Kijktip over opruimen en kleine huisjes en hoarders.

Wat een leuke aflevering van televisie. Het is van het programma Kruispunt en heet Opgeruimd.

EN HIER KAN JE HET KIJKEN KLIK

Ik heb de aflevering met veel plezier bekeken. Er wordt langer dan zes seconden met mensen gepraat en dat levert mooie gesprekken op, zoals bijvoorbeeld met Marjolein met haar Tiny House. Wat is zij leuk op tv πŸ™‚ Op haar blog ook trouwens. En wat een aardige opruimcoach πŸ™‚

Het is altijd zo grappig als je de spullen van andere mensen ziet. ‘Flikker weg die zooi’, denk ik dan. Het is echt zo’n opluchting en je zal het echt niet missen. De onrust van een huis waar overal spullen zijn, al dan niet weggestopt en georganiseerd…Β  ik ben zo blij dat ik dat niet (meer) heb.

Als we tv-programma’s zien over hoarders, dan doen we lachen en zeggen we haha, gelukkig zijn wij niet zo erg. Dat zijn natuurlijk ook de extremen maar we worden wel aangemoedigd om te hoarden want meer is beter.

En het daarna te organiseren, zodat het niet zo erg lijkt. Koop nog een bak voor onder je bed, een zak met vakken voor aan de leuning van je bank, een salontafel met lades en planken, een extra module voor in je keuken, handige tijdschriftendozen, een opbergstang voor aan je keukenmuur, extra planken voor je kast, een hangdinges voor aan je kapstok, wat haken voor rondslingerende kleding en het probleem is weer opgelost.

Tot je alles van zijn plek moet halen omdat je gaat verbouwen of verhuizen, iets kwijt bent of iets wil veranderen en dan blijkt iets heel simpels opeens een klus van een paar uur, alleen maar door je meuk.

Want wat moet een mens nu echt met een plank vol bloemenvazen, vijftig oude jaargangen van tijdschriften, al die gelezen of ongelezen boeken, bakjes vol dingetjes en enkele oorbellen, oude armbanden, een paar speelkaarten, een briefje van deze of gene, het bandje van je overleden kat, een lege batterij, een usb-stick, een niet schrijvende pen, een sleutelhanger en wat oude sleutels, een wijnkurk, een pak lelijke wenskaarten, je volgekrabbelde schriftjes van de basisschool, foto’s van mensen die je al lang niet meer wil zien, 100 witte maar inmiddels vergeelde enveloppen, een kapotte zaklamp, zegeltjes, bonnetjes, briefjes met onthoudingen, paperclips, meer servies dan je ooit mee-etende mensen in je huis hebt, wol waarmee je een sjaal tot de maan kan breien terwijl je steeds nieuw koopt, restjes stof, toeristische boekjes van een leuke vakantie, ongedragen kleding, te kleine kleding, ongemakkelijke schoenen, spaarlampen, halve pakjes kauwgum, nooit terug te kijken dvd’s, bijna lege flesjes sop, vies wasmiddel, oude parfum en proefjes, opgespaarde meuk voor zelfmaakprojecten die je niet doet, oude klokken terwijl je altijd je telefoon gebruikt, nog zes horloges, vier reservebrillen en bankafschriften van 1985 tot 2012.

Nou ja, you get the picture πŸ˜‰

Natuurlijk is het makkelijk om georganiseerd te lijken als je 170 m2 tot je beschikking hebt om vol te stouwen met spullen in kasten. En lijkt het in een tiny house al rommelig als je lege koffiekopje nog op tafel staat.

Maar of het nu opgestapeld ligt op de vloer of keurig is weggewerkt achter ikea-hoogglans opbergoplossingen, het idee is het zelfde. Je verzamelt te veel spullen. Spullen die je niet nodig hebt. Spullen die je belemmeren te doen wat je echt wil. Je bent bang om ooit iets te missen en daarom kan je helemaal niets weggooien. Spullen die je koopt omdat je andere dingen niet wil voelen. Om bezig te blijven, jezelf te verdoven.

Maar echt, je hebt zo veel niet nodig en de kwaliteit van je leven neemtΒ  toe als je jezelf laat leven met alleen de dingen die je echt nodig hebt en die jou echt blij maken. (al zijn het 45 oude jaargangen van het maandblad Vorsten πŸ˜‰ ) Omdat je zonder al die andere dingen kan. Omdat je jezelf best kan redden zonder al die schijnzekerheden. Op Center Parks overleef je toch ook? Komt helemaal goed.