creatief met wat je hebt. Koop niet voor alles wat je ooit wil doen of maken een ander ding, maar doe met wat je hebt of leen iets.

En dit is leuk voor later. Voor die paar jaar dat de kinderen het huis uit zijn en we nog geen kleinkinderen hebben 😉

bron-littledesigncorner
bron: littledesigncorner.com

 

Zelf een kerstster bouwen.

Kerst is niet echt mijn feestje, maar Yule, de winterzonnewende vind ik prachtig. Net als kerstboomlampjes. Toen ik jong was hingen ze jaar rond boven mijn bed.

Wat ook mooooi is, zijn deze kerststerren van kerstster.com(nee, geen reclame en ik krijg er ook geen geld voor. balen toch 😉 )

Echt, zelfs van de zomer stond ik nog eens op het punt er een te bestellen. Maar ik deed dat niet, want zomer.

kerststerMisschien doe ik het in een gekke zeer rationele bui alsnog. Want op al die vragen als: helpt dit me bij het verwezenlijken van mijn levensdoelen, heb ik het echt nodig, vind ik dit over drie jaar nog leuk en is mijn leven minder aangenaam als ik het niet heb, is het antwoord natuurlijk een zeer volmondige ‘ja’ 😉

Maar tot die tijd waren er ouwe takken en kerstboomlampjes. De kinderen schopte ik het bos in, achter de ipad bij opa en oma vandaan. Ze hielpen met takken zoeken en ons Leentje hielp met het in mekaar frotsen van de ster die we met touwtjes vastmaakten.

Vervolgens hing ik er kerstboomlampjes in en tadaaa. Nou ja, tadaaa… meer zo van hoppa, daar hangt ie dan.

dsc06789Als ik ‘m zat ben, kan ie in de kachel. Bovendien was ie gratis. Dat doe je dan met zo’n chique geval weer niet snel. Niet in de kachel, maar ‘m zat zijn vermoedelijk ook niet.

Eigenlijk vind ik ‘m best ruig. Met het prachtige, strakblauwe en zonovergoten weer van de afgelopen dagen leek ie nog een beetje misplaatst maar vanaf zaterdag is ons onvervalst en regelrecht oktobers Noors Netenweer voorspeld. En dan is ie kjempekoselig!

dsc06771

Oh ja ze hebben ook paarse sneeuwvlokjes.

paars-sneeuwvlokjeIs het bij jou ook alweer tijd voor gezellige lichtjes? Welke?

Help mijn kind luistert naar metal!

Ik denk dat als er twintig jaar geleden google bestaan had, mijn moeder dit best had kunnen typen. Maar het kan verkeren, onlangs kon ze nog een bezorgde moeder van een gothic-dochter geruststellen: grote kans dat het geen fase is, maar ’t is minder erg dan het lijkt 😉

Toen ik een jaar of 11, 12 was begon ik naar metal te luisteren. Van Aerosmith naar Nirvana, Guns n Roses, Metallica, Sepultura Obituary en toen was het eind zoek. ‘Als het een cd van van die satanaanbidders is gooi ik hem in de prullenbak!’ riep mijn moeder toen ik net een zeer zuurverdiende fl. 42,95 had uitgegeven voor ‘the black album’ van Metallica. Hij staat nu ook in de cd-collectie van mijn ouders.

Wat besluit een schattig blond paardrijmeisje om naar keiharde metal te gaan luisteren? Ik heb geen idee. Het was gewoon liefde op het eerste gezicht en hoewel ik amper meer nieuwe bands volg, is het nog altijd mijn favoriete muziek.

Vooroordelen.
Duivelsaanbidders, asociaal, suicidaal, depressief, intolerant, drugsgebruikers. Na bijna 35 jaar op de wereld kan ik concluderen dat idioten overal zijn. In alle lagen en groepen van de bevolking. Metalmensen hebben de naam, ‘nette’ mensen niet zelden de faam. In elk geval zijn de vooroordelen precies niet meer dan dat.

Rare mensen.
Nog nooit heb ik naars meegemaakt bij een metalconcert, maar die keren dat ik in een ‘gewone’ uitgaansgelegenheid was, hing er vaak later op de avond een gespannen sfeer of gingen er mensen op de vuist met elkaar.

Als vrouw ben je op een metalconcert behoorlijk in de minderheid. Een metalconcert is een van de veiliger plekken om uit te gaan als vrouw of meisje. Als ons Leentje straks naar een metalconcert wil, laat ik haar met een gerust hart gaan.

Hail Satan enzo…
De meeste bands hebben niets met godsdienst en de eerste metalluisterende duivelsaanbidder moet ik nog tegenkomen. Godsdienst wordt niet echt gewaardeerd maar ook niet erg actief gehaat door de meeste bands. Plaatjes van duivels en een keer satan roepen… ’t hoort er een beetje bij voor sommigen.

Teringherrie.
Als je metal luistert en je hoort alleen maar gekrijs, luister je net zo slecht als iemand die bij klassiek alleen maar krassende violen of pingelende piano’s hoort, of bij jazz alleen maar op hol geslagen trompetten.

Metal is mooi. Luister maar.

Dat dit niet in een keer lekker in het gehoor ligt snap ik dan wel weer, maar hoe prachtig is deze plaat na een paar keer luisteren <3

Agressieve teksten. Over dood enzo.
Metal heeft niet de meest opbeurende teksten. En dat is best een verademing in een wereld die schreeuwt dat je blij en gelukkig moet zijn en als dat niet lukt, dat je eigen schuld is. De donkere kanten horen er ook bij, ’t is niet nodig om dat zo hysterisch te bedekken onder een verstikkende mantel van opgeklopte blijheid. Iets benoemen wil ook nog niet zeggen dat je het verheerlijkt.

Met de teksten erbij, is er vaak best nog wat van te maken.

Och ja. Ik kan niet uitleggen wat er nu zo fijn is aan metal. Je houdt ervan, of je houdt er niet van.

Wat is jouw favoriete muziek?

 

Waarom je huis een rommel blijft.

Zo raar. Je bent een weekend bezig met opruimen en de kliko zit stampvol. Toch is het een paar dagen -of uren, als je kinderen hebt- weer een grote puinzooi en kan je weer van voren af aan beginnen.

Als je kinderen hebt ligt dat deels aan je kinderen. Zelfs met een minimale hoeveelheid spullen kunnen ze het omtoveren tot een goeie voor een aflevering van Hoarders, maar voor het overgrote deel ligt het toch aan de spullen die je hebt. Want:

Je propt al je rommel in kastjes.

En in opbergdozen, opbergmandjes en opberghangzakken en alles wat ikea maar te bieden heeft. Je overbodige zooi tijdelijk uit het zicht stoppen, betekent niet dat het er niet meer is, je hebt het probleem alleen tijdelijk verplaatst. Tot je iets nodig hebt uit zo’n opbergding en alles overhoop moet trekken.

Je bewaart belachelijke hoeveelheden oud papier.

Boeken liggen gevoelig bij mensen en ik snap niet waarom. Als ik een boek wil lezen laat ik het in de kast staan en ben ik ermee klaar dan geef ik het door zodat andere mensen er weer plezier van hebben. Scheelt een boel dode boom en kasten in huis. (hoewel ik het altijd geweldig vind om Kekke Kasten te kijken bij vriendinnetje Ogma.)

Oude jaargangen van tijdschriften, giroafschriften, pensioenoverzichten, brieven van mensen die al lang uit je leven zijn, oude ansichtkaarten van reizen die je ooit maakte, readers van je studie van 1998, je steno-diploma, knutsels van de basisschool, 500 kindertekeningen, geboortekaartjes, oude dagboeken, gebruiksaanwijzingen in 18 talen van een inmiddels overleden apparaat… Zo krijg je je huis wel vol.

Je denkt dat je gehecht bent aan dingen.

Dat kan. Maar vraag je eens af of dat ding je gelukkig maakt. Of het je helpt met wat je wil in het leven. Of het iets toevoegt. Of je het nu zou willen hebben als je het niet had. Waarom je het bewaart.

Je bewaart dingen uit schuldgevoel.

A die dingen die je ooit kocht. Die dure stoffen die liggen te verkommeren, die jurk die net niet past, die hobby die nooit echt van de grond kwam, al die projecten die je ooit nog een keer moet afmaken, die honderden of duizenden euro’s die je uitgaf in interieurwinkels, cd-winkels, aan games die je nooit speelde, films die je niet meer gaat kijken. Dat servies dat je oma bewaarde voor de speciale gelegenheden… Het neemt enorm veel plek in en je hebt er niets aan. Ooit is nooit, doe het lekker weg en begin overnieuw met dingen die je wel blij maken.

Je bewaart dingen die je niet nodig hebt.

Bij veel mensen liggen er zo maar vier kurkentrekkers, vijf scharen, acht botte schilmesjes, tien pakken met spelkaarten en een pak wegenkaarten van Zuidwest Nederland in huis. Als je van al die dingen een exemplaar hebt, of een ding hebt dat die functie vervult, is het genoeg en raak je ook niet alles meer kwijt. Al die dingen op voorraad houden is zo overbodig. Mocht je kurkentrekker kwijt zijn, kan je zo tien manieren vinden op internet hoe je die fles dan openkrijgt.

Idem met vazen, kerstspullen, rollen oud behang en verf in kleuren die je al tijden niet meer op de muur hebt. Stofzuigerzakken van overleden stofzuigers. Pakken wasmiddel met een stinklucht. Altijd handige bewaarblikken, mandjes en dozen.

Je loopt dingen te organiseren die gewoon wegmoeten.

Als je het niet gebruikt maar wel keer op keer in je handen krijgt als je opruimt, moet het gewoon weg.

Je sleept te veel crap je huis in.

Je denkt -ten onrechte- dat je nog meer nodig hebt, dan je al hebt. Dat is natuurlijk helemaal niet zo. Stoppen met kopen of het aannemen van spullen van anderen zorgt dat het niet erger wordt dan het is en dat je opruimpogingen straks ook een blijvend effect hebben.

Je hebt te veel spullen voor de droomversie van jezelf.

Kampeerspullen en outdoorkleding terwijl je stiekem veel liever in een comfy vakantiehuisje zit. Knappe jurkjes en schoenen omdat je dat hippe meisje wil zijn dat je nooit zal worden. Kasten vol moeilijke boeken terwijl de dvd-box van Friends datgene is dat jou echt blij maakt. Allemaal niet nodig om die dingen te blijven onderhouden.

Je bewaart spullen die je ooit nog wel gaat gebruiken.

Dus niet.

Je denkt dat kinderen een enorme berg speelgoed nodig hebben om zich te vermaken.

Kinderen hebben net zo goed last van stress als ze overweldigd worden door een enorme hoeveelheid spullen. Ken je dat, dat je zo veel keuze hebt dat je niet eens meer zin hebt om te kiezen? Zo’n restaurant met 480 gerechten op de kaart.

Je ruimt niet op achter je kont.

Koffie op = kopje in de vaatwasser. Boek uit = boek naar kringloop. Kledingstuk gewisseld = kledingstuk in de kast of wasmand. Schoenen uit = schoenen onder de kapstok. Thuiskomen = tas uitruimen en aan de kapstok. Eten gemaakt = alles terug in de keukenkastjes behalve wat je net gekookt hebt natuurlijk.

Je bedenkt ingewikkelde systemen.

Een kast indelen is leuk als er ruimte tussen de spullen is zodat je alles eenvoudig kan pakken en terugleggen zonder dat het een rommel wordt omdat je dingen opzij moet schuiven waar je geen zin in hebt.

Idem met administratie: maak het zo eenvoudig mogelijk, doe zo veel mogelijk digitaal en maak geen bakjes en mapjes met overige of diverse dingen en mappen met 6 miljoen tabbladen.

Je hebt spullen zonder huis.

Er zijn van die dingen, die blijf je maar tegenkomen. Dan weer op de bodem van de wasmand, in een keukenla, de boekenkast en de rugzak van je kleuter. Dat is een teken dat het een nogal overbodig ding is, anders had het wel een vaste plek in je huis.

Je hebt geen suffe routines.

Routines lijken misschien saai, maar besparen een boel tijd. Een paar keer per week een beetje doen is veel makkelijker dan eens in de twee weken een ruimte aanpakken. Als je zorgt dat het niet vies of rommelig wordt, hoef je het ook niet op te ruimen of schoon te maken met mr. muscle en zijn gevolg.

Als de kinderen hun tanden hebben gepoetst, maak ik gelijk de wasbak en spiegel schoon met een handdoek. Tien seconden werk. Als ik naar boven loop, neem ik gelijk spullen uit de mand onderaan de trap mee. Enzo.

Je denkt dat meer beter is.

Er kan ook teveel van goede dingen zijn en dan is het ook niet meer leuk. Te veel spullen voor je hobby, te veel mooie kleding om te kunnen vinden wat je zoekt of te veel keukenspullen, hoe zeer je ook houdt van koken: genoeg is genoeg en meer voegt niets positiefs meer toe.

Je doet niet improviseren.

Als je een brood wil bakken, heb je niet eerst een bakblik of bakmachine nodig. Niet elk drankje hoeft in een speciaal daarvoor gemaakt glas. Als je een keer wil gaan vissen, kan je ook een hengel lenen in plaats van kopen. Je bbq kan je ook gebruiken als vuurkorf. Cadeaus inpakken kan ook in het zelfde papier waar je boeken mee kaft. De meeste spullen kan je makkelijk verplaatsen, zodat je niet op elke verdieping een exemplaar nodig hebt. Enzovoort.

Je doet niet een in, een uit.

Als je iets nieuws koopt, doe het oude dan weg. Je koopt uiteindelijk iets nieuws omdat het oude aan vervanging toe was. (toch? 😉 ) Lukt dat niet, doe dan iets anders de deur uit dat je toch niet meer gebruikt. Zo slibt je huis niet langzaam dicht met meuk.

Of je hebt gewoon geen tijd. Wegens kinderen en verplichtingen. Of je hebt geen energie, wegens moe of ziek. Of je vindt het prima zo. In dat geval komen er ongetwijfeld / hopelijk beter tijden. Sterkte!

 

 

verhuizen voor luie mensen.

img-20160908-wa0010Vanmorgen kreeg ik een mail van de verhuurder van het volgende huis. Hij was klaar met ruimen en als we wilden konden we de sleutel die middag ophalen. Dus om half 3 spraken we af bij de bank en betaalden het depositum op een speciale hiervoor opgerichte rekening, reden naar het huis om alles te inspecteren, grondig door te nemen en maakten een verhuisplanning, een plattegrond van wat waar moet komen, een logistiek plan om alle dozen in de juiste ruimte te krijgen, belden de verhuiswagenverhuurder, en begonnen thuis direct met inpakken.

Nee natuurlijk niet. We reden naar het huis om even alles door te nemen en bedachten dat we dan net zo goed dit weekend kunnen verhuizen. We verhuizen dit weekend het beddengoed, de kleding, eten, het kookapparaat, koffiezetapparaat (!!!!), knuffelbeesten en speelgoed van de kinderen en wat we nog meer op het gemak mee kunnen krijgen.

Ideaal: er staan al grote kasten en bedden in de slaapkamers dus alles kan gelijk op zijn plek worden gezet.

In de loop van de week haalt de man samen met de Duitse vriend met grote bus de grote spullen op zoals kasten en voorraad van de modelbouwwinkel, ladenkasten, bedden van de kinderen en de luidsprekers.

Daarna hebben we dan nog een paar weken de tijd om wat grote spullen die hier nog liggen te verkopen of weg te brengen  (incourante winterbanden en zulks) en een beetje te poetsen en dan zijn we wel klaar.

Das nu zo heerlijk van weinig rommel he <3

En het huis is gaaaaf! Uitzicht op de zee die een beetje kitscherig lag te schitteren in het namiddagzonnetje, het is ongelofelijk licht en ruim nu de grote meubels eruit zijn en de zon stond om 4 uur nog volop naar binnen te schijnen. Het was heerlijk warm, zonder kachel. Overal! Het bootje konden we ook gelijk voor de deur leggen, we mochten zijn aanhanger lenen en we moesten nog maar even wachten met het aanmelden bij de stroomleverancier nu we aan het verhuizen waren. Supersympathiek!

We hebben er zin in !

dsc06044
dat witte huisje boven het huisje recht aan zee is het

 

Noors wegbeheer enzo.

De dingen in Noorwegen hebben tijd nodig, zeggen ze. Ting tar tid. Hier in Sørlandet schijnen de tingen ook het meeste tid te taren van hele Norge. Opeens valt het verschil met overgeplande Nederland dan zo op. Het gaat allemaal wat meer… op het gemakje.

Een brug repareren….

Om op dit eiland te komen, moet je met een brug. Die staat er al een jaar of zeventig en een auto en een niet al te brede fietser kunnen elkaar er net passeren. In ons volgende huis kijken we er schuin tegenaan, ik ben benieuwd hoe vaak het per dag nu voorkomt dat er iemand achteruit terug moet wegens een over het hoofd geziene tegenligger.

Maar, die brug moet een beetje gerenoveerd en daarom steeds een half uur afgesloten, volgende week volledig voor vrachtverkeer. Dat wist niemand. Dat had wel gemoeten, want er had een aankondiging ter grootte van een knieperige contactadvertentie is het lokale søffertje gestaan.

Dus op de lokale FB-pagina ging het zo:

De brug is afgesloten voor renovatie. Wist iemand dat?
– Eilandbewoner: Nee maar fijn dat je het zegt.
– Eilandbewoner 2: Volgende week kan er ook geen vrachtverkeer overheen hoorde ik!
– Eilandbewoner 3: Maar hoe moet het dan met de melk van de koei’n van boer Nyberg? En de brandweer? – Afvalophaler: Oh, we moeten daar maandag wel afval ophalen. Ik ga eens informeren hoe we dat moeten doen
– Eilandbewoner 4: Iemand nog gedacht aan de kinderen die met de schoolbus gaan?
– Eilandbewoner 5: Ik heb het busbedrijf even gebeld, ze zetten kleine busjes in.

Dus uiteindelijk is alles geregeld.

Een weggetje omleggen…

Denk je: ik woon in een land van steen. Dat is wel stevig. Valt soms ook tegen.

De provinciale weg, tot voor kort de ‘snelweg’ stortte een paar jaar geleden in. In de bodem zit een soort ‘klei’, die vloeibaar wordt als het gaat trillen, zoals bij wegwerkzaamheden. Een groot stuk van de weg lag opeens in het water en het nabijgelegen meertje werd een behoorlijk meer. Na acht jaar beloven dat  de werkzaamheden volgend kwartaal van start gaan, zijn ze aan het werk om de weg weer recht te maken. Voor zover dat kan hier.

Straatje leggen….

Op de facebookpagina van de gemeente waar wij wonen:

‘Potverdikkie, is opeens heel die straat afgesloten. En niet even een klein berichtje aan de bewoners. Dat is niet fraai!’
Andere bewoner: de straat was weggezakt. Het wordt nu met spoed gerepareerd.

Een steentje opruimen…

Of er valt naar beneden.

oei-steenDe reden dat de snelweg een paar dagen dicht zal zijn. En het is supersympathiek hoor, die bordjes die je waarschuwen voor vallende stenen maar behalve hopen dat je niet op het verkeerde moment op de verkeerde plek bent, is het enige dat je kan doen.

Maar, geen kamervragen, of politici die roepen: willen we meer, of minder stenen? ’t Is gewoon zo en je doet er niets aan. Natuurlijk staan ze er hier ook niet om te springen, maar het levert niet zo’n golf van verontwaardiging op als in Nederland als er een stoeptegel scheef ligt.

steen op weg
oi oi oi oi oi oi oi huff da!

Ik hoop dat ik geen steen op mijn hoofd krijg, of met snelweg en al in een meer verdwijn.

Noorwegen is een geweldig land.

De baby voeren voor luie mensen.

DSC05055Zo grappig, een baby die leert eten. En een vreselijk gedoe! Ik houd niet van gedoe. Er moet gewoon een makkelijkere manier zijn dan potjes opwarmen, baby voeren en dat eten vervolgens in je gezicht gegooid krijgen. Of uit babyhaartjes moeten verwijderen.

Dat kan moeilijker!

Of de zuinige manier: kook wat eten voor de baby. pureer het eten, al dan niet met wat boter of melk. doe afwas. laat het afkoelen. verdeel het eten over een ijsblokbakje. vries het eten in. wil de baby eten: ga naar vriezer. haal blokjes eruit. doe blokjes in een pannetje. warm blokjes eten au bain marie op. geef aan baby. geef baby groot gelijk dat ie het niet vreet.

Je kan het je ook te moeilijk maken.

Voeden en eten op verzoek

De eerste zes maanden kregen de baby’tjes borstvoeding. Op verzoek. Behalve de eerste, die kreeg het maar zes weken. In een flesje.
In die zes maanden hebben ze een boel geleerd. Rechtop zitten, dingen pakken en in hun mond stoppen en ook niet onbelangrijk: hun darmpjes zijn er klaar voor om vast voedsel te gaan verteren.

Liever niet eerder. Maar de baby is zwaar geïnteresseerd in eten! Ja, ook in katten, autosleutels en papa’s oren. Die voer je hem ook niet.

Tijdens de avonddrukte ook nog eens een baby moeten gaan zitten voeren terwijl je nog allerlei andere dingen te doen hebt zoals avondeten maken, tafel dekken en eventuele andere kinderen aandacht geven: ik vind het niet relaxed. En niet gezellig. De baby moet er gewoon lekker bij aan tafel en met iedereen tegelijk eten. Zien eten doet eten 🙂

Jeej Rapley!

De Rapley methode gaat ervan uit dat de baby vanaf zes maanden kan beginnen met zelf eten. Stukjes. Het is leuk voor de baby. Zo kan ie fijn het eten voelen, ruiken en zelf in zijn mond stoppen en houdt ie zelf de regie. Een logisch vervolg op borstvoeding (en bij de eerste ook flesvoeding) op verzoek.

Verslikken

Verslikt de baby zich niet? Nee. Althans, al mijn kinderen leven nog. Ze kokhalzen wel zo nu en dan met een bijbehorend rood hoofdje en waterige oogjes, maar dat wordt rap minder. De kokhalsreflex zit vrij voorin de mond en beschermt juist tegen verslikken.

Mijn moeder gaf aan onze Rapley’ende zoon destijds een potje. Prompt verslikte hij zich. Misschien omdat ie met een lepel eten achterin zijn mond geparkeerd krijgen, niet meer de regie had over het naar binnen werken van zijn voedsel. Verslikken hebben ze nooit gedaan. Kokhalzen wel maar dat wordt rap minder als ze elke dag een paar keer zelf mogen oefenen met eten.

En de tandjes?

Een baby heeft natuurlijk nog geen compleet gebit,maar dat maakt de baby weinig uit. Onze debaby niet in elk geval. (we noemen haar vaak debaby. Aaah, jij lieve debaby!) Ook met alleen tandvlees kan een baby prima eten kauwen. Toetje eet nu:

  • Groenten. Soms gekookt, soms rauw. Rauw vooral om ‘r effe bezig te houden. Een wortel of een stuk komkommer. Gekookt is het vooral speelgoed.
  • Avocado. Vol goede vetten die een baby meer nodig heeft dan een bord met rauwkost.
  • Fruit. Zachtere appelsoorten (die spuugt ze allemaal weer uit), banaan, zachte kiwi
  • Gekookte kip of vis
  • Zelf gerookte vis (uiteraard heel goed gecheckt op graten)
  • Vlees, bijvoorbeeld gehakt, worst zonder vel (en zonder foute toevoegingen) maar ook stukjes biefstuk
  • Ei. Gekookt of gebakken
  • Yoghurt. Wel van een lepeltje, maar alleen als ze zelf ook een lepeltje vast mag houden
  • Stukjes kaas
  • Olijven in plakjes, zonder pit
  • Bramen, stukjes pruim, blauwe bessen

Ik zie nooit stukken eten terug naar buiten komen, dus ’t gaat allemaal goed daarbinnen 😉

De smeerboel!

Ja, het wordt een rommeltje. Maar dat wordt het sowieso. Daarom is een Antilop of een andere kinderstoel met een dienblaadje rondom echt ideaal. Slabbetje voor en de mouwtjes opstropen en dan valt het verder reuze mee. Tip: vermijd dingen die zo leuk *splet* zeggen als je er met je mollige babyhandje op slaat.

En dan?

Heb je echt geen garantie dat het van die lekkere eters worden. Bij ons lustten ze van alles, tot een maand of 14. Maar in elk geval heb je dan 8 maanden lang een lekker makkelijk etende baby gehad, zonder gedoe 😉

DSC05299 DSC05345-001 DSC06340

 

 

 

 

Kleine babygarderobe.

DSC06243Een baby heeft niet zo heel veel kleertjes nodig. In elk geval veel minder dan de gemiddelde baby heeft. Je hebt gauw te veel maar te weinig is ook niets. Moeten wassen omdat je verlegen zit om een inieminiebroekje is echter ook stom.

In het begin had de baby echt weinig. Een paar wollen rompertjes, wollen maillotjes en puntsjaaltjes tegen dat eeuwige gekwijl van ‘r. Een oversized wollen vest voor als ze naar buiten ging en dat was het wel.

Maar, ze zit ook geen hele dagen meer tegen mij aan geplakt en de winter komt eraan, dus tijd om even te checken wat er moet worden aangeschaft, om te voorkomen dat ik de ene week naar de winkel moet voor rompers, de volgende voor broekjes en daarna voor sokken.

Zo gek toch. Een rompertje wat de ene dag prima zit, daarin is ze de volgende dag net een rookworst, zo opgepropt. Negen maanden en negen kilo spek en liefde <3

Wat ze nu heeft kan ze, behalve de jurkjes, tot het einde van de winter dragen.

  • twee wollen paarse maillots
  • een grijze en een zwarte broek
  • een stapeltje lelijke maar warme wollen rompers, alleen nog okee ergens onder
  • een paars mouwloos jurkje
  • een zwart mouwloos jurkje
  • twee vestjes voor binnen
  • een gebreid mouwloos dingetje

Hiermee kan ze een dag of vijf worden aangekleed. Dat moet zeven dagen worden + iets reserve. Ik ging uit van drie laagjes: romper, iets erover, vestje.

Ik heb netjes uitgeschreven welke ‘outfits’ ik kon maken met wat ik heb liggen en kwam tot de conclusie dat ik nog het volgende nodig heb:

  • twee donkere maillots
  • twee donkere nette rompers of truitjes met kraagje en lange mouwen
  • twee dunnere vestjes / truitjes / warme tuniekjes
  • eventueel een jurkje, want de papa van de Toetje houdt van babytjes in jurkjes <3
  • sokjes

Dus als we in de buurt zijn, ga ik keurig met mijn boodschappenlijstje (jaja) naar de Kappahl. Dat is een soort H&M, met iets duurdere maar ook iets leukere (want niet zo schreeuwerig & zonder stomme teksten) en kwalitatief iets betere kleding in biologisch katoen. Gelukkig groeit Toetje nog wel, maar niet elke drie weken weer een complete maat.

Winkelen om het winkelen is absoluut niet mijn hobby. Maar precies weten wat je nodig hebt, vinden wat je zoekt, de baby mooi aankleden, niet misgrijpen en weer een maand of vijf vooruit kunnen met een relatief kleine investering in leuke dingen, dat vind ik dan wel weer fijn.

Zo. Opzouten met je zomer ;)

Oooh, ik hou van de herfst. En de winter. En de vroege lente. En van de lange lichte avonden, niet donkere nachten en lichte ochtenden.

Het enige waar je me geen plezier mee doet, zijn die te lange, te warme, te fel verlichte dagen van begin juni tot begin augustus. En hoewel ik het heerlijk vind om naar het strandje te gaan, met ’t bootje te varen, naar buiten te kunnen lopen zonder jas en tot laat buiten te zitten, ben ik altijd weer blij als het augustus is. Bijna herfst!

Dat de zon nog niet op het grasland naast ons huis staat als je ’s ochtends wakker wordt, zodat er van die mooie dauw overheen ligt. Dat de schaduwen langer worden. Het licht wat meer gefilterd. Dat het herfst wordt, met overal bessen, paddestoelen en de eerste verkleurende en vallende blaadjes en spinnen en overvliegende ganzen. Dat het weer gezellig is om ’s avonds een kaarsje aan te steken. Dat de ochtenden zo heerlijk koud en stil zijn met stoomwolkjes uit je mond en de middagen soms toch nog aangenaam warm. Dat chocolademelk met slagroom en kaneel weer lekker is om te drinken en appeltaart om te bakken. Dat er pompoenen zijn, die ik eigenlijk niet zo lekker vind maar zo bij de herfst vind horen dat ik er toch soep van moet maken.

We zetten er een stemmig muziekje bij op, natuurlijk! (geen herrie, ik zweer het!)

Deze diashow vereist JavaScript.

Waarom je naar Sørlandet op vakantie wil.

Toen we naar Noorwegen vertrokken, had ik mezelf meer in een wat Noorwegeriger deel van Noorwegen terecht zien komen. In de buurt van Elverum in het lage oosten, of juist aan de westkust, ergens tussen Bergen en Steinkjer. Maar het werd de zuidkust en dat is prima.

Deze diashow vereist JavaScript.

Onze woonplaats ligt centraal, Oslo en Stavanger zijn beide vier uur rijden van hier. Net als de ‘echte’ bergen. Er zijn op een half uur van hier rechtstreekse vluchten naar Schiphol en de ferry naar Denemarken is even ver rijden. Dat je geen drie dagen hoeft te reizen, is voor bezoekers ook wel prettig.

We zijn, voordat we hier gingen wonen, vaak op vakantie geweest in Noorwegen, maar nooit in deze regio. Ik kende het alleen van de foto’s.

De naam van deze regio is Sørlandet, het zuidland. Het zijn de provincies Vest en Aust Agder. In het zuiden van Sørlandet is er de scherenkust, dieper landinwaarts zijn er bergen tot 1500 meter hoogte. De regio is net zo groot als half Nederland, er wonen net geen 300.000 mensen. Het is relatief dichtbevolkt.

Ook voor vakantie is het hier prachtig. Waarom Sørlandet een leuke vakantiebestemming is?

  • Het is -relatief- dichtbij. Dordrecht – Hirtshals is precies 1000 kilometer. In Hirtshals neem je de ferry naar Kristiansand, die er in de zomer 2 of bijna 3,5 uur over doet, afhankelijk van de maatschappij.
    Hoe lang je over het stuk NL – DE – DK doet, varieert echter. Het kan in 10, maar ook in 14.
  • De overtocht is goedkoop. Voor zo’n 100 euro vaar je met je auto en je gezin naar de overkant. Net even iets anders dan bijvoorbeeld Kiel – Oslo, waar je al snel 400 euro kwijt bent, en vervolgens nog ‘gedwongen’ wordt aan boord te eten en te drinken.
  • Er zijn weinig Nederlanders. Voor sommige mensen een groot pluspunt. Sørlandet is vooral populair bij de Noren zelf, rijke Osloërs en mensen van de westkust hebben er huisjes aan de kust.
  • Er zijn geweldige vaarmogelijkheden. De Blindleia is de vaarroute vanaf Lillesand naar het zuiden, die tussen het vasteland en de eilanden door gaat. Je vaart hier redelijk beschut en je hebt veel minder invloed van het weer op het Skagerrak. Als je hier een huisje huurt van een particulier, kan je vaak ook een bootje huren.
  • Het heeft het allebei. En gezellige stadjes en dorpjes met hier en daar een terrasje maar ook stille eilandjes, uitgestrekte bossen, mooie bergtoppen en heldere meren. Je kan in zee zwemmen, dagen wandelen zonder iemand tegen te komen of naar (gratis) concerten en activiteiten.
  • Je kan met je Hollandse benen redelijk wandelen en fietsen. Er is hoogteverschil, maar ook als je alleen maar polderpaadjes gewend bent, kan je hier lekker wandelen. Ga je liever verticaal de berg op: die mogelijkheid is er ook.
  • Je kan prachtig vissen. Om in zee te vissen heb je geen moeilijke vergunningen nodig. Er zijn mogelijkheden te over hiervoor.
  • Het weer is mooi. Ja, het mooiste van Hele Norge. De meeste zonuren en redelijk hoge zomertemperaturen maar zoals overal in Noorwegen: je moet het treffen. Je kan verregenen, maar ook hele dagen heerlijk buiten zijn, van ’s morgens vroeg tot ’s nachts, want rond de zomerzonnewende wordt het amper donker.

Als je rechts klikt op de tag ‘vakantie in Noorwegen’ kan je onder andere posts lezen over hoe je er komt. Op de site van visitnorway lees je toeristische informatie.