Kleding voor de barnehage + meevallers + leeslinkjes

Meevallers: ze zijn fijn. Het zijn geen echte onverwachte meevallers maar toch fijn!

Schoenen

Een paar schoenen mag ik gratis terugsturen waarna ik mijn geld terug krijg. 90 euro. Ik had ze gekocht met het idee er minstens een jaar of vier mee te kunnen doen en na twee maanden kon mijn voet door de zool naar buiten kijken.

Energiekosten

En bijna de helft van onze energiekosten krijgen we binnenkort terug. Wij betalen alles maar er is een aparte meter voor het kelderappartement en bijna de helft van de stroom is daar verbruikt. De eigenaar verrekent dit met ons. 850 euro zo ongeveer.

Dat deden we netjes aangezien we tot voor kort ook kookten op electriciteit, gebruik maakten van de warmtepomp en de droger.

En oh ja, het is hier soms best koud. Zoals nu. 11 graden. Maar omdat het niet waait voelt het best lekker. Ja, je stelt je eisen van goed weer wat bij he 😉

Heel de dag vette regen en dikke mist, uvanlig veel neerslag en een flink gevaar voor aardverschuivingen door die neerslag. Een beetje zoals op kerstavond. Pluspunt: 12 uur meer daglicht!

Ja dat wou je toch?
Ja, ik vind het hier heerlijk. En liever dit dan 25 graden. Maar zoals gisteren 17 graden, een klein briesje en een blauwe lucht… tja, dat is toch ook wel erg fijn!

het oude bootje had wel een erg dapper boegbeeld….

Ter compensatie van deze meevallers, kwam de oudste terug met haar regenbroek van school, die nog tot haar knieën komt. Tijd voor een nieuwe! Idem met die van de jongen die ook na een halve week zijn regenjas met fleecevoering al had kwijtgemaakt.
Als Toetje bukt, knallen de knoopjes van haar rompers open. Fietjes een na laatste legging wordt vitrage.

helemaal gelukkig omdat ze ging kennismaken op de barnehage

En dan het lijstje van de barnehage. Oei! Ze zijn veel buiten en niemand wil diepgevroren kinderen of overgekookte kindjes terug. Dus hebben ze nodig:

 

 

 

 

 

 

Winter.

  • Wollen ondergoed
  • Wollen trui of fleece
  • Wollen sokken
  • Muts over de oren
  • Cirkelsjaal
  • Wanten
  • Joggingbroek
  • Wollen maillot/broek
  • Pantoffels / binnenschoenen
  • Zachte regenkleding
  • Winterpak
  • Laarzen met wollen zool
  • Cherrox (dikke regenlaarzen)
  • Winterschoenen
  • Ski’s

Zomer:

    • Zonnehoed
    • Hoofdband
    • Sandalen
    • Sportschoenen
    • Regenpak
    • Regenkleding
    • Laarzen
    • Sokken
    • Muts
    • Broek
    • Trui
    • Ondergoed
    • Winddichte jas
    • Korte broek

 

Want echte turglede (wandelpret) begint bij goede kleding 😉

Ik hoop dat ze zich niet helemaal kapot gleden! Merde wat een lijst.

WANT DIT IS ALLEEN NOG MAAR HUN WISSELKLEDING! De kleding die ze als reserve moeten hebben hangen op de barnehage.

Ik ga een mooi lijstje maken met wat ze allebei nodig hebben en bekijken wat ik nog heb. Dat gaat in de reserve op de barnehage.
Gelukkig heb ik nog twee maanden om van alles bij elkaar te kringlopen en heb ik een aantal dingen met het oog op de toekomst al eerder meegenomen bij de kringloop.

Als de kasten hier helemaal ‘leeg’ zijn maak ik een inventaris van wat ze voor de winter nog nodig hebben.

Auto part 33, 1/3

De man heeft de auto bijna dichtgelast. Hij ruilde ons oude bootje voor een oud lasapparaat en omdat ie weliswaar niet in de lasvlam (?) keek maar ook geen kap voor had werd ie vannacht wakker met gruwelijk pijnlijke lasogen.

Na wat paracetamol, onorthodoxe huismiddeltjes en gefoeter mijnerzijds ging het wel weer. Vooral dat gezeur van mij hielp erg goed 😵

Nou ja, in elk geval hierbij nog wat leesvoeah!

(wil je de link in een nieuw tabblad? Druk dan tegelijk op control + je linker muisknop)

Slecht gedrag bij kinderen is een signaal, geen belediging.

Kinderen hebben ook gevoelens en emoties. Die ze uiten. Soms niet altijd op een even wenselijke manier voor de ouders maar het gedrag is een uiting van een probleem, niet de oorzaak. Mooi en duidelijk stuk!

Hoe leef je minimalistisch met kinderen?

Waarom ervaringen veel betere investeringen zijn dan spullen

Koopverslaving, herkenbaar?

Dankzij de overheid meer mensen in de schulden

 Een betalingsachterstand is dikwijls niet meer te herstellen, hoe zeer mensen dat in het begin soms nog proberen. Want binnen de kortste keren is die achterstand praktisch verdubbeld vanwege incasso’s en boetes. Dan komen ook andere betalingen in het gedrang en breidt de achterstand zich uit naar de overige vaste lasten. Onoplosbaar dus en dikwijls in een mum van tijd, pakweg een paar maanden, beland je als het ware in een fuik.

Te triest toch. Zorgverzekeraars zijn wat dat betreft echt ernstig, bijvoorbeeld. Als je ziet wat je 10 jaar geleden betaalde in het ziekenfonds en nu, dan zijn zij toch degenen die wel enige coulance mogen verlenen!

De beste behandeling voor borstkanker = geen behandeling?

De mythe van de ethische winkelaar

Fvck kinderschoenen!

Gewoon een grappig stukje van een vieze chaoot turned magically tidy woman.

Tieners en hun privacy moet stoppen (in elk geval op het net!)

Pl*urt op met je schiet op, ouders.

Gratis of bijna gratis dingen voor in de zomervakantie

 

(Puber)dochters

Dus toen hadden we opeens drie dochters. Ook van die figuren. Ik zie er zo veel dingen in terug.
Gelukkig is zelfs de oudste nog relatief onschuldig maar toch: ik weet door wat voor dingen een meisje kan worden geplaagd. Door de buitenwereld en in haar hoofd.

Me zorgen maken over mijn uiterlijk doe ik al lang niet meer. Gek genoeg zorgde het krijgen van een kind ervoor dat ik me nog veel beter in mijn vel ging voelen. (Mijn zoon vindt het stikruig dat ik door hem die strepen op mijn buik heb.)

Als ik me wat vadsig voel vreet ik wat minder, daar komt het op neer 😉 En verder: ik word nu eenmaal ouder. Ik wil gezond en fit blijven maar ik hoef er niet uit te zien alsof ik een triatlon moet kunnen doen zonder dood te gaan.

Die hele jong-blijven cultus die in het leven geroepen is door cremeverkopers vind ik sowieso zum kotzen. Ja, laten we vrouwen een complex aanpraten omdat ze niet eeuwig 23 blijven, dat levert geld op!

Ik haatte mijn lijf toen ik jonger was. Mezelf. Ik kreeg ook geregeld te horen wat er niet goed aan me was. Niet met de bedoeling kwaad te doen, maar iemands slechte kanten benadrukken brengt nu eenmaal niet het beste in mensen naar boven. Maar haten, pijn doen en huilen maakt het nu  niet beter. Het duurde even voor ik dat doorhad.

Toen ik verkering kreeg met de man op mijn 17e, kreeg ik meer zelfvertrouwen. Hij zorgde ervoor dat ik me mooi voelde, vrouwelijk, volwassen, geliefd en al die shit. Doet ie nog steeds.

En nu heb ik dus drie meisjes, met die man.

Waarbij ik er alles aan doe om te zorgen dat ze zich nooit zo zullen voelen als ik. Ze zullen ongetwijfeld hun onzekerheden hebben, die ik op mijn beurt niet zie want ze zijn de allermooiste meisjes ooit.

Maar toch: ik zal ze begrijpen. In een wereld van opgepoetste instagramfoto’s en selfiesticks voelen ze zich vast niet anders dan ik toen ik de Fancy las destijds, met hun broodmagere modelletjes in onbetaalbare hippe kleding. (He, ik zie een parallel met de grotemensenwereld! Elle? Cosmo?)

Ik zal nooit gek of geheimzinnig doen over hun lijf en wat het doet. Ik zal er nooit anders dan positieve opmerkingen over maken. Ik zal ze volstoppen met gezond eten maar ook niet verhinderen dat ze kunnen genieten van niet zulke gezonde dingen.
Ze zien hun vader die hun moeder toch best wel op handen draagt en nooit een lullige opmerking heeft gemaakt of zal maken over haar of andere vrouwen. Zo lang hun kont niet uit hun broek valt trekken ze maar aan waar ze zich prettig in voelen.
Ik zal vertrouwen in ze hebben als ze ergens heen willen. Omdat ze sterk zijn.
Ik zal ze geen ‘hoer’ noemen omdat ze een weekendje weg willen met een serieus vriendje.
Ik leer ze (dat ze) sterk zijn en dat dat iets anders is dan een sixpackbuikje en een t-shirtje met die tekst. Ik vertel ze dat een leuke jongen hun mooiheid ziet als bonus en niet als trofee.

Ik zal begrijpen dat eventuele frustratie die ze botvieren op mij straks als puber, gewoon dat is en niet meer: frustratie. Een onstuimig groeiend brein maar niet op alle fronten even rap.

Een resultaat mede van gedwongen zijn om met 1500 leeftijdsgenoten samen te zijn in een kleine ruimte, met een paar saaie, volwassen oppassers, dagen lang.
Werk in uitvoering en laat maar betijen want het is niet persoonlijk.

Dat je hoopt dat er genoeg gezond verstand in zit dat ze niet met een dronken druiloor in een auto stappen maar mama of papa uit hun nest durven bellen.

Ik hoop dat ik een goede moeder ben. Dat is mijn enige onzekerheid.

Wat doe je dan de hele dag?

Een luizenleven: ik heb het. Echt. Ik werk niet voor een baas. Ik huishoud weinig. Ik was niet heel veel. Ik kook en bak met plezier, dat is ook al geen opgave. En het allerergste: ik hoef niet eens naar school op en neer te fietsen! *doet inwendig dansje* 😊

Wat we dan doen?

Lummelen, hangen, beetje kleuren, boekjes lezen, beetje bakken en dingetjes doen.

Ik zou het ook ‘werken aan de grove en fijne motorische vaardigheden’, ‘culinaire educatie’ en ‘kunstzinnige- en literaire vorming’ kunnen noemen. Dan denken jullie ‘wow, die Gerlinde is wel goed bezig met d’r kinderen joh!’ 😲

Maar misschien ook niet.

Gisteren liepen we met zijn vijven naar de weg. Die zwarte kat volgt ons altijd en dat is een slecht idee want hij is zo suf. Iedereen moet altijd voor hem stoppen omdat ie graag voor auto’s oversteekt.

Er kwam een grote auto aan met een flinke vaart. De kat liep de weg op. Oslo-er met te veel geld (te herkennen aan een enorme zwarte SUV en een nummerbord dat begint met BS…) had of alleen aandacht voor zijn mobiel, of een hekel aan katten want hij denderde verder terwijl onze kat verder de weg op rende. In slow-motion, was mooi hoe ie dat deed.

Ik gilde keihard en zag de kat al voor de ogen van de kinderen overreden worden. Maar gelukkig, op de allerlaatste milliseconde zag die kat het ook en ging vol in de rem. Alsof ie keihard weggeschopt werd, leek het.

Ik denk dat het geen 3 centimeter scheelde of hij was gruwelijk plat. Je zag heel zijn haar een kant op waaien toen de auto voorbij reed.

Dus ik had een soort hartaanval en ben nu nog schor. Voortaan sluit ik hem op als we gaan wandelen.

Maken we ook eens wat mee 😵

Maar ja, verder. Wat deden we de afgelopen dagen bijvoorbeeld?

Spinnen pakken. Moet ook gebeuren.

Ons havregryn-monster. Havermout eten. Ze hebben altijd trek tussen ontbijt en middageten.

Kijk een leuke boom met grappige schors en kleine plantjes en dat daar dan elfjes wonen of hele kleine kevertjes die op de kleine plantjes kunnen springen en dan *whieee* doen

Løvetann plukken. Ja, een maandje later dan in Nederland.

Elandenruggenwervel (?) vinden.

Goed voor de weerstand….

Klaverzuring vreten.

Lunch eten.

Spelen in het beekje bij het rare kale donkere bos.

Nog maar een wandelingetje met de Toet op mijn rug. Toen ze 1 was heb ik de kinderwagen weggegeven omdat ie zo in de weg stond en zo weinig gebruikt werd. We hebben een buggy voor een tientje (honderdje in het Noors) gekocht bij de kringloop maar 9 van de 10 keer voldoet de drager (ergobaby)

De kortste weg is niet altijd de snelste…

Denken dat je heel wat bent maar niet groter zijn dan een twijgje.

Rondjes steppen op De Straat. Ongeveer 20 m2, maar ze moeten het er maar mee doen.

Kleine huisjes bouwen voor de kleine beestjes….

Piepen. Om niets. Of om iets Heel Belangrijks. Afhankelijk van wie je bent.

 

Het had lekker geregend de laatste dagen. Maar nu is het helder. De eerste keer sinds we thuis zijn. En de komende dagen wordt het lekker weer, woohoo!

Paddestoelen vinden (deze lag al op de grond heur).

Fietje draagt een muts tegen de teken. Ik vond het een briljante oplossing en hij werkte, want we hadden zelfs geen van allen een teek toen we uit het bos kwamen!

Dus ja, we hebben best een relaxed leven. Daar zijn we heel dankbaar voor en blij mee. We hebben de beste tijd evah. 

Wat we eten?

Ben dol op verzoekjes met onderwerpen, dus bij deze een stukje over eten. Ik ben echt niet heiliger dan de paus. Soms staat hier ook patat met worstjes (pølser) op tafel, of wordt er een reep chocola opgevreten.
En ik kan mijn kinderen maar slecht van hun liefde voor brood afhelpen. Wat eigenlijk hypocriet is, ik heb liever niet dat ze het eten maar ik bak het wel elke keer.

Ik probeer het wel zo veel mogelijk te vermijden door andere dingen te geven.

Paleo

Maar verder ben ik wel verantwoord. Hoor 😉 Zelf eet ik geen tarwe, geen suiker, geen plantaardige olie anders dan kokos- of olijfolie en weinig voorverpakte dingen. Geen smaakversterkers of aspartaam. 95% paleo,  zelfgemaakt van Echt Eten.

Een jaar of zes geleden stuitte ik op het idee van paleo en het sprak me meteen aan. De hoeveelheden vlees van sommigen niet, maar de afwezigheid van dingen die voor niemand okee zijn, wel.

Argh, gluten!!!

Ik ben niet anti-gluten en een keer pizza kan ik prima hebben maar van de 5 volkorenboterhammen en de 5 opscheplepels pasta die het voedingscentrum me wil laten inladen op een dag krijg ik al buikpijn als ik eraan denk.

Als ik wel brood eet, moet ik het vrij direct bekopen met maagpijn, buikpijn, een rommelende opgezette buik en een algeheel gevoel van *bluh* en ja, ik merkte dit pas toen ik stopte met het eten van brood. Daarvoor dacht ik dat ik er geen last van had en er prima tegen kon.
Maar dat opgeblazen gevoel en terug omhoog komende eten is gewoon de schuld van tarwe! En suiker! En satan!

Ziek

Ik weet dat ik niet alles zelf in de hand heb, maar toch kan naar mijn mening een groot deel van de ziektes en ongemakken voorkomen of zelfs genezen worden door geen troep in je mond te stoppen. Dus dat doe ik dan ook zo min mogelijk.
Ik kan niet begrijpen dat als je dingen mankeert, je alsnog ziekmakende voeding in je lijf stopt. Durft te stoppen. Ik ben niet flauw, maar wel een hypochonder. En bang om ziek te worden met vier schattige kindjes en toch best zin in het leven.

(en ja, ik snap dat het in je hoofd kan zitten. een eetverslaving. een eetprobleem. ik bedoel wanneer je dit niet hebt en alsnog gewoon doorgaat)

Als ik ergens trek in heb, eet ik het gewoon. Ik heb alleen praktisch nooit trek in zoete of ongezonde dingen omdat ik weet hoe belabberd ik me ervan ga voelen en het eigenlijk-eigenlijk niet eens echt lekker vind.

Natuurlijk lust ik ook best chocola, als ik daar trek in heb gooi ik een lepel cacao in wat kokosroom in blik. Ik lust ook best iets zoets, als ik daar trek ik in heb meng ik roomboter met rauwe honing met kokosstukjes. Nom!

Wat ik doorgaans eet op een dag:

’s Ochtends: groot glas water met wat appelazijn, daarna koffie. Ontbijten is uiteindelijk een complot van de ontbijtgranenfabrikanten. 

’s Middags: salade of hoofdgerecht van de avond ervoor, gebakken ei, havermout, geroerbakte spinazie met feta, brie, gesneden groenten, fruit, vis, soep: net wat er is, wat op moet, waar ik trek in heb, in die volgorde. Ik eet tot ik genoeg heb.

Tussendoor: als de kinderen uit school komen maak ik groentensap. Met fruit omdat ze had anders niet moeten, en terecht 😉 Als ik een beetje flauw word neem ik graag een plakje gezouten roomboter, of een beetje kippensoep met zout.

Avondeten: de man maakt vaak het hoofdgerecht en daarbij altijd nasi. Ik maak bijna altijd een salade en gesneden paprika, komkommer, tomaat, wortel en ui er nog bij. Door het hoofdgerecht zit soms wat suiker, maar ook altijd een enorme berg groenten zoals prei, paprika, ui en lente-ui. Ook als het recept daar niet om vraagt.
Als het heel pittig is, krijgen de kinderen iets anders. Pasta gekookt in botten-bouillon, gesneden groenten, volkorenrijst met boter en kaneel, zelfgemaakte speltlasagne, gekookt ei….

En als toetje krijgen ze een appel, banaan of meloen.

Drinken: koffie, water en heel soms thee. De kinderen drinken water en ’s avonds kruidenthee. Nachtrust-thee van Jacob Hooij maar ik kan je vertellen: het werkt niet.

Wat eten de kinderen?

In de ochtend eten ze fruit en een boterham. Ik bak het zelf, dat scheelt in elk geval iets. Ik voeg ongeraffineerd zeezout toe, roomboter in plaats van raapzaadolie en een boel zonnebloem- en pompoenpitten.

Op de (dunne) boterham gaat een berg biologische roomboter. Ongepasteuriseerd, dus gezonderder. En daarop honing uit de buurt, salami, zelfgemaakte pindakaas of bij veel geluk dun jam. Verder mogen ze fruit.

Of ik schop ze het bos in om te gaan foerageren.

In het weekend bak ik vaak redelijk verantwoorde pannekoekjes. Soms ontbijten ze eerst met wat fruit en eten ze die rond 11 uur. Ze kunnen weer vooruit tot een uur of vier. Als ze dan trek krijgen, mogen ze kaas, worst, noten of groenten.

In de lupa

In de lunchtrommels geef ik een combinatie van de volgende dingen:

  • Fruit
  • Groenten (wortel, komkommer, paprika)
  • Gedroogd fruit (Noten zijn verboten)
  • Kaas
  • Plakjes worst, salami
  • Pancakes, maar dan met rogge- mais- of rijstmeel
  • Brood, zoiets als ze bij het ontbijt ook krijgen
  • Zwarte bonen brownie
  • Restje pizza voor de jongen

Ze krijgen water mee. Geen sap, geen diksap, geen melk. Thee als ze på tur gaan, wegens warm.

Tussendoor vs. avondeten

Bij redelijk wat mensen wordt geprobeerd om tijdens het avondeten het gesnoep van overdag te compenseren met een berg vieze groenten. Ik probeer het zo te doen dat ze overdag en tussendoor gezond eten, zodat ik me tijdens het avondeten niet druk hoef te maken.

Ik geloof niet dat je elke dag zoveel honderd gram groenten en fruit MOET. Kinderen ook niet. De ene dag eten ze zich klem aan mandarijnen, de dag erna aan paprika en de dag daarna aan gebakken ei of kaas. Prima.

Momenten dat kinderen samen eten of om eten vragen, zijn ideaal voor gezonde snacks. In Nederland gaf ik bijna altijd wortel, komkommer of fruit als ze aan de deur kwamen vervelen om snoep.

Naar school kregen ze fruit, groenten, kaas of worst mee. De juf vertelde dat ze bijhielden of besparen of het eten gezond was. Een Liga was okee, maar de rauwmelkse biologisch dynamische kaas van mijn dochter, daarvan wist ze niet wat ze moest vinden.

Ik begrijp echt niet waarom je in hemelsnaam een pakje appelsap en een tot gezond vermarketingt stuk rommel als een Evergreen meegeeft aan een kleuter. Niet als je de achterkant van het pak kan lezen en internet hebt in elk geval.

Net als met een toetje zijn dat momenten waarop je prima iets gezonds kan geven in plaats van (in mijn ogen) troep.
Kinderen eten jaarlijks hun lichaamsgewicht aan suiker en als je dat wil vermijden moet je niet boos worden op Verkade, Red Band en Bolletje maar die rommel gewoon niet geven. Simpel.

Gezonde alternatieven?

Ik maak vaak soms zelf boterkoek of cake en dan geen lullig paleo-ish-alternatief. Ik denk niet dat een cake gezond kan worden, al maak je hem van semi-verantwoorde ingrediënten als kokosbloesemsuiker en amandelmeel.

Gezondheid

Ik vind het zo belangrijk dat ze gezond zijn en blijven! Er is al zo veel slechts om ons heen. Luchtverontreiniging, medicijnresten en chemicaliën in het water, bestrijdingsmiddelen op het eten…

Iedereen vindt gezondheid belangrijk en doet dat op zijn of haar eigen manier. Ik doe het op deze manier en ik leer elke keer weer. Ik word wat rechtlijniger (dan vreet je maar niet) en creatiever. Maar het belangrijkste van alles is dat ze er plezier in hebben om het te maken en op te eten en er gezond mee opgroeien. En dan is er heus wel eens ruimte voor iets geks.

Alleen huishouwen.

De man staat op een beurs in Zweden en moest dus een hele week weg. Hij moet erheen rijden, de boel opbouwen, twee dagen praten (arme man), een dag afbouwen en oh ja, terugrijden. Negen uur lang!

Ondertussen maken wij het hier extra gezellig met zijn allen. Dat proberen we tenminste 😉

Van ’t weer moeten we het de afgelopen tijd namelijk niet echt hebben.

Dit was om kwart over tien ’s avonds. Heerlijk he, die lange avonden…

Hoe voorkom je dat je helemaal gaar bent aan het einde van de week?

Neem de tijd en begin op tijd

Als we samen zijn, hebben we in twintig minuten de lunchtrommels gemaakt, de kinderen gevoederd en gekamd en op de bus gezet, koffie gemaakt en de keuken weer netjes.

Ik doe veel dingen rustiger aan. Ik sta een half uurtje eerder op en heeeeel…. op…. het….. gemakje…. doen we de dingen. Ik lees nog even voor of de kinderen spelen wat voor ze naar de bus gaan. Super relaxed!

Ook met het avondeten begin ik eerder. Overdag weet ik al wat we gaan eten ’s avonds. Superhandig!

Bereid voor

Het avondeten, de lunchtrommels, de was en andere dingen die je moet doen. Haasten met vier kinderen in je kielzog is dramatisch. Net als een schone broek zoeken in een wasmonster als over vijf minuten de schoolbus komt. Zonder iets Essentieels komen te zitten. Boodschappen moeten doen. Moeten, das altijd vervelend.

Vrijdag haalden we een Enorme Hoeveelheid boodschappen en het is goed dat het hotel van de man nabij een Lidl is zodat ie de auto kan aftoppen met Billige Matvarer. (waarom wonen we niet in Zweden! Ik ♥ de Lidl! Oh ja, omdat Zweden Noorwegen niet is)

Zorg ook goed voor jezelf

Suiker, tarwe en alcohol maken prikkelbaarder en vermoeid. Wel, mij wel. Dat eet en drink ik niet. Niet nooit niet, maar zeker nu niet

Geduld

De eerste keer dat de man weg was, was Toetje echt compleet in de war. Heel zielig en vreselijk vermoeiend voor iedereen. Toen hij terug kwam heeft ze een half uur aan hem vastgeklampt gezeten. Geduld bewaren is niet makkelijk maar het verliezen lost ook weinig op. Integendeel.

Laat gezond eten iets losser

Ik heb echt geen zin in gedoe aan tafel. Dat heb ik nooit, maar in mijn eentje lijkt het twee keer zo erg.  Dus aten we zalmfilet in filodeeg, worstjes met zelfgemaakte friet en zelfgemaakte pizza. Wel steeds met een berg gesneden groenten vooraf en lekker mindless bij een kinderfilmpje knagen ze een verrassende hoeveelheid ervan weg.

Bak wat, maak wat, iets met aandacht

Zo gek is dat. Als ik eerst met ze naar buiten ga, ga tekenen, koekjes bak of op de trampoline ga springen, zijn en blijven het engeltjes. Zeg ik dat ze me eerst effe met rust moeten laten, dan blijven ze drammen en zeuren en vervelen en is niets meer leuk, ook daarna niet.

Heb een leeg huis

Huishouden? Ha-ha-ha.

Ik maak de slaapkamers weer netjes ’s ochtends, stofzuig af en toe maak natuurlijk veel eten maar dat is het wel. Veel meer is er ook niet te doen.

Ja, was. Was. Was. Was.

Dus heb ik de tijd om de tijd voor dingen te nemen, aandacht te geven en rustig aan te doen. Heerlijk relaxed!

En om, hehe, de gang op de ruimen. Dat is eigenlijk een flauw surrogaat voor ’s mans garage want die heeft hier niet. Zelfs met kastjes open is het nu nog zen. Zo fijn binnenkomen nu!

Maar ik ben wel blij dat ie er morgen weer is! Wij allemaal natuurlijk 🙂

Speelgoed, alweer.

Oh, speelgoed! Net zo’n leuk onderwerp als wasgoed of boodschappenlijstjes…

Wat we hier in huis hebben, wisselde regelmatig. De kringloop fungeert ook als een soort speel-o-theek, voor een euro neem ik makkelijker iets mee dan voor twintig.
Ze spelen er een tijdje mee, ik berg het beneden op om het een paar maanden later weer neer te zetten en als het enthousiasme echt uit blijft, gaat het gewoon weer terug daar heen. Ideaal!

Behalve met lego en knuffels wordt er sowieso weinig met speelgoed gespeeld. Steeds minder ook. Oh help, een soort neerwaartse spiraal, maar wel een goede.

Voor Toetje krijg ik 6000 kronen per maand tot ze 22 maanden is en naar de barnhage gaat. Ik vond het niet meer dan redelijk om dan in elk geval een klein gedeelte van dit bedrag te besteden aan leuk speelgoed.

Speelgoed wat past bij mijn idee van leuk speelgoed he. Toetje geeft nog een f*ck, eigenlijk.

Ja, vreselijk. Arme kinderen. Avonden lang huilend in hun bedjes omdat mama al hun lievelingsdingetjes heeft weggemaakt en ze nu met van dat minimalistisch verantwoorde kreupelhout moeten spelen.

Oh nee, dat valt wel mee 😉

Beneden staat weinig speelgoed en dat is prima. Ze zijn bijna altijd dingen aan het doen, aan het maken en aan het verzinnen.

We hebben nu:

Mooie blokken. Die zijn een groot succes, allemaal spelen ze er geregeld mee. Vorige week hadden ze op hun skateboards kastelen gebouwd voor hun knuffelbeestjes waarmee ze door de kamer reden, dat vind ik dan weer leuk. Aaaah, creatieve kindertjes heb ik toch!

Het fijne van deze blokken is dat ze niet zo hysterisch gekleurd zijn ook. Je zou er bijna lachend je nek over breken!

Via etsy kocht ik Baba Yaga in haar huisje op kippenpoten. Dat is een heel cool Slavisch sprookje. Er horen nog een zwarte kat en een uil bij en die zijn kwijt. Maar de kinderen leren hier overal omgaan met bijlen en messen, dus ze mogen fijn een nieuwe poes en vogel maken. Voor mij.

Okee, dit was dus vooral omdat ik het zelf zo leuk vind 😀

Bij deze winkel kocht ik houten dieren. Want dieren. Want hout. Want uit Rusland! Onze kinderen houden van dieren. En van hout. Blijkbaar.

Ook daar wordt veel mee gespeeld. Het poppenwagentje kreeg ik van een kennis en daar zijn we ook al blij mee!

Wat ze verder doen? Tja…

Ze hangen in de hangmat. Ze tekenen. Ze maken 600.000 minuscule bladwijzerpoppetjes. Ze vervelen zich. We doen een spelletje. We wandelen. Ze zitten op hun kamer. Ze bouwen huizen voor knuffeldieren. Ze helpen met koken. Ze zaaien plantjes. Ze maken huiswerk. Ze zeuren aan mijn hoofd. Ze kijken tussen vijf en zes naar kindertelevisie. Ze fietsen.

 

 

Behalve tekenspullen en boeken hebben we in de woonkamer geen speelgoed. En dat is heerlijk rustig. En ze missen het absoluut niet!

Halve low budget verjaardag

Kinderfeestjes: ik lig er al niet meer zo wakker van. Bij een ander sowieso niet maar ook niet als we ze zelf moeten organiseren.

Dit keer deden we een combinatie van kant-en-klaar en lowbudget. De vorige keer riep ik dat ik ECHT niets meer zelf ging maken en de volgende keer gewoon een paarhonderd kronen ervoor zou uittrekken om alles kant en klaar te kopen.

bewerkt = onbetaalbaar

Het ding met Noorwegen is: de basisdingen zijn (relatief) goedkoop. De dingen die je echt nodig hebt, zijn voor een Albert Heijn prijs te krijgen. Een kilo meel voor een euro, een koolraap voor 80 cent, gehakt voor 7 euro per kilo en appels voor 2 euro per kilo. Maar zodra er door een mens of fabriek aan geknutseld is, wordt het duur. Heel Duur.

De bløtkake die ik wilde bestellen bij de bakker kwam voor 15 porties op 90 euro. Ja, adjø!

kant en klare zelfgemaakte taart

Dus kochten we twee kant en klare taartbodems voor 45 kronen per stuk. Ik had de energie niet om die ook nog zelf te gaan staan bakken.

Ik maakte met slagroom en jam en chocola die ik nog had liggen vulling voor erin en bekleedde de taarten met marsepein van 3 euro per kilo. (ik heb geen idee waarom dat zo goedkoop is)

Dit laatste ging een heel stuk rotter dan in dit filmpje, maar het zit er op en op zo’n manier dat ik niet de neiging had om de hele boel tegen de muur / door het raam / in de kliko te gooien dat was positief.

Bij ikea (waar anders) kocht ik koekjes met chocolade- en vlierbesvulling voor 10 kronen per pakje en met wat strooisel dat mijn moeder had achtergelaten, maakten we hem mooi. Ja, kinderarbeid is goed!

En oh ja, met kleine suikerbeestjes.

Mag ik die nog mama die vind ik echt heeeeeel erg leuk *allerliefste gezichtje*

 

Vanmorgen bak ik pancakes for a crowd. Met melk en eieren met een 40% korting-sticker 😉

Uitnodigingen hadden we zelf geprint. Met de laserprinter natuurlijk.

walvissen redden bij school

En ik ben echt trots op onze miep. Ze hadden gekeken naar een documentaire over een walvis, die zo veel plastic in zijn maag had dat hij eraan overleed.

Dat wilde ze niet kijken en ze had voorgesteld om afval te gaan rapen bij de school. Dat mocht en uiteindelijk is ze met zes vriendinnen een uur bezig geweest met afval rapen.

Zo cool. Niet alleen zeuren dat je het niet wil zien, maar gelijk actie ondernemen ♥

cadeautjes uitpakken

Ze kreeg van ons Lego Elves en bij de kringloop vonden we precies wat ze verder wilde:  loomelastiekjes.

Omdat we geen tv of andere reclame hebben en nooit in een speelgoedwinkel komen, leeft ze nog steeds in de overtuiging dat het 2014 is, het jaar dat loomen helemaal hip was. Ze komt ook niet verder dan dat. En knuffelbeesten.

Ik vond ook precies de knuffelpoes die ze zo mooi vond op een oude foto van mij. Wij blij, portemonnee blij en bovenal: kind blij!

En zie je wel dat het agressieve eikels zijn: die zwanen verjagen zelfs andere nietsvermoedend voorbij dobberende zwanen!

Anyway. Hoe relaxed ook, als morgen tegen 2 uur de boel weer aan kant is, de vaatwasser zijn werk doet, de vlaggetjes van het plafond zijn en de rust is wedergekeerd, slingeren we Netflix aan voor de kinderen, zetten onszelf met koffie en een fijn boek in de bank en prijzen ons gelukkig dat het eerstkomende kinderfeestje pas eind november is.

Over stalen flessen en BPA

bron: https://bodyunburdened.com

BPA-vrij staat er tegenwoordig groot vermeld op veel artikelen. Van koffiekannen tot babyflessen: jee, we zijn verlost van BPA, een stof die hormoonverstorend werkt en in veel plastics wordt aangetroffen.

Maar wat zit er dan in? Het zou wel heel aso zijn al die jaren een verdachte stof te gebruiken als er iets veiligs voorhanden was. Of misschien is dat er niet, en ga je nu van de regen in de drup?

Ja, want BPS. Bisphenol-S. Of F.

BPA, an estrogenic plastic by-product used in the manufacture of polycarbonate plastics, can leach into food or drinks from the plastic containers holding them. BPA has been identified as an estrogen-mimicking compound since the 1930s, and is known to be particularly dangerous for pregnant women, infants and children. In fact, in the early 1930s BPA was used as an artificial estrogen to not only fatten poultry and cattle, but as a form of estrogen replacement therapy for women of the times. It was only in the 1940s that Bayer and General Electric used BPA to harden polycarbonate plastics and make epoxy resin.

It has since become one of the world’s highest production volume chemicals and has been widely reported in the media as being a suspected disruptor of your body’s hormones.

Canada, in September 2010, declared BPA as a toxic substance, but to date no other country has followed suit, although BPA has been banned in baby bottles in Europe and the US. As a result of the widespread consumer backlash, however, many companies have rolled out “BPA-free” plastic products, ranging from bottles and sippy cups to reusable water bottles, meant to appeal to those health-conscious consumers looking to avoid toxins.

Unfortunately, this may be just a ruse, as studies now show another bisphenol, bisphenol-S (BPS), is now showing up in human urine concentrations at levels similar to those of BPA.i This suggests that many manufacturers are simply swapping one bisphenol for another.

Some of the greatest concern surrounds early-life exposure to BPA, which can lead to chromosomal errors in your developing fetus, causing spontaneous miscarriages and genetic damage. And exposure to just 0.23 parts per billion of BPA is enough to disrupt the effect of estrogen in your baby’s developing brain.

bron: http://articles.mercola.com/sites/articles/archive/2012/06/20/bpa-free-plastic-still-toxic.aspx#!

Hier ook nog een stukje over de ‘false halo of health’ van BPA-vrije producten.

Er zijn slechtere en minder slechte soorten plastic. Ook al zijn ze ‘veilig’, dan nog zijn ze niet keer op keer herbruikbaar en heb je aan het einde van het leven een stuk afval waar je weinig mee kan.

Klean Kanteen.

We gebruiken hier al zeven jaar flessen van Klean Kanteen. Ze zijn gemaakt van voedselkwaliteit RVS en behalve dat de man er met de auto over een heen reed en de jongen de zijne na drie dagen kwijt was, werken ze allemaal nog prima. Ze lekken niet. Ze lekken geen vloeistof en geen hormoonverstorende stoffen.

Ze zijn gemaakt in China, maar ze zijn duurzaam gemaakt in China en bovendien: er is geen RVS drinkfles die gemaakt wordt in Europa of de VS. Ze kunnen in de vaatwasser. Ze zijn perfect 🙂

Ze zijn gebutst en gehavend, maar ze functioneren nog prima. Ze zijn hun hoge aanschafprijs meer dan waard!

BPA of BPS zit trouwens bijna overal in. Je vindt het in voedsel in blik, dat heeft een BPA lining. Dat witte spul aan de randen. Het zit in flessenwater want het lekt vanuit het plastic in het water. Het zit in bijna elke verpakking, met het ene voedingsmiddel lekt het enthousiaster dan het ander, blijkbaar.
Check babyflessen, er zijn alternatieven van RVS en glas. Wees wantrouwig en kies voor ecologische alternatieven voor speelgoed, spenen, slabbetjes en laarsjes.

En: pak geen kassabonnetjes aan. Gewoon niet doen.

Van Time.com:

Avoid handling receipts.
Receipts at many grocery stores and retailers are printed on a product known as “thermal” paper. These receipts, once heavy in BPA, are often made with BPS or BPF these days. In some ways, exposure to these compounds in receipts may be riskier than exposure to containers made with the compound. In receipts, BPS and BPF are “free” and can easily migrate from the product to your skin and other surfaces. “If it’s a receipt that I do need, I’ll hold out my bag and ask the person to drop into the bag so I don’t have to touch it,” Watson says.

Als zwangere moet je bang zijn van zo veel dingen die niet eng zijn. Te veel vitamine A in lever, kaneel in ontbijtkoek en ik denk: waarom zijn er geen waarschuwingen hiervoor! Oh ja, industriebelangen. Anders kreeg je toch al lang niet meer zo’n fokking Ftalaten-eendje in het reclamepakket bij de verloskundige, latenwewelwezen.

Helemaal vermijden?

Om dit helemaal te vermijden, is bijna onmogelijk. Jezelf gek laten maken is dan ook geen goed idee, maar als je goed oplet en bewuste keuzes maakt, kan je vrij makkelijk heel veel vermijden.

Vervang plastic voor rvs en glas wat in contact komt met eten.
Kies voor (babyspullen) van natuurrubber, biologisch katoen of wol in plaats van plastic.
Vermijd contact met thermisch papier.
Eet zo min mogelijk uit blik. Niet alle blikjes bevatten trouwens BPA, maar dat zie je niet aan de buitenkant.
Drink geen water uit van die watercoolers met een grote plastic fles erop.

En relax 😉

Noorse boodschappen, eieren leegblazen, lange sokken en boze eendjes.

Heerlijk, die ochtenden waarop de zon schijnt en alles al zo licht is als we opstaan! Er is 7,5 uur licht bij ten opzichte van de winterzonnewende. Het betrok alleen snel en het was KOUD.

Rot voor de kindertjes, die waren de halve dag buiten op school wegens wiskundedag. Er zijn dan overal ‘stations’ waar ze iets kunnen maken of doen dat met wiskunde te maken heeft. Praktische dingen, om die sommen van 1,20 meter min 750 millimeter inzichtelijk te maken enzo.

Ik lees overal over kachel aan of niet na 1 april maar hier absoluut wel. Niet heel gek met 6 graden, wolken en een fikse woei. Brrr!

Noorse boodschappen duur?

Boodschappen. Dit is voor een dag of 5 – 7 en vlees en vis komen uit de vriezer.

Veel is biologisch (3 dozen eieren, 3 pakjes niet gepasteuriseerde of gehomogeniseerde boter, meel, olijven, sommige groenten). Alles bij elkaar was het 140 euro. De foto’s zijn alleen niet heel duidelijk.

3 dozen eieren, 4 pakken meel, 2 x olijfolie, 5 bossen lenteui, 2 zakken chips, lasagnebladen, kattenvoer….
twee stampvolle laden met groenten en fruit
en masse smør

Plankjes gelijk even schoongemaakt voor alles in ging, dat scheelt me een boel gedoe voor ie echt te pekkig wordt. (sowieso, waarom ziet die koelkast er na een week weer uit alsof ik mijn borden er in afschraap terwijl ik er alleen frisse glazen potjes en bakjes in zet?)

Eet mij eerst-eten.

En kijk, dat is dus superduperhandig: een plankje met bakjes met dingen die opgegeten moeten worden. Gewoon, grote bakjes zodat het niet verscholen in een folietje achter op een plank cultures ligt te kweken maar gewoon zichtbaar is voor wie er dan ook gaat koken, of honger heeft.

Een ‘eet mij eerst’ plankje. Oh damn, wat georganiseerd.

(en ja, dat links is een POTJE met KANT EN KLARE tomatenspul. Ideaal voor op de pizzabodem)

nog heel veel kaas over die mijn ouders gekocht hadden. de luxe 🙂

Ik had zelfgemaakte bolletjes gemaakt in plaats van gewoon brood en ze waren prima gelukt! Ik maak ze morgen nog eens en als ze dan weer goed lukken, volgt het recept.

Jarretels :p

Er kwam een pakje uit Kroatië. Wat een supergave postzegels. (Mijn broertje had onlangs een gier in zijn voortuin. Dat is gek, want hij woont in Brabant. Een half uur daarna had hij ook een buslading vogelologen in de voortuin, want het is geen alledaagse verschijning.)

In het pakje zat dus een nieuwe jarretelgordel. Oh, zo mooi gemaakt! De vorige was te groot geworden en na zeven jaar aan het einde van zijn leven. Ik bestelde hem hier.

Ik moet er weer eens over schrijven, over kousen enzo.

Op een vorig blog was dat veruit de meest populaire post ooit.
Kousen zijn prachtig en erg comfy om te dragen, maar als je ze probeert omhoog te houden met een prulletje van de H&M of goedkopere keten-lingeriewinkel haal je jezelf vermoedelijk een boel frustratie op de hals

Vier pietepeuterige plasticjes, daarmee kan je je sokken niet fatsoenlijk ophouden. Bovendien zit het vreselijk. In tegenstelling tot zo een, dus.

Eieren leegblazen

Samen met de meisjes knipte ik wat takken hier en daar. Ik dacht dat ik een toverhazelaar had zien staan, maar dat bleek niet zo te zijn. Whatever.

Je kan eieren koken en verven, maar dan moet je ze of snel opeten of weggooien wegens bedorven of sjemiese verf. Leegblazen is makkelijker.

Je neemt een klein speldje, en daarmee prik je aan twee kanten een gaatje in het ei. Wij gebruikten een mesje bij wijze van hamer, om het speldje er voorzichtig in te slaan.

Je laat het ei gewoon in het doosje staan terwijl je dat doet.

Daarna maak je het gaatje wat groter met een iets dikkere en langere naald. Met die naald poer je een beetje in het rond in het ei, want de vliesjes van de dooier moeten kapot, anders is het nogal (slechte woordgrap alert) hard blazen geblazen

Daarna maak je de gaatjes voorzichtig nog iets groter met het speldje. Dan kan je de eieren leegblazen boven een bakje, en verven.

Met de inhoud van de eieren maak je iets lekker. Foe jong hai bijvoorbeeld!

Zwanenterreur…

De laatste tijd is er niets aan om naar het strandje te gaan. Serieus, binnen een kwartier…

Loop je net lekker een beetje te wandelen…

…kwaak….
KWAAK KWAAK!!!!
BLAAS HINNIK KWAAK KWAAK BRIES KWAAAAK IK BEN EEN BOZE OVERSIZED WITTE KLOTE-EEND!!!! WEES BANG VAN MIJ!!!

Ze komen een of meer keer per dag voorbij. In zee en die is best groot, al met al. Het is niet dat wij in hun inieminiestadsvijvertje zitten te klieren.

Zodra ze ons zien, al zwemmen ze helemaal aan de overkant, komen ze keihard aanzwemmen, komen zo dicht bij mogelijk, bijten naar de kinderen, blazen… en dan zijn het best imponerende beesten!

Prachtig, maar best… opgefokt.

Dan maar redden wie zich redden kan….

En misschien nog een interessante tip voor de mensen die kritisch zijn ten opzichte van vaccins: hier kan je je registeren en een documentaire serie bekijken. Niets geen hysterisch gedoe maar duidelijke en goed te volgen interviews met onder meer artsen en wetenschappers.

En voor al die andere mensen: hier is tien minuten lang Dexter van Dexters Lab met zijn haar in brand.

 

Kinderen laten aanrommelen.

Kinderen opvoeden is loslaten, zeggeze. En ik vind ook dat kinderen dingen moeten kunnen doen, proberen, vallen en weer opstaan. Of dat nu gaat om vriendschappen, appels snijden met een scherp mes of traplopen. Ik laat ze zo veel mogelijk zelf doen, zelf pakken, zelf inschenken, zelf bakken en afspreken.

Al doende leert men….
Ik ga ervan uit dat ze niet in zeven sloten tegelijk lopen maar vijf jaar geleden waren die twee hem ’s ochtends gepeerd naar het oud-Hollandsch speeltuintje om de hoek: hondenpoep, aan het zicht onttrokken, slootje ernaast… helemaal kinderproof, want rubbertegels onder het hufterproof klimrekje.

Hartverzakking, want wakker worden en je kinderen kwijt zijn is niet fijn. Voortaan in het weekend de voordeur op slot.
En oh ja, ik kwam eens beneden van een was ophangen en toen hadden ze vijf grapefruits voor me gesneden. Supersympathiek!

En ik heb niet voor niets geoefend
Momenteel heb ik mijn handen vol aan Toetje. Niet letterlijk, dat was een jaar geleden het geval. Oh, de rust van een immobiele baby.
Ze is een Houdini en houdt van wandelen, met enorme stappen op haar blije schoentjes. (met lampjes maar dat zag ik thuis pas)

Ze gaat in razend tempo trappen op en af. Ik houd mijn hart vast. Figuurlijk. Haar met een oog in het zeil laten oefenen vind ik handiger dan haar opsluiten en in een onbewaakt ogenblik van de hoge trap laten pletteren omdat ze het toch wil proberen maar het nog niet kan.

Toet, kom hier!!! – Nei!

Meisjes met mesjes! 😮
Idem met messen. Ik heb de oudste twee leren snijden met een vlijmscherp mesje omdat ik liever zie dat ze een mes kunnen gebruiken dat makkelijk te hanteren is maar waar ze wel ontzag voor hebben, dan als ik niet kijk met een bot mes hun halve duim eraf raggen omdat ze geen idee hebben wat ze doen.

Noorwegen..
In Noorwegen is men daar toch wat relaxter mee, als ze på tur gaan nemen ze een ‘spikkekniv‘ mee om dingen mee te plukken, takken mee te snijden en een pijl en boog te maken.
Ouders douwen ook eenjarigen onbegeleid in een sleetje de berg af en worstjes roosteren op open vuur met een groepje licht ontvlambare driejarigen op de barnehage is gewoon weer zo’n goede Norske tradisjon.

Ik ben geen scheidsrechter!
Als ze ruzie hebben, mogen ze dat ook meestal samen oplossen. Of er moeten bijna dooien vallen natuurlijk. Ik heb helemaal geen zin om me bezig te houden met het hoe en waarom van kinderruzies. Voor je het weet, loop je heel de dag gedrag te corrigeren en dat is vreselijk irritant, niet in de laatste plaats voor de kinderen zelf. Ze weten het zelf ook wel als ze een klootzak (m/v) zijn, even ‘uit de situatie’ is bijna altijd voldoende voor pais en vree.

‘Je wil ze toch niets tekort doen he…’
Bang zijn dat ze tekort komen, ben ik evenmin. Soms willen ze een telefoon of een tablet maar dan lees ik dat kinderbreintjes reageren op tablets als op heroïne en dan denk ik: doe maar effe niet.
Als opanoma er zijn. mogen ze op die van hen maar hier komt het niet naar binnen.

dan liever zo met zijn drietjes

En als ze willen, mogen ze zich zelfs vervelen. Worden ze creatief van, zei men vroeger en wat men vroeger zei is waar. Dus.
Als ze binnen lamlendig lopen hangen stuur ik ze naar buiten. Daar vinden ze meestal wel iets leuks en in elk geval lopen ze dan buiten mijn gezichtsveld lamlendig te hangen.

satan aanschouwt het gekibbel van een afstandje….

Ik zou helemaal flauw worden als ik zo’n helicopter-ouder zou zijn. En mijn kinderen ook. Eigenlijk zijn het gewoon heel leuke mensen, ons dwergvolk.

Helemaal niets doen!

Toen ik werkte voelde ik me soms zo nutteloos! Computeren, met mensen praten, koffie drinken, het zoveelste dossiertje / probleem / kwestie / spoedgeval oplossen waarna de plek direct weer door een volgend geval werd ingenomen. En hoewel de inhoud elke keer wel anders was, was de strekking altijd hetzelfde.

Hoe anders is dat nu!

Oh nee, het is helemaal niet anders.

Ben ik net klaar met een wc ontstoppen waar iemand een halve kilo pleepapier in geflikkerd heeft, moet ik water uit de tuitbeker van het Toetje opdweilen want het is zo leuk dat er plasjes water op de vloer komen als je hem op de kop houdt. (lekvrij, mijn rumpa)

Ben ik klaar met de was, komt er een binnen met een halve kilo zand in zijn broekspijpen die ie uittrekt en in de wasmand gooit. Ja, die met schone was natuurlijk. Als ik net alles heb uitgeklopt en de vloer gestofzuigd blijkt Toetje met een potlood te hebben rondgelopen. Even alle strepen van de -gelukkig afwasbare- muren en meubels afpoetsen.

Brood bakken, moet ook gebeuren. ‘Hoe vaak heb ik nu gezegd dat je niet aan de knoppen moet zitten’ bijt ik de kleuter toe die in een behulpzame bui de keukenmachine op 5 heeft gezet. ‘Is het sneller klaar!’. Meel tot aan het plafond jonguh.

HEBBIENOUJEHUISWERKALGEMAAKT VOOR DE ZEVENDE KEER? Als ik zeg ‘hoe vaak moet ik dat nu nog zeggen’ hoor ik mijn moeder. Ai.

‘Mama, Toetje loopt met jouw telefoon rond‘. Grmbl! Hoe lang zijn die armpjes? En nog net kan ik hem redden uit de handjes van onze kleine sloopwerker.

Ondertussen geef ik de kat eten, ruim een verdwaald paar sokken van de vloer, probeer fatsoenlijk antwoord te geven op de vraag of de kleuter een pinguïn voor haar verjaardag mag en struikel over een paar rolschoenen. ‘Mama, jij viel ovel de lolschoenen van Lena, hahahaha’.

*zucht*

Nee Toetje, niet het GFT-bakje uit het kastje halen!!! ….en omgooien…
*doneert 27 imaginaire kronen aan de imaginaire vloekpot en struikelt ondertussen over het absoluut niet imaginaire poppenwagentje.*

‘Mama, gaan we nu ein-de-lijk een keer wat leuks doen?’
– ‘Ja hoor liefje, mama heeft net een hele ochtend op haar rug liggen roken en netflix gekeken, nu is het eindelijk tijd voor jullie!

Waah!

Achteraf had ik het vorig jaar een stuk rustiger met onze baby dan nu met onze Stoïcijnse Sloopkogel! Wat een figuur.

Ik kan een heel wollig verhaal ophangen over hoe veel meer voldoening dit geeft, mijn roeping, het echte doel in mijn leven en hoe je de chaos moet omarmen, maar nee.

En toch: anders zou ik het niet willen. Dat dan weer niet. Maar die zalige rust van een kantoor, daar verlang ik toch wel eens naar.

Gewoon, een keer iets doen en er dan klaar mee zijn en dat iemand zegt: ‘fijn!’ in plaats dat er iemand met de woordenschat van Patty Brard verdere eisen, wensen en verordeningen naar je hoofd katapulteert.

Koffie kunnen opdrinken in de tijd dat ie warm is, omdat je tussendoor geen op het randje van de trap balancerende dreumesen moet redden en  boterhammen met jam van de vloer moet schrappen.

Kleren aanhebben die langer dan een kwartiertje schoon blijven omdat er geen grijpende peuterhandjes naar je graaien die net *oh pokke* een plant uit zijn potje hebben bevrijd.

Echt joh. Ik ben moe. Gelukkig zijn mijn ouders hier vanaf morgen. Behalve gezellig is dat ook: een keer uit mezelf wakker worden als de kinderen daar logeren. Een keer een paar uur zonder mamamamama aan mijn hoofd.
En heel misschien gewoon eens even helemaal niets doen. Ja, net als vroegah op werk 😉

Opa, oma en cadeautjes.

De meeste grootouders geven graag cadeautjes. Zo ook mijn ouders. En terecht, want (klein)kinderen blij maken, is leuk. Dat mijn ouders ze in de tijd dat ze bij ons zijn, extra willen verwennen, snap ik ook goed. Het meeste wat ze krijgen, wordt ook goed gebruikt of bewonderd.

Toch vind ik het soms lastig om hierin de kerk in het midden te houden. Waar ik misschien iets te vaak ‘nee’ roep, vindt vooral mijn vader niets leuker dan dingen voor ze kopen.

Gelukkig kunnen we wel wat tegen mekaar zeggen.

Ik vond bij de kringloop twee bordjes voor mijn ouders. Hierop staat ‘als mama nee zegt, vraag het aan oma’. Op het andere bordje (niet op de foto) staat ‘als oma nee zegt, vraag het aan opa’. It’s funny cuz it’s true.

De kinderen mogen echt wel extra verwend worden als opa en oma er zijn. Maar ik vind enige terughoudendheid aan de kant van grootouders als het gaat om ‘verwennen’ in materiële of eetbare zijn, best fijn. Er zijn zo veel andere dingen waarmee je de kinderen een plezier doet, uiteindelijk. Belangrijker dingen ook.

Want:

  • Het leidt af. Opa en oma zijn leuk omdat ze dingen doen die van mij niet mogen of waar ik geen tijd voor of zin in heb. Pannekoeken met belachelijk veel aardbeienjam, nog een koekje en nog een koekje en opblijven tot 10 uur. Dat is al tof genoeg. Praten over wat ze willen, wat ze mogen en wanneer fokt ze alleen maar onnodig op en ik vind het zonde, voor beide partijen, als opa en oma geassocieerd worden met veel krijgen.
    Het gaat niet om de cadeautjes. Juist niet.
    Ik denk dat een opa en een oma heel bijzondere niet-materiële dingen aan kinderen kunnen geven. Levenswijsheid, verhalen, zulke shit.
  • Het is niet nodig. Mijn opa en oma hadden niet veel te besteden, maar wel de tijd. Ik ging altijd (ja, altijd) met mijn opaatje naar de kinderboerderij in Terneuzen. Knoppie drukken bij het stoplicht, hertjes voeren en in de speeltuin spelen. Naar de bakker, het boertje en de Albert Heijn. En natuurlijk mocht ik wel eens wat. Achter de schermen financierde mijn oma best het een en ander. Maar toen ik klein was en bij ze logeerde, was dat nooit waar het om ging en ik heb het ook nooit gemist.
  • Het botst soms met mijn ideeën. Mijn moeder wilde laarzen kopen voor de jongen maar die waren vermoedelijk van pvc en dat wil ik niet aan hun lijf. Bovendien heeft ie laarzen. Ik voel me echt een bitch om te bellen dat ik het liever niet wil hebben. (maar ik deed het toch)
    Ik wil ook mijn ouders niet het gevoel geven dat ze niets mogen kopen voor ze, want dat is niet zo.Als ik het uitleg, dan begrijpen ze het gelukkig wel. Want echt niet dat ze daadwerkelijk willen dat de jongen op giftige ftalatenlaarsjes rondstapt. Gelukkig.
  • Het zorgt voor gezeik. Aan mijn hoofd! De oudste twee kregen vorige keer een Hele Grote Doos Lego. Fietje kreeg een klein setje. En terecht, ze is ook kleiner. Maar dat vond ze dus Heel Oneerlijk. ‘Waalom klijg ik een kleinele?’ ‘Gllll, omdat je kleinel bent! Basta!’
    Mijn vader merkte op dat ze steeds om dingen vroegen. Maar dat is helemaal niet des onze kinderens.
    Behalve Fietje, die zit nogal in een maggik-fase. We zeiden daarom steeds: ‘Vraag maar voor je verjaardag’. Dus nu vraagt ze bij alles of ze het voor haar verjaardag mag. Die is in januari. Dat is zo mogelijk nog irritanter.Ze vragen zelden ergens om maar ze vragen dingen aan mijn ouders omdat ze weten dat ze het heel vaak ook krijgen. Leuker worden ze er echter niet van.
  • Het zijn spullen. De meeste spullen voegen niet echt iets toe aan wat er al is. Als er vijf legosets half afgebroken in de kast staan dan is de kick van een zesde eventjes leuk, maar is ie toch een zelfde lot beschoren.Ik vind het dan leuker als opa gaat doen waar man en ik geen tijd voor hebben: het terug in elkaar zetten van de vijf andere sets. Gratis en net zo gezellig. Praktisch ook. Maar ja, ik gun hem ook wel het plezier van het geven van zoiets. Dat dan weer wel.

Het is geven en nemen. Letterlijk maar ook figuurlijk. Van mij mogen de kinderen niet zo veel en ik steek stokjes voor dingen waar ik kan terwijl mijn vader zegt ‘laat mij nou lekker’ en ‘wat moet ik anders met mijn geld’.

En dan zucht ik een keer diep als er toch die enorme legoset gekocht wordt. En mijn ouders zeggen soms gewoon ‘nee’ tegen de kinderen.

Zo komt alles toch nog goed 🙂

Alles vergeten!

De afspraken vliegen ons om de oren deze maand. Dat is niets voor ons! Tandartsen, helsestasjonen, visite, gesprekken op school en naar de ambassade om paspoorten te verlengen: waah! Helemaal ideaal in combinatie met een mopperend Toetje en nog net geen lenteweer!

Vandaag heb ik alles gedaan wat ik moest doen. Facturen betaald, mails verzonden, dingen gecheckt, de kinderen wederom aangemeld voor barnehages en erachter gekomen dat de termijn om dat te doen gisteren was. Nu maar hopen dat ze me die paar uur te laat willen vergeven.

Barnehages

De barnehages van mijn eerste en tweede keuze (Montessoribarnehages) hebben alleen de mogelijkheid voor een plaatsing van 100% van de tijd en hoewel ik best wel wat rust kan gebruiken, vind ik een full time werkweek voor de dreumes en de kleuter wat overdreven. Daarom heb ik er maar gewoon vier gekozen die me leuk leken. Volgens mij zijn ze allemaal wel okee.

Er zijn er hier in de gemeente ongeveer 12. Er zijn barnehages van de gemeente, van private eigenaren en familiebarnehages. Die laatste zijn meer speel- en ontmoetingsdagen waarbij een van de ouders ook blijft om zo met zijn allen de boel te runnen. Inclusief gratis praatje over god, Jezus en Maria. Aanmelden doe je via de gemeente.

Bij verschillende barnehages hebben ze ook een naturbarnehage. Daar zijn de kinderen ongeveer 5 a 6 uur per dag buiten in het bos. Als het regent of waait het dan warmen ze zich in het grillhuisje of de lavvo.

Jutten.

Vanmiddag ging ik wandelen met de oudste. We verzamelden idioot veel zwerfafval (McDonalds-vreters, rokers en ciderdrinkers zijn toch wel het ergste tuig wat dat betreft).

We vonden ook nog mooie boomschijven waar ze aan het kappen zijn. En een kapot Littlest Petshop-beestje die papa vast wel kon lijmen. Ook plukten we mooie takken voor in een vaas. Of voor in de waterkan want de vaas overleefde een val op een betonnen keldervloer niet.

Aanmanen.

Toen we terugkwamen vond ik een aanmaning in de bus van een factuur waarvan ik zeker was dat ik hem betaald had. Inclusief 70 kronen ‘purregebyr’. Het was een factuur voor naamstickers in kleding, op lunchboxen en alles wat kinderen zoal kwijtraken.

Ik had hem dus niet betaald en de ironie wil dat de lieve jongen het van de week presteerde om zonder (!) zijn van een sticker voorziene (!) nieuwe (!) broek, uit school te komen. En hem niet meer te kunnen vinden.

Onder die broek had hij weliswaar een lange wollen onderbroek, geen heel abnormale dracht voor hier maar mijn redenering dat ik de kosten eruit had als hij twee kledingstukken NIET kwijt zou raken, rammelt hierdoor een beetje…

Soms neemt zijn vriendje de volgende dag dingen voor hem mee die hij is vergeten in de bus. Bij het vorige huis stopte de bus geregeld in de voortuin om een vergeten rugzak / skibroek / hoofd terug te brengen.

Zucht.

Ik kan het mijn zoon toch ook niet heel erg kwalijk nemen. Hij heeft op zijn minst iets van zijn vader en moeder. Want bij de aanmaning (pomtiedom) zat een brief van het helsestasjon dat er een nieuwe afspraak was gemaakt omdat we die van 1 maart gemist hadden.

Oeps. Ik wist dat we die afspraak hadden want het stond op de kalender (+5 georganiseerde-familie-punten!), maar omdat we ALTIJD een smsje krijgen een dag tevoren en nu niet, twijfelde ik aan mezelf en besloten we het smsje af te wachten. Grmbl.

Dus.

Alles wat ik heb lopen verkloten en laten versloffen heb ik vandaag weer betaald, rechtgebreid en bijgewerkt.

Morgen is alles beter!

Sprongetjes.

Ik houd niet zo van opvoed ideologieën. Van die gebruiksaanwijzingen waarvan je je kinderen moet belonen voor goed gedrag of juist intrinsieke motivatie-bla tot je erbij neervalt. Het fijnste boek dat ik erover las is van Kim John Payne, Simplicity Parenting. Over eenvoudig opvoeden.

‘Oei ik Groei’ is ook een boek dat ik normaal met een licht minachtende frons zou bekijken. Als ik het zou geloven, zou ons Toetje nu al de tafel moeten dekken, mij moeten helpen met de was en met twee woorden spreken. Toch is er iets aan het boek, of de theorie erachter, dat me al best wat zenuwinzinkingen heeft doen voorkomen.

Nou ja, dat is overdreven. Het boek gaat ervan uit dat de groei, de ontwikkeling van een baby niet geleidelijk gebeurt, maar in sprongen gaat. En dat is ook zo. In tijd van twee maanden zijn ze twee kledingmaten gegroeid, om vervolgens weer een jaar in de nieuwe maat te passen. Maar ook met de hersens zou dat zo gaan. Met alle gevolgen van dien. Hangerig, huilerig, slecht slapen, niets willen, bij je willen zijn maar dat ook weer niet willen… Waaah!

Bij de eerste had ik geen idee, ik dacht alleen rond de zes weken en twaalf weken dat ik een monster had gecreëerd. Toen las ik over die sprongetjes en viel er wel het een en ander op zijn plek. Wat een baby leert met die groeispurt, de nieuwe dingen die ie kan… om die ontwikkeling te maken, staat de wereld van een baby even op zijn kop.

Ik las dat er geen wetenschappelijk bewijs voor was en dat hoeft van mij ook niet. Ik kijk ook niet op de ¨’sprongenkalender’ om te zien wanneer er weer zo’n drakerige periode aanbreekt. We merken het echt helemaal vanzelf.

Maar de afgelopen weken, die waren op zijn zacht gezegd niet leuk. Niet met die kleinste. Natuurlijk heeft ze ook haar leuke momenten maar ik word soms simpel van het gehang, het getrek aan mijn kleren, het gewurm, het niet zelfs willen spelen, het wakker worden ’s avonds en het gejengel De Hele Dag!

En dan zoek ik het op op internet en bijna altijd is het inderdaad een ‘hangerige periode’ volgens dat boekje. En ik weet het zelf ook wel, maar het is dan zo fijn het toch even bevestigd te zien: ook dit gaat weer voorbij. Ik krijg mijn lieve dreumesje binnenkort gewoon weer terug.

Kinderknutsels minimaliseren?

De kindertjes vinden het heel erg leuk om te knutselen en te tekenen. En ik vind dat weer leuk, want goed voor de hersentjes, de motoriek, creativiteit en bovendien maken ze dan weinig ruzie en zeuren ze niet aan m’n hoofd over leuke dingen doen. Vooral dat laatste, eigenlijk.

Wegdoen / bewaren

De meeste tekeningen doe ik makkelijk weg.
De kinderen vinden dat niet leuk. Als er eentje in de prullenbak zit was dat natuurlijk net de Allermooiste Tekening Die Ze Ooit Hadden Gemaakt en Voor Altijd Wilden Bewaren. In Een Lijstje. Maar met vier kinderen moet je wat.

Eens per week verzamel ik alles wat ze hebben gemaakt. De leukste dingen gaan in een map. Eens in de paar maanden sorteer ik alles in de map en de mooiste dingen daaruit, bewaar ik in een ordner. Per kind heb ik 1 ordner en als ze iets graag willen houden, zetten we dat op de tekening.

Het zijn niet altijd de mooiste dingen die in de map terecht komen. Deze is gewoon mooi om zijn eenvoud. De oudste was net vier toen ze deze tekende, en ik was net zwanger van de derde. En nogal moe, zo te zien 😀

Van de oudste heb ik de meeste tekeningen. Logisch, ze is de oudste, ze heeft op het kinderdagverblijf veel leuke dingen gemaakt en tekent het liefste van allemaal.

Torhild is ook een natuurtalentje

Sommige dingen namen veel plek in. Waar mogelijk, heb ik ze verkleind. Van bierflesje met een voetafdrukje erop bewaarde ik alleen het blaadje met de voetafdruk (het bier hebben we toen het vier jaar over de datum was, weggegooid).

Van een sieradendoosje dat ze maakte op het kdv, heb ik een foto gemaakt en het weggedaan.
Eigenlijk gek dat je meer geneigd bent dingen te bewaren als ze driedimensionaal zijn.

Alledrie vinden ze het leuk om hun map te pakken en hem te bekijken. Dat is ook een stuk leuker dan drie dozen ‘oud papier’ doorworstelen omdat ik niets weg wil doen waar ze ooit een kras op hebben gezet.

Kinderkunst tentoonstellen.

Gelukkig kan je kindertekeningen ook hartstikke artistiek tentoonstellen.

Dat zo’n modern kunstenaar ernaar kijkt en zegt ‘dat kan ik ook’ en er vervolgens wel dik geld mee verdient 😉

In de gang hangt een heel groot bord waarop ik tekeningen of leuke schoolwerkjes ophang. Soms hangen er tekeningen aan de koelkast met magneten of hangen we dingen op de deur. Ik vind het wel fijn om er een vaste plek voor te hebben, het staat zo onrustig als overal iets hangt.

Wat ik wel een heel gaaf idee vind, is deze collage voor in een wissellijst:

bron: https://artfulparent.com/2016/01/display-kids-art-poster.html

Of je maakt er een kalender  van:

bron: http://www.gnaana.com/visuals/february12
of je lijst de mooiste dingen tijdelijk in…

Ook handig: vergankelijke kunst! We hebben stenen genoeg en toen het grootste kind had ge-pinterest, wilde ze ook stenenbeestjes maken.

Ze vonden het alledrie prachtig en na een tijdje werden er complete menhirs het huis binnen gesjouwd en van een verfje voorzien. En nu liggen ze allemaal weer netjes in de tuin, de regen heeft de verf alweer verwijderd.

Dus….

Een paar mooie dingen in het zicht, heeft naar mijn mening meer waarde dan tien archiefdozen achter schotten op zolder.
De kinderen vinden het ook leuk als wat ze gemaakt hebben, echt een mooie plek krijgt in huis.

Door een beetje selectief te zijn in wat je bewaart, krijgen de dingen meer waarde 🙂

Medicijnkastjes en eerstehulpmeuk.

Het is een noodzakelijk iets, medicijnen, zalfjes, poeders, pillen en verbanden. Het is een van de weinige dingen waarbij geldt ‘beter mee verlegen, dan om verlegen’.

We hebben gelukkig niet veel nodig. Ik heb wel het nodige op voorraad, omdat het hier moeilijk of niet te verkrijgen is. Of voor heel veel geld!

Ik heb een uitgebreide eerstehulpset. Als ik alleen de noodzakelijke dingen los kocht, was ik duurder uit. Ik heb ook altijd pleisters in huis. Van ikea 🙂 Meestal is het overbodig om een pleister te plakken maar het biedt vaak troost aan een zielig kindje. Met 1,30 euro voor 40 stuks is het een koopje om van het gemekker af te zijn. Bovendien laten ze makkelijk los.

Ik houd wel van huismiddeltjes. Bij milde oorpijn stop ik extra vergine kokosolie in de oren van de kinderen en laat ze een warm doekje erop houden, met een druppeltje tea tree olie erop.
Op een koortslip smeer ik kokosolie met baking soda. Bij algehele kwakkeligheid maak ik graag kippensoep met kruidnagel, steranijs, peper en keltisch zeezout.

Behalve huismiddeltjes, heb ik de volgende dingen:

  • daro zoutoplossing, handig omdat je vrij krachtig een neusje door kan spoelen. het wekt ook minder argwaan dan wanneer ik met iets zelfgemaakts kom aanzetten 😉
  • paracetamol en aspirine. ik gebruik het een paar keer per jaar en dan ben ik altijd blij het te hebben
  • hooikoortstabletten. gelukkig hebben we ze al twee jaar niet nodig gehad.
  • wat homeopathische en fytotherapeutische middeltjes zoals calendula neusspray, calendulazalf, srl gelei en tijgerbalsem voor een incidentele zere rug, echinaforce voor de weerstand en arnicazalf voor bij kneuzingen. nisyleen voor bij griep en verkoudheden en cinuforce voor het voorkomen van bijholeontstekingen en het verminderen van neusverkoudheid.
  • norit. ik gebruik het soms om mijn tanden mee te poetsen. ja serieus. krijg je mooie tanden van.
  • betadinezalf, voor het desinfecteren en verzorgen voor wondjes. ik gebruik het nooit maar het leek me handig. omdat mijn oma dat altijd in huis had, denk ik.
  • magnesiumolie, ik gebruikte dat toen ik zwanger was tegen kuitkrampen. (en tegen een tegen een magnesiumtekort dus).
  • snuf! neusjesstick. een labello die je onder verkouden kinderneusjes kan smeren om de klachten wat te verlichten (fijn spul zonder rotzooi bij Groene Vrouw!)
  • emla zalf, heel fijn toen bij mijn dochter bloed moest worden geprikt, waar ze bang voor was. ze heeft nagenoeg onvindbare aderen, zelfs met een echo apparaat (? ofzo). deze crème verdooft tijdelijk en werkt perfect: ze voelde niets
  • tijmsiroop van Weleda, voor zielige keeltjes en tegen geblaf.

Wat ik erg leuk vind is het zelf maken van middeltjes. Ik heb goudsbloemen voorgezaaid om zelf weer calendulazalf te kunnen maken. Ik ben ook erg benieuwd naar cayennepeperzalf en het lijkt me lekker om zelf dennensiroop te maken. Een paar jaar geleden maakte ik zelf hoestsiroop van uien met suiker. Dat werd me niet in dank afgenomen, maar de angst het nog een keer te moeten nemen werkt ernstig weerstandbevorderend 😉

Maar ja, om aan die grappige nieuwe projecten te beginnen, moet eerst de oude voorraad op. En gek genoeg heb ik weinig zin in redenen om die voorraad op te maken. Dus voorlopig staat het daar prima. En vermaak ik me wel met andere dingen 😉

Noors leren, de kinderen.

Toen we naar Noorwegen gingen, hadden we redelijk wat uren Noors gestudeerd. De kinderen hebben geen Noorse les vooraf gehad. We wisten niet wanneer we zouden vertrekken en toen we eenmaal gingen, ging alles zo snel dat er geen tijd meer voor was. Ik denk ook dat het vrij nutteloos geweest zou zijn.

De oudste (zes, toen we verhuisden)

Toen we zes weken in Noorwegen waren, ging de oudste naar school. Ze heeft drie maanden haar mond amper open gedaan maar daarna kwam er keurig Noors uit en aan het einde van het jaar zei haar lerares dat ze op hetzelfde taalniveau zat als de Noorse kinderen.
Ze kreeg, samen met een Hongaars jongetje, wel extra Noorse les van een heel lieve Iraanse juf. Ja, multicultureel schooltje 😉

Noors en Nederlands houdt ze goed uit elkaar. In het begin sprak ze Nederlands met een Noorse intonatie, het zangerige en zachte. Klonk heel schattig. Ze haalt zelden de talen door elkaar, hoewel ze wel vertelde dat ze zich met Halloween moesten uitkleden op school. Het Noors heeft veel woorden die bijna het zelfde betekenen, maar niet helemaal. Of helemaal niet 😀

(ze bedoelde natuurlijk verkleden, duh)

De jongen (vier, toen we verhuisden)

De jongen ging een jaar later. Ik had hem alleen verteld hoe hij moest zeggen dat hij naar de wc moest. Hij probeerde meteen van alles in Noors te zeggen, wat niet altijd even goed lukte. Gelukkig zit er een Nederlands meisje dat geboren is in Noorwegen bij hem in de klas, die soms kon vertalen. Hij krijgt nu extra les in lezen en schrijven, dat had hij het eerste jaar niet.

Hij schakelt vaak over op het Noors, die taal lijkt hem ook beter te liggen. Inclusief het wat achter in de keel uitgesproken dialect van de regio hier. In het Noors moet hij echt netjes praten om verstaan te worden, in tegenstelling tot het Nederlands waarbij wij vaak wel weten wat hij bedoelt te zeggen.

Geregeld vernederlandst hij Noorse woorden en dat is soms erg onhandig. Als hij ziek is en vraagt om een butje. Dude, wat bedoel je? Wat is een butje? Een butje om in te spugen!!! *spoooooeeeeg*

Oh ja, een bøtte is een Noorse emmer 😉

Fietje (een, toen we verhuisden)

Sophia spreekt zonder Noors onderwijs goed Noors. Ze leert het van barne-tv en natuurlijk van haar broer en zus die driekwart van de tijd in het Noors communiceren. Als ik haar iets vraag in het Noors, krijg ik een Noors antwoord, ze doet dat echt zonder erbij na te denken. Als ze iets geks ziet roept ze ‘hva i all verden!’ wat zoiets betekent als ‘wat is dat in vredesnaam!’.

Noors leren aan je kinderen?

Ik leer aan Sophia en Torhild Noorse woordjes, maar geen zinnen. Mijn Noors is niet het Noors dat mijn kinderen moeten leren. Wel klets ik af en toe met Sophia in het Noors, als we zitten te tekenen bijvoorbeeld. Gewoon, voor het leuk.

Eenmaal op school en in contact met andere kinderen, gaat het Noors leren razendsnel. Net als ik leren ze tien keer sneller van echte conversaties, dan van saaie lessen. Intensieve lessen nemen met je kinderen is naar mijn mening verspilde moeite als je ze hier naar school of barnehage stuurt.

Ik denk dat je er niet al te krampachtig mee moet omgaan. Ze krijgen heus geen lelijk Nederlands accent als ik een Noors gesprekje met ze voer en het ligt aan het kind zelf hoe ze met de tweetaligheid omgaan. Een taal oppikken gaat in een razendsnel tempo.

Gelukkig krijgen kinderen hier goede begeleiding en wordt er weinig aan ze getrokken wat betreft prestaties. Dat ze mee kunnen doen in de groep en zich veilig voelen, is het belangrijkste doel in de eerste schooljaren. En dan gaat het als vanzelf.

Het leed dat sneeuwpret heet ;)

Sneeuw is hartstikke leuk! Ik ben toch benieuwd hoe hoog het vrijdagavond ligt. Want nu komt het al tot mijn knieën! Het is prachtig. Het dempt geluiden, de hele wereld wordt stil. Het lijkt veel lichter, ondanks de grijze lucht. Je kan er leuk mee spelen.

Alles gaat hier gewoon door. De kinderen gaan gewoon naar school, winkels zijn gewoon open. Het houdt wel een keer op, er komt een moment dat het gewoon te onpraktisch is. Maar voorlopig nog niet hoor.

Er zijn nog gewoon bejaarde dames op straat, zonder rollator of sneeuwkettingen om. (misschien met spijkerbandjes onder hun schoenen)

Er rijden nog gewoon auto’s

En ook onze katten gaan gewoon naar buiten…

En er varen nog gewoon bootjes rond…

Maar toch heeft het ook zijn nadelen. Misschien. Toch. Een beetje. Want:

WERKELIJK IEDEREEN NEEMT EEN ENORME LADING SNEEUW MEE AAN ZIJN POTEN, HOE GROOT OF HOE KLEIN OOK! Sommigen zelfs aan hun buik en staart… Argh!

OVERAL SNEEUWKLEDING!!!

Sneeuwbroeken overal, een schoenendroger die overuren maakt, natte sokken, smeltende sneeuw dus je droge sokken ook weer nat, natte sjaals en handschoenen onder de kachel…

ENORME HOEVEELHEDEN HOUT die er doorheen gaan… ’s Ochtends hebben we de kachel vaak niet eens aan. Ik ben dan bezig en het voelt ook niet koud. Maar na een paar keer naar buiten om sneeuw te schuiven, hout te halen en te hakken voelt het dan opeens fris binnen. Na een uur of 12 staat de houtkachel aan, tot ongeveer 8 uur ’s avonds. Dan is het warm zat en laten we hem langzaam uitgaan.

DE AUTO UITGRAVEN en het heuveltje op rijden. De ene keer gaat het prima, de andere keer draaien de wielen keihard rondjes maar vooruit komen, ho maar.

kettinkje leggen, niemand zeggen….

SNEEUW. IN JE LAARZEN. GETVERDEMME!

Al komen ze tot mijn knieën die laarzen, tegen een halve meter sneeuw is weinig kruid gewassen. Ja, een praktische skibroek. Maar ja, een praktische skibroek is een praktische skibroek. Ik houd best van warme truien maar al die dikke kleding, grmbl.

VOER- EN VAARTUIGLEED…

Gisteren knalden we tegen het middenbermpje aan na een iets te ruim genomen bocht en daarna bijna de berm in. De grip van de spijkerbanden heeft ook zijn grenzen, zeker op een dikke laag sneeuw op een laag aangevroren natte drab.

Het bootje was aan kant losgeraakt en was vanuit het keukenraam niet te zien *paniek*.  Dat kwam niet door de sneeuw maar door een kapot touw, maar het weer vastleggen met een sneeuwstorm om het hoofd was niet de lievelingshobby van de man, geloof ik.

HET MOET OOK WEER WEG.

Bergen met grijze sludd die weer aanvriest met spekgladde wegen tot gevolg. Vorig jaar ben ik samen met de man tien minuten bezig geweest om een man die over zijn aangevroren stoepje van twee meter breed naar de voordeur moest, te helpen. Ging niet. Zo! Glad!

Maar voorlopig sneeuwt het en dat is gewoon hartstikke leuk 😀

Minimalisme in kinderkamers.

In onze eigen slaapkamer staat behalve een bed, een kledingkast en een wasmand niets en ik vind dat heel erg rustgevend.

Voor de kinderen is het ook fijn om te kunnen slapen in een redelijk prikkelvrije omgeving, maar ze hebben ook graag hun eigen kamer waar ze kunnen spelen. Zeker de oudste twee doen dat graag en dan is alleen een bed en een wasmand een beetje te spartaans. Bovendien moet ik die rottige Lego niet in de woonkamer. (nietsvermoedend op een lego-eentje staan… aaargh!)

Sommige kinderkamers staan tot de nok toe gevuld met speelgoedkasten, poppenhuizen, racebanen, speeltoestellen, muurschilderingen en trofast kasten met goed georganiseerde dingen. En hoewel dat ook heus heel erg mooi eruit kan zien getuige alle borden op pinterest met DE PERFECTE KINDERKAMER, vind ik het te veel van het goede.

Daarom hebben ze bij ons heus wel iets, maar niet te veel op hun kamers. Op de kamer van de oudste staat een vitrinekast met al haar schatten, een bureautje en een lage kast met d’r lego.

minimalisme-kinderkamer

minimalisme-kinderkamer1 vitrinekas Bij het ventje ook zoiets, minus de vitrinekast maar met wat plankjes voor foto’s en tekeningen.

minimalisme-in-kinderkamer20161110_083422Fietje is het zieligst, die heeft alleen een bed en een kastje 😉

minimalisme-kinderkamer-bedHet enige dat ze alle drie in overvloed plus een beetje meer hebben, zijn knuffeldieren, waarvan er absoluut geen een weg mag. Dat hebben ze van mij (ik kon de mijne pas wegdoen toen ik 27 was), dus ik begrijp ze en laat ze lekker.

Ik probeer te zorgen dat er geen bijkomen, hoewel ik dat lastig vind als ze me met van die grote blije stralende ogen staan aan te kijken omdat ze weer de liefste knuffel van de wereld hebben gevonden bij de kringloop. Daarom neem ik de kinderen niet meer mee als we langs de kringloop gaan 😉

En Toetje dan? Wel, we hopen dat we een wandje mogen zetten zodat zij straks ook een eigen ruimte heeft. Nu slaapt ze in een omgekeerd hemnes-bed op de overloop.

minimalisme-kinderkamer-babyMijn briljante tips voor een opgeruimde kinderkamer: (de mijne he, misschien werkt het helemaal niet zo bij jou. dat kan ook. hier werkt het wel zo. misschien heb je er iets aan. misschien ook niet. dat is ook prima. vrijheid blijheid. dus.)

  • Zorg voor genoeg bergruimte. Duh, maar het is wel erg makkelijk als jij of je kind niet steeds dingen moeten verschuiven om ergens bij te kunnen. Want, spullen organiseren is gewoon pokkewerk en het ontaardt snel in een rommel. Wat lege ruimte op de planken is erg makkelijk
  • Beperk speelgoed op de slaapkamer en houd het bij een paar favoriete dingen. Wat mij betreft geldt dat voor speelgoed in het algemeen.
  • Houd je in met kleuren, schilderijtjes en accessoires. Het is allemaal zo leuk maar het is een slaapkamer en geen discotheek.
  • Laat ze hun eigen kamer opruimen. Hier moeten ze dat in vakanties en in het weekend. Soms doen ze het al uit zichzelf. En dat gaat prima want er is niet heel veel om op te moeten ruimen.
  • Probeer echter niet een zwijnestal op te laten ruimen door of met een klein kind. Die ziet daar niet overheen en wil misschien ook nog alles houden. Ruim zelf op voor de orde en voor de opvoedkundig verantwoord samen met je kind. Dekens recht, knuffels in een mand, kleren in de wasmand enzovoorts…
  • Wat leesvoer is altijd goed natuurlijk. Maar een halve bibliotheek heeft een kind ook niet nodig, want daarvoor hebben we -duh- de bibliotheek 😉
  • Beperk het aantal meubels. Meubels trekken spullen en rommel aan, bij kinderen helemaal.
  • Voorkom schermpjes op hun kamer zo lang dat kan. Of gebruik schermtijd als pressiemiddel om ze hun kamer op te laten ruimen. Voor wat hoort wat 😉
  • Wees rigoureus. Is het elke keer weer een grafbende, doe dan alles wat slingert in een grote vuilniszak en stop die weg. Grote kans dat het kind het ook fijn vind als de rommel weg is. Dingen teruggeven kan altijd nog, maar je elke keer groen en geel ergeren en ruzie krijgen over rommel is zo zonde van de tijd en de energie! Onze kinderen spelen heel graag met knuffels, maar merkten ook pas een paar maanden later dat ik een groot deel naar de kelder gebracht had omdat die elke. keer. door hun kamers lagen.
  • Met een minimalistische garderobe voorkom je veel omgetrokken stapels kleding, kwijtgeraakte favoriete kleding en onnodig opbergwerk

20161110_083300Maar het belangrijkste is toch: weinig spullen. Er is wat mij betreft niets mis met speelgoed, zelfs niet met plastic speelgoed. (okee eigenlijk wel maar ik ben Don Quichotte ook niet altijd)

Het is alleen gauw (veel) te veel, met een compleet averechts effect. In plaats van gezellig spelende kinderen heb je dan speelgoedsoep makende overprikkelde kinderen die bij jou komen jengelen wat ze kunnen doen waarna jij gefrustreerd raakt door de chaos, prikkelbaar wordt en het ook niet meer leuk vindt, naar de ikea rijdt voor een nieuwe kast voor de rommel, die vervolgens weer rommel aantrekt en je begrijpt ‘m wel.

en dat geldt ook voor kinderspulletjes
en dat geldt ook voor kinderspulletjes

Help mijn kind luistert naar metal!

Ik denk dat als er twintig jaar geleden google bestaan had, mijn moeder dit best had kunnen typen. Maar het kan verkeren, onlangs kon ze nog een bezorgde moeder van een gothic-dochter geruststellen: grote kans dat het geen fase is, maar ’t is minder erg dan het lijkt 😉

Toen ik een jaar of 11, 12 was begon ik naar metal te luisteren. Van Aerosmith naar Nirvana, Guns n Roses, Metallica, Sepultura Obituary en toen was het eind zoek. ‘Als het een cd van van die satanaanbidders is gooi ik hem in de prullenbak!’ riep mijn moeder toen ik net een zeer zuurverdiende fl. 42,95 had uitgegeven voor ‘the black album’ van Metallica. Hij staat nu ook in de cd-collectie van mijn ouders.

Wat besluit een schattig blond paardrijmeisje om naar keiharde metal te gaan luisteren? Ik heb geen idee. Het was gewoon liefde op het eerste gezicht en hoewel ik amper meer nieuwe bands volg, is het nog altijd mijn favoriete muziek.

Vooroordelen.
Duivelsaanbidders, asociaal, suicidaal, depressief, intolerant, drugsgebruikers. Na bijna 35 jaar op de wereld kan ik concluderen dat idioten overal zijn. In alle lagen en groepen van de bevolking. Metalmensen hebben de naam, ‘nette’ mensen niet zelden de faam. In elk geval zijn de vooroordelen precies niet meer dan dat.

Rare mensen.
Nog nooit heb ik naars meegemaakt bij een metalconcert, maar die keren dat ik in een ‘gewone’ uitgaansgelegenheid was, hing er vaak later op de avond een gespannen sfeer of gingen er mensen op de vuist met elkaar.

Als vrouw ben je op een metalconcert behoorlijk in de minderheid. Een metalconcert is een van de veiliger plekken om uit te gaan als vrouw of meisje. Als ons Leentje straks naar een metalconcert wil, laat ik haar met een gerust hart gaan.

Hail Satan enzo…
De meeste bands hebben niets met godsdienst en de eerste metalluisterende duivelsaanbidder moet ik nog tegenkomen. Godsdienst wordt niet echt gewaardeerd maar ook niet erg actief gehaat door de meeste bands. Plaatjes van duivels en een keer satan roepen… ’t hoort er een beetje bij voor sommigen.

Teringherrie.
Als je metal luistert en je hoort alleen maar gekrijs, luister je net zo slecht als iemand die bij klassiek alleen maar krassende violen of pingelende piano’s hoort, of bij jazz alleen maar op hol geslagen trompetten.

Metal is mooi. Luister maar.

Dat dit niet in een keer lekker in het gehoor ligt snap ik dan wel weer, maar hoe prachtig is deze plaat na een paar keer luisteren <3

Agressieve teksten. Over dood enzo.
Metal heeft niet de meest opbeurende teksten. En dat is best een verademing in een wereld die schreeuwt dat je blij en gelukkig moet zijn en als dat niet lukt, dat je eigen schuld is. De donkere kanten horen er ook bij, ’t is niet nodig om dat zo hysterisch te bedekken onder een verstikkende mantel van opgeklopte blijheid. Iets benoemen wil ook nog niet zeggen dat je het verheerlijkt.

Met de teksten erbij, is er vaak best nog wat van te maken.

Och ja. Ik kan niet uitleggen wat er nu zo fijn is aan metal. Je houdt ervan, of je houdt er niet van.

Wat is jouw favoriete muziek?