Recessie: lekker doemdenken

Van de opleving na de crisis snap ik niets omdat er weinig is veranderd aan de oorzaken van die crisis in 2008.

De enorme private schulden, overheden met schulden, banken met amper reserves, doorverkochte slechte hypotheken en huizenmarktbubbels…. bijna alles is bij het oude gebleven of verergerd ten opzichte van toen.

Met verwondering zie ik hoe mensen vorig jaar doodsbang waren een huis te kopen en nu met zijn allen staan de dringen om 3,5 ton voor een lullige eengezinswoning te betalen. Beeehhh!

Er leken tijdens De Crisis dingen ten goede te veranderen. Andere manieren van financiering, lokale kwalitatief hoogstaande producten in plaats van wegpleur uit China, meer interesse voor dingen zelf doen….

Maar veel mensen zijn weer verblind door een ‘het kan niet op’ roes en jubeldejubel over groeiende economie en aantrekkende, zelfs lichtelijk overspannen rakende huizenmarkt.

Mooi, tot je de armoede ziet die is gecreëerd op het moment dat je kind het minder goed heeft op school, geestelijke problemen krijgt. je ouders te slecht zijn om thuis te wonen maar nog te goed voor een sterfhuis.

Natuurlijk komt er weer een mindere periode. Die komt er steeds, dat leerde je al in havo 2 bij economie waar je wel leerde hoe je een kostprijs berekende van een pot nutella maar niet hoe je je eigen economie regelt. Gemiste kans dat trouwens, maar vermoedelijk wil ‘men’ op dat gebied niet al te wijze mensen?

Moet je dingen doen of laten uit angst? Ik denk van niet. Als ik een huis zou willen en kunnen kopen dan zou ik het ook doen, mits ik de rente goed zou kunnen wegzetten, het versneld zou kunnen aflossen en er minimaal 15 jaar zou willen blijven wonen. Is het slim om voorbereid te zijn op mindere tijden? Dat denk ik absoluut wel.

Natuurlijk is het fijn om te profiteren van een aantrekkende economie maar doe dat dan op een andere manier dan je tot je nek in de schulden te douwen en je koopkracht te demonstreren door middel van weer een nieuwe keuken, bank of outfit.

Mr FOB  weet hoe je goed met je centjes omgaat.

Ik denk dat het altijd een goed idee is om je voor te bereiden op mindere tijden. Niet door te preppen of geweren aan te schaffen of zelfvoorzienend op een boerderij in Frankrijk te gaan wonen (hoewel…. ;))

Maar gewoon, door kleine dingen te doen je die minder afhankelijk maken. Minder kwetsbaar. Gelukkiger.

Een buffer opbouwen. Praktisch elk budget heeft ruimte voor besparingen en sparen. Dingen zelf leren doen,van brood bakken tot meubels maken.
Kleiner gaan wonen zodat je minder lasten hebt. Je bezittingen verminderen zodat je kleiner kan wonen, je lichter voelt en minder nodig hebt. Door geen maximale hypotheek te nemen en je zelfs heel ernstig af te vragen of je wel zeker weten een huis wil kopen dat je moet onderhouden en dat je vastknoopt aan een hypotheek. Door minder nodig te hebben.

Doe gewoon niet als de rest van de kudde. Dat is namelijk heel vaak een slecht idee 😉

Deurwaarders :o

Toen ik 18 was, stopte ik met school. Ik moest wat en kwam bij een deurwaarderskantoor terecht. Een voor deurwaarders-begrippen mensvriendelijk kantoor. Ik had er geweldige collega’s, allemaal figuren. Een cliniclown, een zevendedagadventist, een veganist en een iemand wiens huis net een asiel voor zielige mensen was.
En een baas van de oude stempel, die met veel kabaal binnen kwam zetten en dan riep: ‘manlieve, ik wasde net bij ene maisonette in krispijn, en daar zaten ze me toch mee z’n allen hasj te snuiven!’

Ik begon met dictaat uitwerken. Op een bandje luisteren naar tekst en die uittypen, of zelf iets verzinnen. Daarna mocht ik ook zelf dossiers nalopen en de telefoon opnemen en mensen helpen aan de balie, dat was veel leuker.

De eerste dag dat ik er werkte, zei de baas toen hij mijn brieven controleerde: ‘manlieve, hedde gij geen Nederlands gehad op school ofzo?’ omdat ik ‘actief’ in plaats van ‘aktief’ had geschreven. Ik vond natuurlijk dat ik gelijk had en vertelde dat ook.

De man is altijd bijzonder aardig tegen me geweest waar hij andere mensen gewoon op hun vrije dag twee uur met de trein op en neer liet reizen om een dossier te zoeken dat achteraf in zijn eigen kofferbak bleek te liggen.

De lol ging eraf toen de blaaskaken uit Rotterdam kwamen om het kantoor over te nemen. Wat een vreselijk volk. De sfeer veranderde ook, er waren de slijmballen die ook opeens bij de toffe mannetjes wilden horen en de mensen die zich daarvan distantieerden. Ik werd een keer op het matje geroepen omdat ik een te laconieke werkhouding had’. Ik deed mijn werk wel goed, de chef de bureau was hartstikke tevreden maar ik nam het niet serieus genoeg, volgens die 200 kilo wegende brulboei die inmiddels het kantoor bestierde.

Op een dag kwamen er heel lieve mensen, die konden 780 van de 800 euro betalen, en hopelijk hiermee de rechtszaak voorkomen die voor de dag erna op de rol stond. Omdat het een zaak was van het kantoor in Rotterdam moesten we bellen voor akkoord. En het KON NIET. Niet te vermurwen. En er kwamen meer van zulke zaken.

Het leuke van het werk was juist dat je mensen kon helpen. Er was een dossier met een schuld van 3000 euro. Dat liep al zo lang en het overgrote deel van het bedrag bestond uit rente. Ik heb die mensen toen gebeld en gevraagd of ze iets in een keer konden missen tegen finale kwijting. 150 euro bleken ze een paar dagen later bij elkaar te kunnen schrapen.
Ik belde de opdrachtgever en die vonden het prima om daarmee het dossier af te sluiten, want de vordering was toch al zeven jaar geleden uit hun boeken geschreven.
(ARGH! Waarom dan nog zo lang mensen wurgen!). Maar die mensen waren helemaal gelukkig want die waren opeens van bijna 3000 euro schuld af. Gewoon te huilen aan de telefoon, voor iets dat zeven jaar geleden al laconiek was weggewuifd door de schuldeiser. Zucht.

En mijn collega R. Er belde iemand dat ie niet kon betalen. Hij wilde het wel, maar elke keer komt ie dan langs de coffeeshop en als ie daar weg gaat, is het kantoor weer dicht en zijn geld op.
Ze heeft hem begripvol uitgelegd dat hij dan beter via die-en-die straat naar het kantoor kan komen, en teruglopen langs de coffeeshop. De dag erna en vervolgens elke maand stond hij op de stoep om te betalen, helemaal blij dat het gelukt was.

Of een man die nergens op reageerde, tot er gedreigd werd zijn naam in de krant te publiceren. Dat gebeurde heel soms. Die kwam voorrijden in een ENORME Mercedes en haalde een enorm pak briefjes van 500 uit zijn borstzak, betaalde 6000 euro en maalde niet eens om zijn kwitantie. Weg was ie weer. Dat was geen zuivere koffie, denk ik.

Een Antilliaanse vrouw die kwam betalen en na drie seconden weer naar buiten rende terwijl ze op de grond spuugde en schreeuwde ‘Aaah, ik voel hier een sleeeechte aanwezigheid!!!’ Van een andere mevrouw die kwam betalen kreeg ik altijd een zak drop. Paste leuk bij mijn zwarte kleren.

Ja, het was best een leuke tijd.

Het is best schandalig hoe er met mensen met schulden wordt omgegaan.
Als iemand in de bijstand zit en zijn zesde boete voor rijden zonder gordel of mobiel bellen achter het stuur krijgt, dan ben ie naar mijn mening best een idioot. En het zijn ook vaak dezelfde mensen die de nieuwste mobiele telefoon en televisie hebben. En de torenhoge wehkampschulden.

Maar er zijn zo veel mensen die door iets lulligs vreselijk in de problemen komen en er vervolgens niet meer uitkomen. Baan verloren en vervolgens maanden op het UWV moeten wachten terwijl ze de ene na de andere rekening niet meer kunnen betalen. Een zoon die het verkeerde pad op gaat en de ouders financieel meesleurt. Een grote klant van een ZZP’er die failliet gaat. Een schuldhulpverlener die er met het geld vandoor gaat.

Net als de mensen die ik hierboven noemde. Op 20 euro na, konden ze alles betalen. Maar toen ging de dagvaarding door en kwamen er griffierechten bij a 140 euro en werd het vonnis betekend a 85 euro. Zo onnodig.

En natuurlijk maakt een deurwaarder ook kosten die betaald moeten worden en moet je zorgen dat je uit de schulden blijft. Zeker als je moeite gaat hebben ze terug te betalen.

Je hebt ze erbij, de aso’s die het geen hol interesseert en zeggen ‘van een kale kip kan je toch niet plukken’ en dierenartsrekeningen en boetes voor te hard rijden lachend verscheuren. Maar een boete van 30 euro is in no-time een vordering van 300 euro en dat is heel erg veel geld voor iemand met een minimum inkomen.

Het kan ook zo verlammend zijn. Meestal is geen geld niet het enige probleem dat mensen hebben. Die rekening is vaak nog wel het minste probleem. En het makkelijkste is, om weg te kijken. Niet slim, maar het is allemaal wel te verklaren.

Het wordt de mensen ook veel te makkelijk gemaakt om kredieten af te sluiten. De wehkampen hebben de wanbetalers gewoon ingecalculeerd en verdienen goud geld aan de rente en koop-nu-betaal-later waarmee ze mensen lokken. En het is niet slim, maar ik kan me bijvoorbeeld best voorstellen dat je als je zelf niets hebt en zwanger bent de verleiding om voor ‘een paar tientjes per maand’ mooie babyspullen te kopen, heel erg groot is. Te groot.

De oplossing, die heb ik ook niet. Maar:

  • Als je in de schulden zit, zorg dan allereerst voor een buffertje, zodat je geen nieuwe schulden hoeft te maken. Als het mogelijk is, natuurlijk. Misschien kan je maandelijkse aflossingen tijdelijk halveren.
  • Houd contact met je schuldeisers. Zeker als je bezig bent met dingen op de rit te krijgen. Stuur een mail of bel geregeld even om de stand van zaken door te geven, ook al ben je zelf ook nog in afwachting.
  • Tref je een schappelijk iemand, vraag dan de naam van diegene, zodat je die de volgende keer weer kan spreken.
  • Houd bij wie je spreekt. Ik heb ook wel eens een heel leuk gesprek met iemand gehad en een regeling getroffen om die vervolgens vergeten te bevestigen waarna de baas daarheen ging om beslag te leggen. Ze waren gelukkig helemaal niet boos op me maar niet iedereen geeft zijn fouten even grif toe tegen de baas 😉
  • Vraag als je een regeling treft, om een bevestiging hiervan
  • Wees eerlijk. Je kan beter 20 euro aflossen dan zeggen dat je met 100 komt en het vervolgens niet doen.
  • Probeer dingen bij te houden. Destijds stonden er tienduizenden euro’s op de rekening van mijn werkgever van bedragen die niet naar een dossiernummer te traceren waren. Toch lullig. Vermeld de juiste nummers, bewaar post en controleer de kosten die de deurwaarder in rekening brengt.
  • Vraag het na als het onduidelijk is en laat je niet van de wijs brengen door grof juridisch taalgebruik. Soms is een vordering gewoon onterecht en vooral incassobureaus hebben er een handje van om gewoon een enorm grote bek op te zetten zonder de feiten van hun opdrachtgever te checken.
    (het verschil tussen een gerechtsdeurwaarder en een incassobureau is dat een incassobureau alleen een grote bek mag opzetten en een gerechtsdeurwaarder alle juridische handelingen ook kan en mag doen)
  • Heb je schulden die al langer lopen, vraag dan om een kostenoverzicht. Hoe hoog was de hoofdsom? En de rente? En de kosten? Hoe lang ga je er nog over doen om het af te lossen? Proberen het af te kaarten door in een keer een groter bedrag te betalen, kan veel voordeliger zijn. Nee heb je, ja kan je krijgen.
  • Probeer het je niet te laten bepalen. Uiteindelijk kom je er weer uit. Deurwaarders- en incassopersoneel dat hooghartig doet aan de telefoon is gewoon zielig volk. Ik had destijds ook een collega, die liet mensen die met een mobiel nummer belden (dat was toen nog relatief nieuw), vaak extra lang in de wacht staan. Om te jennen. Die heb je er ook tussen… Sta er boven.

Nou ja, dat dus. Destijds mocht ik de opleiding tot deurwaarder gaan doen maar ik had er geen zin in. Ik vind het niet erg dat ik het niet heb gedaan. Het is echt niet de wereld waarin ik nog langer had willen blijven werken. Na het eerste kantoor heb ik nog een tijdje bij een andere deurwaarder gewerkt, die meer zaken van bedrijven tegen bedrijven had. Ook daar heb ik het erg naar mijn zin gehad, tot we naar Terneuzen verhuisden en ik daar een juridische opleiding ben gaan doen. Waar ik vervolgens nooit meer iets mee gedaan heb.

Zo dat was ‘oma vertelt’ voor vandaag.

Fijne dag!

Je moeder!

Ik heb best een leuke jeugd gehad. Mijn moeder is echt de liefste die ik me kan wensen en was er altijd voor mij en mijn broertje. Met mijn vader kan ik de laatste tijd ook beter overweg.

Eigenlijk ben ik best vervelend, ik loop altijd te ouwehoeren tegen mijn moeder dat ze dingen anders kan doen. Maar ik wil liever niet dat mijn moeder zich vergiftigt met carcinogene cremetjes en anti-aanbaklagen.

En als bezorgde dochter met toch ouder wordende ouders (sorry, ouders), maak ik me soms een beetje zorgen als ze grapjes maken over het feit dat ze niet eens naar een appartement zouden kunnen verhuizen omdat ze zo veel spullen hebben. Mijn vader is ook al bijna 70. Dus loop ik soms een beetje te gallen op de boeken, vaasjes en rollen behang die de kasten bevolken. Maar ja, hun leven.

Maar ik houd wel van ze hoor. Van allebei. Ik zeg het nooit, maar ik zeg soms wel lieve dingen. Eigenlijk schrijf ik ze meestal, want ik schrijf liever dan dat ik praat. Maar net zoals ze mij vroeger wijsmaakten, zeg ik tegen ze dat ik zo tegen ze zeur, omdat ik om ze geef en niet wil dat ze de zelfde fouten maken als ik 😉

Mijn moeder ziet er altijd mooi uit. Daar doet ze heel veel moeite voor, terwijl dat in mijn ogen overbodig is omdat ze van zichzelf al mooi is. Grote lol met mijn vader toen mijn moeder 125 euro lichter bij de kapper vandaan kwam en we echt niet zagen dat ze al geweest was.

Grote lol om mijn moeder. Mijn nette, nooit vloekende of geslachtsdelen roepende moeder. Die altijd alleen heel zedige moppen vertelt. Die dan opeens op een verjaardag die mop begint te vertellen over de man die met zijn hond naar de hoeren ging. Alleen de koppen van mensen (iedereen valt dan ook stil) zijn goud waard.

Uiteindelijk is het ook helemaal geen schunnige mop, maar ze kan hem leuk brengen.

Mijn moeder mailde me een stukje dat ze geschreven had voor als ik eens zonder bloginspiratie kwam te zitten. Ik kwijlde bijna de wijn uit mijn mond van het lachen.

Komtiehe.

Opvoeden

Ik heb mijn dochter zo goed mogelijk opgevoed.

Netjes praten en eten. Met twee woorden spreken, niet jij-en en jouwen tegen andere mensen.

Handjes wassen op gezette tijden, en nee, niet met desinfecterende zeep. (toen al niet!)

Twee keer per dag tanden poetsen.

Centjes groeien niet vanzelf in mamma’s portemonnee.

Eerst sparen voordat je iets gaat kopen. Nog eens goed nadenken of je dat cadeau voor je verjaardag écht het allerleukst van de hele wereld vindt. Of je je verjaardagsgeld echt uit wil geven aan nog een Little Pony.

Eerbied voor dieren en planten. Meegegeven dat dieren ook gevoel hebben en dat je alleen vieze vliegen en een mug mag doodslaan. En dat dan nog zonder het insectje onnodig te laten lijden.

Laten weten als je bij een vriendje in de buurt gaat spelen.

Dat is volgens mij best aardig gelukt, al dat “opvoeden”.

Dochter is de alternatieve weg ingeslagen.

Eerst werd ze “Gothic” op 15 jarige leeftijd. Daar na ging het echte gothic er een beetje af en tot op heden draagt ze nog alleen maar verstandig zwart, in plaats van mooie fluwelen rokken en jurken met kant en veters en zijde.

Betrok met vriend een leuke flat. Die werd volgestouwd met allerlei spullen. Paarse lappen aan de muren, rekken vol met snuisterijen midden in de woonkamer. Kortom, ze kocht nog best vaak iets nieuws.

Maar nu:

Zijn de rollen omgedraaid. Niet dat ik nu van haar leer hoe ik moet praten (misschien Noors) en eten met mes en vork.

Ik maak soep: “je kan beter bouillon maken van botten.”

Ik maak weer soep: Je kan beter een bewegend stuk van de (uiteraard biologische) koe, kip, nemen.

Ik was mijn haar: Weet je hoe slecht shampoo is voor je?

Ik crème mijn gezicht in: Daar zitten parabenen in. Onder andere.

Ik pak een koekenpan: Heel ongezond, die anti-aanbak laag.

Ik heb een nieuwe pan: Op zogezegd gezonde keramische pannen zit ook een laag.

Ik koop een vaasje: Je kan net zo goed een lege augurken pot pakken. Het gaat toch om de bloemen? En je hebt heus wel iets staan in de toch al veel te volle schuur.

Ik koop bloemen: Bij de kweek van (bijvoorbeeld) tulpen wordt heel veel gif gebruikt.

Ik koop bloembollen op Texel: Daar wordt ongeveer het meeste gif van alles opgespoten.

Ik koop kleding: Je hebt al best veel kleren toch? Ik weet een leuke Zweedse kledingwebsite voor jou, met hele okee’je kleding.

Ik doe een restje in een plastic bakje of nog erger een stukje plastic folie ergens omheen: Dat is heel slecht met al die weekmakers.

Ik koop een boek: Je kan beter je E-reader gebruiken. Scheelt weer bomen.

Dus:

Maak ik soep uitsluitend van botten en ossenstaarten.

Was ik mijn haar met Alepp zeep en/of appelazijn.

Walnoten olie voor de reiniging en amandelolie op mijn gezicht en douche gewoon (al jarenlang) met water. Make up van Hauschka.

Ik bak in gezonde pannen. Zo niet, voel ik me er niet blij mee.

Ik koop geen vaasjes meer. Schichtig loop ik door het tuincentrum langs de afdeling “leuke dingen”. Ik koop er nog wel potgrond en af en toe een nieuwe kamerplant, die ik dan weer eindeloos stek.

Heb ik al sinds augustus bijna niets meer aan kleding gekocht, ja alleen bij die Zweedse mevrouw twee reuzegave T-shirts en ben aan het combineren geslagen met zwart en leuke sjaals. (een hele la vol)

Plastic bakjes grotendeels vervangen door verstandige glazen bakjes en potjes. Plastic folie héél sporadisch. Altijd denken aan mijn dochter als ik het een keer ergens voor meen te moeten gebruiken. (the all-seeing-eye)

En boeken.. tja, ik heb het liefst een boek in mijn handen. E reader is leuk voor vakantie of zo. Maar dat blijf ik dan toch maar doen.

Samenvattend:

Mijn dochter en ik hebben elkaar redelijk goed opgevoed denk ik.

Mijn dochter: (en dat soort dingen zeggen we eigenlijk bijna nooit tegen elkaar. Niet dat het slecht is voor milieu of zo ;-), maar gewoon omdat we een vrij nuchtere familie zijn.) is een tópmeid. <3 <3 <3.

 

Lekkere olietjes.

Een kennis deelde dit op facebook. En ik vind het zo’n raak stuk, dat ik het graag wil delen.

Waarom? Omdat ik het echt om te huilen vind, letterlijk, hoe wij omgaan met de mensen in het Midden Oosten. Hoe we ons laten vertellen dat we democratie gaan brengen en zorgen dat de terroristen ons niet lastig vallen hier. Laat ze maar lekker daar blijven. Daarom bombarderen we ze.

Mensen! Word wakker! We zijn verslaafd aan olie. Onze gewassen op de akkers groeien niet zonder olie. Worden niet geoogst zonder olie. Komen nergens zonder olie. Onze huizen worden niet gebouwd zonder olie. Er zijn geen luxe reisjes en moderne technologie mogelijk zonder olie. Onze kleding wordt gemaakt van olie. Ons eten zit verpakt in olie. We zijn nergens zonder olie. Onze spullen worden niet verscheept zonder olie.

En olie, dat heeft het Midden Oosten. En gas. Die hele fokking oorlogen, die ellende, is die er omdat die terroristen zichzelf komen opblazen hier
of hebben we dat wellicht een heel klein beetje zelf veroorzaakt met onze dorst naar olie?

Door regeringsleiders die meer met hun eigen volk hadden dan met het Westen af te zetten, coupes te ensceneren en hier en daar de feiten wat om te draaien? Door onschuldige burgers af te knallen? Je zou voor minder terrorist worden. Opeens is er weer een schurkerige leider in het Midden Oosten die zijn volk laat creperen, die hoognodig gebombardeerd moet worden.

Geloof je het zelf nog?

Waarom gaan Wim Lex en Maxima gezellig op handelsmissie naar Saudi Arabie? Als er een land is dat nu niet echt hoog scoort op het gebied van mensenrechten is het dat land. Dat kan toch niet te maken hebben met oliebelangen? En Saudi Arabië zou toch nooit de idioten financieren die hier door de kranten worden doodgeknuffeld? Omdat we een bepaalde richting op moeten denken?

Zien we wat er gebeurt? Facebook, toch een belangrijk medium, besluit om fake nieuws te gaan verwijderen. Alternatieve geluiden, dat is. Want zelf nadenken is moeilijk! Iets checken, te lastig. Alles wat niet mainstream is, wordt de pas afgesneden.

Iedereen wordt bang gemaakt. Ze willen onze kerstmarken opblazen! Ga maar naar binnen, mensen haten en op Geert stemmen. Want zoals we weten maakt ELKAAR HATEN de wereld een veel fijnere en veiligere plek. Kijk vooral niet naar jezelf en stel geen vragen want voor je het weet ben je een conspiracy theorist, complotgekkie of aluhoedje en dat willen we niet he.

We worden met zijn allen tegen elkaar opgezet en afhankelijk gehouden van olie. En internet 😉 Ik weet niet meer wat waar is. Ik weet wel dat de belangen achter de schermen van onze poppenkast zo groot zijn dat er veel mensen over lijken gaan, graag zelfs. Als je lacht om overheidspropaganda in andere landen, onderzoek dan ook eens die van je eigen land. Misschien is die wel net zo achterlijk. En dodelijk.

In plaats van onze eigen rol in de conflicten te bekijken, roepen we ‘pleur er een bom op’ en ‘alle buitenlanders oprotten’. Als wij het maar goed hebben. Met een goed gevulde koelkast en van gekkigheid niet meer wetend wat we onder die klotekerstboom moeten pleuren omdat we verzuipen in de weldaad en nog altijd meer willen.

Ten koste van de menselijkheid. Empathie. Liefde. Verdraagzaamheid. Van de mooie dingen.

Maar who gives a fuck. Daar kan je toch geen economische waarde aan hangen.

Er zijn genoeg oorlogen omdat iedereen de andere kant op kijkt en zijn mond houdt. En ik ben dat zat. Niet dat ik me als de zoveelste schreeuwer in oneindige facebookdiscussies wil mengen, maar dat er kinderen sterven omdat hun onderkant eraf is gebombardeerd door westerse bommen omdat wij vinden dat wij een groter stuk van de taart verdienen dan anderen, dat kan ik niet meer aanzien.

Dan maar wat minder bloglezers  😉

(check even door wie Al Qaida en co bewapend zijn, dat is niet echt een publiek geheim. of wel. whatever).

Maar goed, dat stukje dus.

Liebe Freunde,

mein tiefes Mitgefühl gilt allen Freunden und Angehörigen der Opfer der Berliner Schreckenstat.
Mein Sohn war beim Münchener Anschlag eines 18-jährigen Nazis in der Nähe eines weiteren Anschlagzieles – das sich dann als falsche Warnung herausstellte – und musste sich in einem Supermarkt verstecken. Er schrieb mir damals „live“ eine SMS. Ich kann die schrecklichen Ängste der Berliner Eltern deshalb umso mehr nachempfinden.

Pegida-Chef Lutz Bachmann versuchte umgehend, aus den Ereignissen politisches Kapital zu schlagen. „JEDER, absolut JEDER Welcome-Klatscher, Teddybären-Werfer und JEDER, der die Politik der offenen Grenzen begrüßt hat Blut an den Händen!“, hetzte er via Facebook.

Ja, Herr Bachmann, wir alle haben als Mitglieder eines gewalttätigen Kollektivs Blut an den Händen. Das Blut von Millionen syrischer und afghanischer, afrikanischer und irakischer Mitmenschen, die von unserer Politik zerfetzt wurden. Das Blut von Tausenden ertrunkenen, auf der Flucht verwundeten, missbrauchten Frauen und Männern, die vor unseren Bomben geflohen sind.
Wir Teddybären-Werfer versuchen durch Mitgefühl und Menschlichkeit ein Gegengewicht zu einer zunehmend auf Härte und Konfrontation ausgerichteten Zeitstimmung zu bilden. Wir können damit nicht alles wieder gut machen, was Kriegstreiber in unserem Namen und teilweise mit unserer Duldung in den Heimatländern dieser Flüchtlinge angerichtet haben, aber wir versuchen wenigstens ein kleines Zeichen zu setzen – und wenn wir nur für einen Augenblick das Gesicht eines Kindes aufhellen können, das Schlimmes durchgemacht hat.
Das tragische Geschehen in Berlin populistisch und politisch zu missbrauchen ist einfach nur schäbig, und es zeugt von einer geistigen Nähe genau zu denen, die man ja vorgibt bekämpfen zu wollen.
Zu Recht sagt Heribert Prantl in der SZ:
„Seehofer missbraucht das Attentat von Berlin, um gegen Merkels Flüchtlingspolitik Stimmung zu machen. Das ist böse und perfide.“

Als würde man jemals Terror mit Terror besiegen können.
Wir hingegen müssen lernen, den Hass zu besiegen. Zu hassen heißt – wie die Sufis sagen – als trinke man jeden Tag Gift, in der Hoffnung, damit den anderen zu zerstören.

In dieser entsetzlich kriegerischen Welt kann nur eines zum Frieden führen: ebendieses kriegerische Denken in sich zu beenden.

Gregor Gysi schreibt zu Recht: „Endlich müssen wir begreifen, dass wir die weltweit existierenden Krisen so schnell wie möglich überwinden müssen, wenn wir solche Anschläge in Zukunft ausschließen wollen.“

Nationalismus ist eine Seuche und nicht die Lösung des Problems.

Man kann sich noch so sehr abschotten wollen vor dem bösen Fremden – damit wird das eigene Böse doch nicht verbannt.

Wir dürfen nicht mehr zusehen, wie die reichen Länder aus Gier nach Bodenschätzen und Öl und um sich an Waffengeschäften zu bereichern, die ärmeren Länder mit staatlichem Terror vernichten.

Was in Berlin geschah, ist schrecklich, an anderen Orten der Welt ist der Schrecken, der uns jetzt verstört, weil er immer noch relativ selten ist, jedoch Alltag.

Lasst mich diesen kurzen Text mit den Worten der tapferen Bertha von Suttner beenden:
“Zu den Gefühlen, die uns der Krieg einflößt, gehört leidenschaftlicher Mitschmerz, denn die Gräuel, die himmelschreienden Leiden, die er verursacht, gehen schon über die Grenzen des Erträglichen hinaus. (…) Dem Elend muss man ins Gesicht sehen, aber nicht um es als Unglück zu beklagen, sondern als Schlechtigkeit anzuklagen! Denn es ist keine Elementarkatastrophe, es ist das Ergebnis menschlichen Irrwahns und menschlicher Fühllosigkeit…“

(hier de gegoogletranslate versie in het Nederlands:

Beste vrienden,

Mijn diepste medeleven gaat naar alle vrienden en familieleden van de slachtoffers van de Berlijnse gruweldaad.
Mijn zoon was bij de aanslag in München een 18 jaar oude nazi’s in de buurt van een verdere stop target – die vervolgens bleek vals alarm te zijn – en moest verbergen in een supermarkt. Hij schreef me terug dan “live” texting. Ik kan de vreselijke angsten de Berlijnse ouders dus nog meer inleven begrijpen.

Patriottische Europeanen tegen de islamisering van het Avondland CEO Lutz Bachmann probeerde onmiddellijk te slaan uit de gebeurtenissen van het politieke kapitaal. “ANY, absoluut iedereen welkom Beuker, teddy-werpers en iedereen die het beleid van open grenzen bloed heeft verwelkomd aan hun handen”, haastte hij zich via Facebook.

Ja, de heer Bachmann, we hebben allemaal als leden van een gewelddadige collectieve bloed aan hun handen. Het bloed van miljoenen Syrische en Afghaanse, Afrikaanse en Iraakse lui die werden gedood door ons beleid. Het bloed van duizenden verdronken, gewond op de vlucht, misbruikte vrouwen en mannen, die onze bommen zijn gevlucht.
Wij teddy-werpers proberen door mededogen en menselijkheid als tegenwicht voor een steeds gericht op hardheid en confrontatie Time Mood vorm.

Daarom kunnen wij niet maken allemaal goed wat oorlogszuchtige gedaan hebben in onze naam en sommige met onze instemming met de thuislanden van deze vluchtelingen, maar we op zijn minst proberen om een ​​beetje teken gezet – en als we voor een moment het gezicht van een kind kan fleuren , het slechte heeft ondergaan.

misbruik maken van de tragische gebeurtenissen in Berlijn populistische en politiek is gewoon armoedig, en er sprake is van een geestelijke verbondenheid juist degenen die proberen om dit te bestrijden dicteert.
Terecht zegt Heribert Prantl in de SZ:
“Seehofer misbruikt de moord op Berlijn om tegen het vluchtelingenbeleid stemming Merkel. Dit is het kwaad en verraderlijk. ”

Als men ooit in staat zou zijn om terreur te verslaan met terreur.
In plaats daarvan moeten we leren om haat te veroveren. Te haten is – zoals de Soefi’s zeggen – als je elke dag gif te drinken, in de hoop van de andere te vernietigen.

In deze verschrikkelijke oorlog kan de wereld alleen maar leiden tot een vrede aan deze zeer oorlogszuchtige denken op zich te beëindigen.

Gregor Gysi terecht schrijft: “Ten slotte moeten we ons realiseren dat we nodig hebben om de huidige wereldwijde crisis zo snel mogelijk als we willen dat dergelijke aanvallen in de toekomst te voorkomen overwinnen.”

Nationalisme is een ziekte en niet de oplossing voor het probleem.

Men kan nog steeds willen zo veel af te schermen van het kwaad vreemdeling – en dus hun eigen kwaad is niet verboden.

We kunnen niet langer toekijken hoe de rijke landen uit hebzucht naar mineralen en olie en rijk armen aanbiedingen geworden, vernietig de armere landen met staatsterreur.

Wat is er gebeurd in Berlijn, is verschrikkelijk, op andere plaatsen in de wereld is de nachtmerrie, de inmiddels radeloos ons, want het is nog steeds relatief zeldzaam, maar elke dag.

Laat me eindigen deze korte tekst met de woorden van de dappere Bertha von Suttner:
“Om de zintuigen die ons de oorlog inspireert, hoorde gepassioneerde Mitsch Merz, omdat de gruweldaden flagrante leed dat hij veroorzaakt, gaan zelfs verder dan de grenzen van wat aanvaardbaar toevoeging. (…) De ellende moet je het gezicht te zien, maar niet om te klagen als het ongeluk, maar om de boosheid te beschuldigen! Want er is geen natuurramp, het is het resultaat van menselijke waan en menselijke ongevoeligheid … “

Leugens, halve waarheden en manipulatie.

Maar eens even iets anders. Het nieuws. Ik praat zelden over politieke overtuigingen of nieuws op mijn blog. Dat komt omdat ik nooit zo goed kan vingerwijzen wie er nu De Kwaaie is en nog steeds het belachelijke idee heb dat de wereld er echt veel beter uit zou zien als we pas mensen zouden haten als ze ons daar persoonlijk reden toe gaven en niet omdat dat ons verteld wordt.

Maar het verbaast me steeds meer; het gemak waarmee mensen alles uit het ‘mainstream’ nieuws bijna klakkeloos aannemen. Waarom?

Ik heb trouwens ook familieleden die met droge ogen zeggen dat een kapotgeschoten klasje met kindjes in Irak geen probleem is, want collateral damage, kan gebeuren en de Amerikanen moeten ook hun werk kunnen doen, toch. Of ‘je moet er gewoon een atoombom op pleuren.’. Tja, wat valt er dan nog met elkaar te praten he?

Ik zeg niet dat niets op televisie deugt en alles op internet waar is, duh. Op internet lees je soms heel zinnige dingen die je tv je nooit zal vertellen.

Maar voordat je gelooft dat Saddam die massavernietigingswapens had / die Grieken lui zijn en onze Westeuropese eurootjes er keihard doorheen verkwanselen voor hun eigen pensioenen en niet omdat onze geredde banken zich tot hun nek in dubieuze projecten in dat land hebben gestoken /  Ghadaffi zijn soldaten viagra gaf om meer mensen te kunnen verkrachten en daarom dood moest -en niet omdat hij plannen met zijn land had die Amerika tegen het haar instreken-/ mensen die ergens tegen protesteren ‘rebellen’ zijn / Osama’s lijk ergens in zee gegooid is / GMO’s moeten worden toegelaten om de wereldbevolking te voeden kan je op zijn minst onderzoeken of deze dingen waar zijn. Dat het niet bijvoorbeeld gore, grove leugens zijn.

Want misschien, wordt er zo maar tegen je gelogen. Omdat het bepaalde mensen heel goed uitkomt als Het Volluk een Amerikaanse inval een prachtig idee vindt. Lekker mensen bombarderen bevrijden in het Midden Oosten! Vrijheid en democratie brengen.

Ik zeg niet dat je het antwoord op internet vindt, iedereen vindt iets anders en er is een grote kans dat je hierna alleen maar minder weet. Of meer, want je weet dat wat je altijd dacht dat waar was, niet waar is. Een hele geruststelling 😉

Wie komt het goed uit dat we worden afgeleid of tegen elkaar opgezet. Zijn beelden niet gemanipuleerd? Creatief geknipt en geplakt, geleend en uit zijn verband getrokken?

Verplaats je eens in de mensen in een ander land. In een andere situatie. Is het misschien vanuit hun oogpunt best heel terecht dat ze een grafhekel aan ‘ons’ hebben.

Inmiddels zeven jaar geleden keek ik de Zeitgeist films. En hoewel daar ook het nodige aan rammelt, veranderde het wel mijn kijk op de wereld. Dat je weet, dat er een andere kijk op de wereld is.

Amerika dat zijn onze vrienden, Putin is zo agressief, een groeiende economie is goed voor ons, arm of dakloos zijn is een keuze, je televisie informeert je eerlijk over het wereldnieuws, als je in het leger zit verdedig je je land en absoluut niet alleen de belangen van een kleine elite en p.s. we kunnen de wereld niet veranderen in een betere plek voor iedereen want dat is niet goed voor die mensen en bedrijven die profiteren van de ellende.

Blablabla.

Ik vind het vreselijk. Allemaal.

Het beste moment bestaat niet. Of wel.

Vandaag vierden we de verjaardag van de jongen, die zeven werd. Zijn derde verjaardag in Noorwegen!

20161129_145841
zelfgemaakte taartbodem, zelfgeklopte slagroom, zelfgemaakt glazuur, adhd-kleurstof en -sprinkels maar wel ecologische jam. scheelt toch weer he 😉

Twee jaar geleden woonden we net in Noorwegen, nadat we van juli tot eind oktober in de tent en in vakantiehuisje hadden gewoond. Was het het juiste moment? Als je de huidige hype op de huizenmarkt ziet en weet waarvoor wij het verkocht hebben, zou je denken van niet maar ik zou, met de wijsheid van vandaag, wederom de zelfde keuze maken.

Want het was wel het juiste moment. We wilden zo graag hier heen en eindelijk konden we gaan. Nog voor zijn eerste officiële jaar in groep 1 was er al zo veel ‘mis’ met de jongen en ons Leentje kwam ook met een steeds korter lontje thuis. De man stond steeds vaker uren in de file en ik droomde van rust, het bos, een eenvoudiger leven en mijn kindertjes in een wat gemoedelijker onderwijssysteem.

En we hebben hier alles gevonden, gekregen, wat we zochten. En zo veel meer.

20161129_155818
effe een blokje om met de oudste….
20161129_155420
en de jongste….

20161129_154140 Als we hadden gewacht, of hadden moeten wachten, hadden ik en de kinderen nog twee jaar gebotst met de school, had de man nog langer in de file moeten staan, had ik me nog twee jaar lopen opvreten over het feit dat werkelijk alles dat groeit en bloeit bespoten, bebouwd of gemaaid moet worden en wel.. hadden we deze twee prachtige jaren niet gehad. Ik had ze voor geen geld willen missen.

Maar ik ben echt blij voor vriendinnen die dankzij de aantrekkende huizenmarkt straks hun appartement zonder restschuld kunnen verkopen en naar dat zo begeerde huis met een tuin kunnen. Dat mensen die niet zo veel geluk (en hulp) hadden, straks niet meer ‘vast zitten’ aan een huis dat niet meer bij ze past.

Waarmee ik maar wil zeggen, er is geen ‘perfect moment’.

Nu hadden we misschien meer geld kunnen ‘vangen’, maar juist door die crisis en het feit dat we zo graag weg wilden, heb ik zuinig leren leven en dingen geleerd die ik anders misschien nooit had ontdekt.

(hier nog een leuk leesstukje over de banken en de crisis)

Ik denk dat je, zeker voor de toekomst, meer hebt aan een zuinige levensstijl, creativiteit en aanpassingsvermogen dan aan ‘groeiende’, economieën, lage hypotheekrente en stijgende huizenprijzen.

Als je iets graag wil doen, wil worden, wil maken of wil leren, wacht dan niet tot ‘het perfecte moment’. Begin gewoon. Ergens. Ik had zeven jaar geleden toen ik begon met bloggen, met twee huizen in de maag zat, de crisis om zich heen begon te grijpen en ik wel anders wilde leven maar niet wist hoe, ook nooit gedacht dat ik nog eens in Noorwegen zou komen. Met spaargeld. En het leven dat ik toen als ideaal voor me zag. Wat het ook blijkt te zijn.

 

Help mijn kind luistert naar metal!

Ik denk dat als er twintig jaar geleden google bestaan had, mijn moeder dit best had kunnen typen. Maar het kan verkeren, onlangs kon ze nog een bezorgde moeder van een gothic-dochter geruststellen: grote kans dat het geen fase is, maar ’t is minder erg dan het lijkt 😉

Toen ik een jaar of 11, 12 was begon ik naar metal te luisteren. Van Aerosmith naar Nirvana, Guns n Roses, Metallica, Sepultura Obituary en toen was het eind zoek. ‘Als het een cd van van die satanaanbidders is gooi ik hem in de prullenbak!’ riep mijn moeder toen ik net een zeer zuurverdiende fl. 42,95 had uitgegeven voor ‘the black album’ van Metallica. Hij staat nu ook in de cd-collectie van mijn ouders.

Wat besluit een schattig blond paardrijmeisje om naar keiharde metal te gaan luisteren? Ik heb geen idee. Het was gewoon liefde op het eerste gezicht en hoewel ik amper meer nieuwe bands volg, is het nog altijd mijn favoriete muziek.

Vooroordelen.
Duivelsaanbidders, asociaal, suicidaal, depressief, intolerant, drugsgebruikers. Na bijna 35 jaar op de wereld kan ik concluderen dat idioten overal zijn. In alle lagen en groepen van de bevolking. Metalmensen hebben de naam, ‘nette’ mensen niet zelden de faam. In elk geval zijn de vooroordelen precies niet meer dan dat.

Rare mensen.
Nog nooit heb ik naars meegemaakt bij een metalconcert, maar die keren dat ik in een ‘gewone’ uitgaansgelegenheid was, hing er vaak later op de avond een gespannen sfeer of gingen er mensen op de vuist met elkaar.

Als vrouw ben je op een metalconcert behoorlijk in de minderheid. Een metalconcert is een van de veiliger plekken om uit te gaan als vrouw of meisje. Als ons Leentje straks naar een metalconcert wil, laat ik haar met een gerust hart gaan.

Hail Satan enzo…
De meeste bands hebben niets met godsdienst en de eerste metalluisterende duivelsaanbidder moet ik nog tegenkomen. Godsdienst wordt niet echt gewaardeerd maar ook niet erg actief gehaat door de meeste bands. Plaatjes van duivels en een keer satan roepen… ’t hoort er een beetje bij voor sommigen.

Teringherrie.
Als je metal luistert en je hoort alleen maar gekrijs, luister je net zo slecht als iemand die bij klassiek alleen maar krassende violen of pingelende piano’s hoort, of bij jazz alleen maar op hol geslagen trompetten.

Metal is mooi. Luister maar.

Dat dit niet in een keer lekker in het gehoor ligt snap ik dan wel weer, maar hoe prachtig is deze plaat na een paar keer luisteren <3

Agressieve teksten. Over dood enzo.
Metal heeft niet de meest opbeurende teksten. En dat is best een verademing in een wereld die schreeuwt dat je blij en gelukkig moet zijn en als dat niet lukt, dat je eigen schuld is. De donkere kanten horen er ook bij, ’t is niet nodig om dat zo hysterisch te bedekken onder een verstikkende mantel van opgeklopte blijheid. Iets benoemen wil ook nog niet zeggen dat je het verheerlijkt.

Met de teksten erbij, is er vaak best nog wat van te maken.

Och ja. Ik kan niet uitleggen wat er nu zo fijn is aan metal. Je houdt ervan, of je houdt er niet van.

Wat is jouw favoriete muziek?

 

Makkelijker, niet moeilijker. Minimalisme voor grote mensen.

CaZNhsLUkAA1E0TBest extreem….
Een vrijer leven met minder spullen, minder verplichtingen en minder materialisme, dat is toch behoorlijk extreem 😉  Je moet hiervoor een jonge, vrijgezelle man zijn. Of wonen in een Tiny House en je eigen groenten kweken. Of heel veel geld hebben zodat je je voor alles dat je nodig hebt zoals eten, reparaties of entertainment, kan  wenden tot een derde maar lekker nog maar vijftien spulletjes hebt. Een nomadisch expat-echtpaar zou ook nog in aanmerking kunnen komen als het gaat om ‘minimalisten’.

Dat is toch vaak het beeld dat mensen hebben van ‘minimalisten’. Och ja, dat is ook maar een fancy westers naampje om iets meer te leven zoals 80% van de mensen op deze planeet gewoon is.

Genoeg vs genoeg
Waar anderen moeite moeten doen om genoeg te hebben, moeten wij dat ook als we eenmaal beseffen dat we alles al hebben en echt niet nog meer hoeven om gelukkig te zijn. De ene armoe versus de andere.

Als je kinderen, een koophuis en een baan hebt lijkt het idee van minimalisme onhandig, onuitvoerbaar, onnodig en onleuk bovendien. Jezelf dingen ontzeggen klinkt nogal… masochistisch.

Dus is minimalisme niets voor de gemiddelde westerling?
Waarom zou je je huis opgeven voor iets dat nog kleiner is dan je eigen garage. Hoe moet je in vredesnaam alles achter je laten en gaan reizen als je om half 9 weer aan je bureau op de Newtonstraat 39  wordt verwacht en waarom zou je in je schaarse vrije tijd met je handen in de aarde gaan staan wroeten voor drie slablaadjes en een aangevreten tomaat als resultaat van al je moestuin-nijverheid? Doet. Normaal.

Nou, dat moet helemaal niet!
Minimalisme is juist voor mensen met kinderen, koophuizen en vaste banen een geweldig middel om meer vrijheid, zorgeloosheid en onafhankelijkheid te krijgen.

Als we studeren of net ons eerste kleine flatje hebben, zijn we nog vrij. Er moet gestudeerd of gewerkt worden, maar de zorgen zijn klein, net als de woonlasten. Vrije tijd kan worden besteed aan hobby’s, vrienden of gewoon wat lummelen, van het leven genieten, keuteren. Zalig!

Opgroeien is een val! Trap er niet in 🙂
En opeens besef je: ik ben een volwassene. Bij een volwassen leven horen een auto, een grote eikenhouten eettafel met zes stoelen, een kast vol boeken, kunst, een deftige garderobe, een thuisbioscoop en een logeerkamer voor gasten. En dat past niet, in je tweekamerappartementje.

Verhuizen, verhuizen…
Dus ga je verhuizen, naar een echt huis. Met een eerste verdieping en een zolder. En een tuin. En een schuur. Handig, voor als er kinderen komen. Ook daar groei je weer uit. Je koopt een huis in een leukere buurt, met nog meer ruimte.

Spullen, spullen…. overal spullen!
En al die tijd, komen er spullen het huis is. Spullen die je zolder bevolken en ervoor zorgen dat je auto zeker niet in je garage kan staan. Spullen waar je eens in de zoveel tijd een nieuwe kast, rek en opbergdozen voor moet kopen. Spullen die in de weg staan in de ene kamer, en naar de andere kamer moeten. Spullen die je bewaart, omdat je ze ooit nog eens nodig zou kunnen hebben. Geen idee wat je er nog mee moet, maar je kan het maar hebben en het eet geen brood hè.

Spullen die wel brood eten. Figuurlijk.
Tot je op de zoveelste mooie zomerdag bezig bent met het organiseren van je schuur. Het opruimen van je kledingkast die zo vol hangt met kleding die je al in geen jaren hebt gedragen. Met het uitmesten van de kamers van je kinderen, die vol liggen met gebroken plastic ‘speelgoed’, onderdelen van goedbedoelde maar nooit gebruikte spelletjes, blaadjes, boekjes, knuffelbeestjes en honderden dingen waarvan je niet eens meer weet hoe ze ooit je huis in zijn gekomen.

Waah!
En dat je dan beseft: dit is zo zinloos! Hoe vaak wil ik die spullen die ik al jaren niet meer gebruik, nog verplaatsen? Hoe veel fijner zou het zijn om nu lekker buiten te zitten met mijn koffie, boek, laptop en de zon op mijn gezicht?

Vierkante meters terugwinnen.
Je kan dan de boel de boel laten en accepteren dat je in een rommel woont. Of je besluit er voor eens en altijd korte metten mee te maken. Gewoon, alle shit de deur uit. Dat lukt niet in een dag, in een week of in een maand maar elke vierkante meter spullen die je wegdoet, is een vierkante meter dingen waar je je nooit meer druk om hoeft te maken. Elke vierkante meter spullen die weggaat, is een vierkante meter leefruimte terug in je huis. Vierkante meters die je nooit meer hoeft te organiseren, onderhouden of wat dan ook.

Ooh, de Zen en Zorgeloosheid!
Tot je op een gegeven moment een huis hebt, met alleen de spullen die echt gebruikt worden. Een huis dat niet meer lijkt op een ontplofte ikea-showroom, maar op jouw plek. Waar jij de ruimte hebt om te doen wat jij wil. Waar je je amper hoeft druk hoeft te maken over opruimen en ordenen. Waar je tijdens ruzies actief op zoek moet gaan naar iets om mee te gooien omdat er niets voor het grijpen is. Een huis waar je altijd vrienden kan ontvangen, omdat het altijd -min of meer- netjes is. Waar je zonder zorgen een grote rommel kan maken omdat je weet dat het in tien minuten weer aan kant is. Waar je nooit meer nee tegen mensen hoeft te zeggen, omdat je wordt tegengehouden door je spullen.

De mogelijkheden….
Waar je eindelijk wel een yogakamer kan maken, omdat al die storende troep uit je hobbykamer is. Of een chillruimte voor je puberkroost. Een rustgevende kamer om eindelijk dat boek te gaan schrijven. Of je verhuurt een ruimte voor extra inkomsten, waardoor je minder hoeft te werken. Of je hebt eindelijk ruimte om die bibliotheek in je huis te maken waar eerder geen plek voor was want hé, het gaat om ruimte maken voor wat je belangrijk vindt, niet om alles wegrotten.

Ooh, zielerust <3
Dat je weinig wensen meer hebt op materieel gebied, omdat je beseft dat wat je nu hebt je gelukkig zou moeten maken en dat als er iets mist, dat niet kan worden opgevuld met spullen.
Je houdt geld over, en tijd over om te doen wat je het liefste doet, met de liefste mensen. Je bent vrijer om een woning te kiezen omdat je geen vier slaapkamers meer nodig hebt voor twee personen en een berg troep.
Het is makkelijker onderhandelen met mensen, omdat jij een buffer hebt waardoor je niet hoeft te lenen, dus afhankelijk te worden, om een auto te kopen. En als je makkelijk weer aan het werk komt, sta je met een buffer van een half jaar aan levensonderhoud ook een stuk sterker in je schoenen op je werk.

Het is een zoet gevoel van zorgeloosheid, dat komt met het verdwijnen van de spullen.

Je spullen zijn misschien voor altijd pleite, maar je krijgt je leven terug. En dat is nu een win-win situatie.

Vind ik dan he 😉

v gv vøbt µb  – ,ij- n-vc,vr,mv on (en de groetjes van Toetje)