De wat-als

In ons vorige huis had ik uit praktische overwegingen twee dekbedhoezen per persoon. Maar hier heb ik een droger en een overdaad aan drooglijntjes en rekjes die al in het huis aanwezig waren. En veel zon, als er geen wolken voor zitten.

Die tweede set beddengoed is dus compleet overbodig, ik gebruik het nooit meer. ‘Wat-als de kinderen gaan kotsen over hun dekens?’ dacht ik bij mezelf toen ik hun nut overwoog.
In het ergste geval gebruiken we dan het dekbed van opanoma dat hier ligt. We hebben extra dekens voor op de bank en op de boot ligt het een en ander. Bovendien zijn ze wat ouder: mikken (in een emmer) lukt steeds beter!

De extra sets kunnen dus probleemloos worden doorgegeven. Jee, meer ruimte in de kasten.

We houden zo veel voor wat-als.

Wat-als er volgend jaar geen kinderschoenen meer verkocht worden? Dan houden we dat afgetrapte paar van grote broer maar. Voor zijn zusje, ja.
Wat-als ik dat rare parfumluchtje opeens wel lekker ga vinden? (hint: gebeurt niet)
Wat-als ik opeens wel vruchtenwodka ga drinken of cocktails leer shaken? Wat-als iemand wil weten wat er met de Gulle Gave is gebeurd?
Wat-als de kinderen opeens wel met dat lelijke stuk plastic van zolder willen spelen? (dan zeg je: nee, dat is weg. ga maar lekker naar buiten doei)
Wat-als ik opeens weer wil gaan borduren met dat twintig jaar oude muffe half vergane garen?
Wat-als oma uit haar graf opstaat en haar verzameling theelepeltjes komt claimen? (ook die kans is vrij gering)
Wat-als die trui volgend jaar opeens wel een favoriet blijkt te zijn? (ja, die met de te lange mouwen en kriebelige hals)
Wat-als mijn ledlampen het begeven? Draai je dan je gewone peertjes weer in?
Wat-als ik die kantoorspullen weer nodig heb? (behalve een -1- goede pen en een gaatjesmaker heb ik nooit kantoormaterialen nodig)

Je hebt maar een leven en dat is nu. Niet in de toekomst, niet in het verleden en je bekommeren om spullen die ooit in je leven pasten maar nu niet meer of om spullen die je ooit nodig zou kunnen hebben in een toekomst die niemand kan voorzien, is gewoon zonde van je tijd.

Het leven is te kort daarvoor! Ook voor het dragen van stinkende luchtjes en kriebelende truien. Het poetsen van overbodig tafelzilver. Het opdrinken van vieze drankjes. Het organiseren van stukken incourant speelgoed en rollen met oud behang. Het optillen van 50 beeldjes in je vensterbank om te stoffen. Het doorzoeken van een bak met 25 panties op zoek naar die ene fijne. Het zoeken naar een plek voor spullen die eigenlijk helemaal geen plek verdienen in je huis.

Hoe erg is het eigenlijk als iets er niet meer is? Je bepaalt zelf hoe erg je dat vindt. Het is maar een ding. Het is niet eens een herinnering, want die zit in je hoofd. Een stuk papier, een stuk textiel, een stuk metaal. Boeiend. Wees blij dat de materialen opnieuw kunnen worden gebruikt, voor iets dat hopelijk wel nut heeft.

Als het je niet blij maakt, heb je het niet nodig*

*behalve administratie, maar dat hoeft ook geen onoverkomelijk probleem te zijn

Zero Waste Home – Bea Johnson

Onlangs kocht ik het boek van Bea Johnson, Zero Waste Home. Uiteraard netjes op mijn laptop leesbaar in de kindle cloud reader van Amazon.

Ik volg haar al een hele tijd en vind wat zij doet ongelofelijk gaaf: ze produceert amper afval met haar vierkoppige familie en doet dat in een prachtig oud, wit met groen minimalistisch huis. Niets geen bakken vol recyclespullen en goedbedoelde oude meuk die wacht op een nieuwe bestemming daar!

Het credo is Refuse, Reduce, Re-use, Recycle, Rot.

Refuse: Weiger dingen die je niet nodig hebt en dingen die het milieu schaden. Van plastic kleding tot goodiebags tot groenten verpakt plastic: als je het niet aanneemt hoef je je er niet druk om te maken en hoef je je er ook niet van te ontdoen. En onthoud daarbij dat uit het zicht niet betekent dat het ook echt weg is, je afval.

Reduce: Als je iets gebruikt, probeer het gebruik ervan dan te verminderen. Vervang je wegwerpspullen door wasbare varianten. Koop tweedehands en koop niet meer dan je echt nodig hebt. Deel je spullen of deel je huis als je zelf op vakantie bent. Wees creatief met hetgeen dat toch je huis in komt. Ga fietsen, in plaats van met de auto. Koop in grote verpakkingen om afval te verminderen. Laat dingen gaan die je niet gebruikt. Minder kleding of een kleiner huis betekent minder te repareren en te onderhouden. Iets kopen maar ook iets gratis aannemen is stemmen voor de wereld die je wil.

Re-use. Als je iets dan toch al hebt, hergebruik het dan. Kies voor dingen die je op meerdere manieren gebruiken kan. Repareer je kapotte spullen. Het ‘groenste’ ding is hetgeen je al hebt, uiteindelijk. Deel!

Recycle. Geen hobby van Bea maar soms kan het niet anders. Het doel is om zo min mogelijk recyclebaar afval te produceren maar gelukkig is ze niet te dogmatisch: als het niet anders kan, dan moet het maar. Maak jezelf bekend met het recycleprotocol van de gemeente waar je woont want recyclen nog een delicaat proces. Hoed je voor ‘biologisch afbreekbare’ producten die dat vaak niet zijn.

Rot. Jeej, rotten! Composteren. Compost is fijn voor je plantjes, voor de aarde, voor iedereen zo lang je het netjes doet. Het is geen raketwetenschap en in haar boek geeft ze handige tips.

Het leuke van haar boek is dat ze nergens preekt en op behalve nogal overduidelijke feiten na (de wereld gaat op deze manier naar de kleaute) niet doempreekt of schuldgevoelens aanpraat.

Haar levensstijl lijkt in tegenstelling tot wat je zou denken, erg makkelijk. Ze leeft minimalistisch. Over haar garderobe heeft ze bijvoorbeeld goed nagedacht: natuurlijke stoffen, laagjes die over elkaar kunnen worden gedragen, bij elkaar passende kleuren en materialen die niet specifiek voor de zomer of de winter zijn en zo jaarrond kunnen worden gedragen.

Er staan in haar huis zo min mogelijk spullen op de grond wat het vegen van de vloer (een stofzuiger verbruikt stroom en stofzuigerzakken) vergemakkelijkt. Ze gebruikt hetzelfde product voor zo veel mogelijk doeleinden, zoals azijn en castilezeep.

Deze levensstijl maakte haar en haar familie gezonder, rijker en ze hebben meer tijd voor elkaar. Hoe fijn is dat! Zero waste is bij haar geen opgave, maar een manier om eenvoudiger, aandachtiger, milieubewuster en vooral plezieriger te leven.

Ook besteedt ze aandacht aan de reacties van anderen en hoe hiermee om te gaan. ‘Zjust say dzet I do not ‘ave a trashcan‘. Ja, haar Franse accent vind ik erg leuk.

Zero Waste is bewuster leven, maar geen opgave. Het geeft juist meer gemak.

En wat heb ik ervan geleerd?

Wel, best wel wat! Ik erger me ook aan overbodige plastic verpakkingen maar ik koop ze soms wel. De keuze kan ook nogal erg beperkt worden als ik het niet doe maar bewuster kiezen kan zeker wel. Gewone tomaten in herbruikbare zakjes kopen in plaats van verpakte cherrytomaten en alleen druiven nemen als ze onverpakt worden verkocht. Gewoon, altijd! Fuck you, met je plastic bakjes!

Ik heb voor dingen waar ik (soms) wegwerp voor gebruikte, wasbare alternatieven gekocht en in gebruik genomen. Geen wattenschijfjes, wegwerpluiers en keukenpapier meer hier! Ik heb me het RSI gesokkenstopt deze week voor The Greater Good 😉

Veel dingen deden we al wel. Of niet. Ik gebruik geen aluminiumfolie, plastic folie of flessenwater. We kopen al het nodige tweedehands, maken veel zelf en drie bosbessen in een halve kilo plastic: geen haar op mijn hoofd die eraan denkt dat te kopen.

Zelfs hier in Noorwegen waar alles in plastic lijkt te zijn verpakt en leuke delicatessenwinkels of betaalbare speciaalzaken met een vergrootglas gezocht moeten worden, is het te doen om je restafval te minimaliseren.

Ik weet dat ik de wereld niet kan veranderen, maar ik wel mijn eigen aandeel in het kapot maken ervan beperken. Door mijn kinderen de geneugten van weinig meuk te leren. Door niet 33 generaties na mij nog op te zadelen met mijn oncomposteerbare spulletjes. Door minder vlees te eten. De mogelijkheden zijn eindeloos en het is een positieve vicieuze cirkel.

Ik vind het boek absoluut een aanrader, of je nu al jaren eenvoudiger leeft of net begint.

En voor wie daar geen zin heeft: fillempie! (het bekijken waard, zelfs al heb je geen enkele zero waste of minimalistische neigingen)

Ik moet kleren!

‘Boehoe, ik heb helemaal niets om aan te trekken’ miepte ik gisteren tegen de man. Die keek mij verwonderd aan want hoewel mijn kledingkast niet uitpuilt, ligt er toch genoeg dat de dag daarvoor prima voldeed.

Daarom deed ik wat elke vrouw zou doen: ik ging naar zalando.no en laadde mijn virtuele winkelwagentje tot de nok toe vol. Dat was dan 49.547 kronen alstublieft.

Shit.

Een beter plan had ik ook: (ik denk serieus soms na over dingen. nadenken over kleding voelt zo nutteloos maar het voorkomt miskopen als je een plan hebt).

Ik bedacht wat ik leuk vind, en draag.
In mijn geval simpele kleding. Geen ruches, overbodige knoopjes, bandjes of rare prints. Lange hemdjes en longsleeves. Geen doorzichtige of plastic-achtige stoffen, behalve soms een randje kant. Overhemden. Strakke rokken die niet omhoog waaien. Veel been goed, veel buik slecht. Stoffen die niet uittekenen, maar ook geen fladderdingen. Broeken met uitlopende pijpen en alles in zwart, grijs, donkergroen of donkerrood en in een fatsoenlijke kwaliteit.

Er zijn ongelofelijk veel leuke kleren en het is af en toe heus verleidelijk om die leuke dingen te kopen maar ik weet dat ik het in de praktijk nooit zal dragen.

Ik paste al mijn kleren.

Alles ja. Het voelt een beetje vreemd, terwijl de natte sneeuw tegen de ramen waait

Alles dus. Behalve wat in de was zit (dat draag ik dus vind ik het blijkbaar leuk) en waarvan ik zeker weet dat ik het graag draag zoals leggings, wollen truitjes en andere favoriete dingen.

Een paar dingen trok ik aan en dacht direct: nah. Die gaan richting kringloop, waaronder een echt te kort rokje, een panterprint topje (en die is zo gaaf!) en drie sjaals met gaten.

Alleen de fijnste dingen gingen terug de kast in. Gelukkig was dat het overgrote deel.

Ik besefte dat het wel meevalt en bedacht wat ik nodig heb:

Eigenlijk heb ik alleen maar fijne kleren, maar een paar extra dingen zijn erf fijn voor het voorjaar, zomer en de vroege herfst.

  • Een trenchcoat. Dan lijkt je gelijk zo netjes! Ik wil er al lang een.
  • Een nette zwarte broek voor als ik dingen draag die niet tot over de bip vallen.  Leggings are not pants! Mijn oude broeken waren me te groot geworden, maar ik had ze nog niet vervangen. In de winter draag ik uit praktische overwegingen zelden zulke broeken.
  • Een nette strakke rok tot boven de knie.
  • Een mouwloos truitje voor boven mijn groene rok die ik kocht voor een euro. Ik had hem nog niet gepast, maar hij is ideaal voor warme dagen en strand. Maar niet met zo’n lullig hemd erboven.
  • Twee lange longsleeves van goede kwaliteit. Ik draag die zo vaak, maar die ik nu heb zijn nog uit de tijd dat ik ze zes keer per dag omlaag trok voor de baby en zijn derhalve enigszins uit model.

Ik bedacht waar ik het kan vinden:

Sommige dingen zijn niet of nauwelijks tweedehands te vinden (de longsleeves en de lang gezochte trenchcoat), die koop ik nieuw. Met zwarte rokken, broeken en shirtjes hangt de kringloop vol, dus dat is een kwestie van een paar keer binnenlopen. Het hoeft ook niet in een dag gevonden te zijn.

Dus.

Vroeger kocht ik altijd maar wat dingen die ik leuk vond. Met als gevolg een wirwar van stijlen en dingen die ik afzonderlijk leuk vond maar niet kon combineren. Dita von Teese meets Janet Joplin meets Goth en dan uiteindelijk toch altijd dezelfde paar dingen dragen.

Als je weet wat je graag draagt en wat je staat en dingen kiest die onderling te combineren zijn, doe je minder miskopen.

En wees kritisch op wat je koopt. Als je het aantrekt en je staat er meteen aan te trekken, dan is het vermoedelijk niks.
Net als wanneer je in allerlei houdingen moet staan om te kijken of het dan leuk staat. Check ook de achterkant of iets niet strak trekt, lubbert of aftekent. Of wanneer je niets hebt om erbij te dragen.
Koop het alleen in de uitverkoop als je het ook voor de volle prijs zou kopen.

Snel snel….

het was best fijn om die eeuwige trui, broek en laarzen weer aan te trekken. hu, teringweer.

Ik heb een hekel aan winkelen en ben daarom geneigd om nogal snel iets goed te vinden om maar uit de winkel te kunnen. Maar uiteindelijk kost dat meer tijd omdat je vaak iets koopt dat niet helemaal naar je zin is.

Als ik meer tijd besteed aan bedenken wat ik nodig heb en iets echt moois vinden, heb ik er veel langer plezier van en juist minder nodig.

Het is raar maar waar.

 

Opa, oma en cadeautjes.

De meeste grootouders geven graag cadeautjes. Zo ook mijn ouders. En terecht, want (klein)kinderen blij maken, is leuk. Dat mijn ouders ze in de tijd dat ze bij ons zijn, extra willen verwennen, snap ik ook goed. Het meeste wat ze krijgen, wordt ook goed gebruikt of bewonderd.

Toch vind ik het soms lastig om hierin de kerk in het midden te houden. Waar ik misschien iets te vaak ‘nee’ roep, vindt vooral mijn vader niets leuker dan dingen voor ze kopen.

Gelukkig kunnen we wel wat tegen mekaar zeggen.

Ik vond bij de kringloop twee bordjes voor mijn ouders. Hierop staat ‘als mama nee zegt, vraag het aan oma’. Op het andere bordje (niet op de foto) staat ‘als oma nee zegt, vraag het aan opa’. It’s funny cuz it’s true.

De kinderen mogen echt wel extra verwend worden als opa en oma er zijn. Maar ik vind enige terughoudendheid aan de kant van grootouders als het gaat om ‘verwennen’ in materiële of eetbare zijn, best fijn. Er zijn zo veel andere dingen waarmee je de kinderen een plezier doet, uiteindelijk. Belangrijker dingen ook.

Want:

  • Het leidt af. Opa en oma zijn leuk omdat ze dingen doen die van mij niet mogen of waar ik geen tijd voor of zin in heb. Pannekoeken met belachelijk veel aardbeienjam, nog een koekje en nog een koekje en opblijven tot 10 uur. Dat is al tof genoeg. Praten over wat ze willen, wat ze mogen en wanneer fokt ze alleen maar onnodig op en ik vind het zonde, voor beide partijen, als opa en oma geassocieerd worden met veel krijgen.
    Het gaat niet om de cadeautjes. Juist niet.
    Ik denk dat een opa en een oma heel bijzondere niet-materiële dingen aan kinderen kunnen geven. Levenswijsheid, verhalen, zulke shit.
  • Het is niet nodig. Mijn opa en oma hadden niet veel te besteden, maar wel de tijd. Ik ging altijd (ja, altijd) met mijn opaatje naar de kinderboerderij in Terneuzen. Knoppie drukken bij het stoplicht, hertjes voeren en in de speeltuin spelen. Naar de bakker, het boertje en de Albert Heijn. En natuurlijk mocht ik wel eens wat. Achter de schermen financierde mijn oma best het een en ander. Maar toen ik klein was en bij ze logeerde, was dat nooit waar het om ging en ik heb het ook nooit gemist.
  • Het botst soms met mijn ideeën. Mijn moeder wilde laarzen kopen voor de jongen maar die waren vermoedelijk van pvc en dat wil ik niet aan hun lijf. Bovendien heeft ie laarzen. Ik voel me echt een bitch om te bellen dat ik het liever niet wil hebben. (maar ik deed het toch)
    Ik wil ook mijn ouders niet het gevoel geven dat ze niets mogen kopen voor ze, want dat is niet zo.Als ik het uitleg, dan begrijpen ze het gelukkig wel. Want echt niet dat ze daadwerkelijk willen dat de jongen op giftige ftalatenlaarsjes rondstapt. Gelukkig.
  • Het zorgt voor gezeik. Aan mijn hoofd! De oudste twee kregen vorige keer een Hele Grote Doos Lego. Fietje kreeg een klein setje. En terecht, ze is ook kleiner. Maar dat vond ze dus Heel Oneerlijk. ‘Waalom klijg ik een kleinele?’ ‘Gllll, omdat je kleinel bent! Basta!’
    Mijn vader merkte op dat ze steeds om dingen vroegen. Maar dat is helemaal niet des onze kinderens.
    Behalve Fietje, die zit nogal in een maggik-fase. We zeiden daarom steeds: ‘Vraag maar voor je verjaardag’. Dus nu vraagt ze bij alles of ze het voor haar verjaardag mag. Die is in januari. Dat is zo mogelijk nog irritanter.Ze vragen zelden ergens om maar ze vragen dingen aan mijn ouders omdat ze weten dat ze het heel vaak ook krijgen. Leuker worden ze er echter niet van.
  • Het zijn spullen. De meeste spullen voegen niet echt iets toe aan wat er al is. Als er vijf legosets half afgebroken in de kast staan dan is de kick van een zesde eventjes leuk, maar is ie toch een zelfde lot beschoren.Ik vind het dan leuker als opa gaat doen waar man en ik geen tijd voor hebben: het terug in elkaar zetten van de vijf andere sets. Gratis en net zo gezellig. Praktisch ook. Maar ja, ik gun hem ook wel het plezier van het geven van zoiets. Dat dan weer wel.

Het is geven en nemen. Letterlijk maar ook figuurlijk. Van mij mogen de kinderen niet zo veel en ik steek stokjes voor dingen waar ik kan terwijl mijn vader zegt ‘laat mij nou lekker’ en ‘wat moet ik anders met mijn geld’.

En dan zucht ik een keer diep als er toch die enorme legoset gekocht wordt. En mijn ouders zeggen soms gewoon ‘nee’ tegen de kinderen.

Zo komt alles toch nog goed 🙂

Multifunctionele kleren.

Kleren die overal bij passen: ik vind ze fijn! Niet dat alles nu maar multifunctioneel hoeft te zijn, dat zou ook maar saai wezen. Maar een paar dingen die altijd of heel vaak kunnen: jeej voor dat!

Mijn allerfavorietste dingen zijn deze:

Wollen truitjes!

Longsleeves van Pierre Robert. Gemaakt van wol. Heel erg zacht, licht en toch warm. Je kan ze meerdere dagen achter elkaar dragen dankzij de superdupergeweldige eigenschappen van wol!

Ik heb er drie en draag ze 90% van de tijd als het geen zomer is. Aan het einde  van de winter worden ze met de helft afgeprijsd. Ook altijd fijn.

Eerder had ik wat wollen kleding van Icebreaker, maar dat bleek vreselijk snel kapot te gaan. Deze zijn heel sterk, het enige dat het echt niet leuk vind is op veel toeren gecentrifugeerd worden, dan vervilt het. (en draagt je dochter ze met veel plezier, dat dan weer wel)

Leggings.

Op zich niet het meest charmante kledingstuk maar zo makkelijk, warm, veelzijdig en toch ook best heel erg leuk. Deze kocht ik bij Aakasha via Etsy. Ze worden gemaakt in Bulgarije, zijn dik maar niet te, prachtig gemaakt en lekker lang.

Deze zitten in de was, of ik heb ze aan. Leggings vind ik zo fijn omdat ik ze kan dragen met laarzen in een halve meter sneeuw, maar ook met luchtiger kleding. (je zal me niet zo gauw zien met blote benen en zomerjurkjes)

 

 

 

 

Laarzen.

Oh, deze laarzen zijn zo fijn! Ze zijn hoog, zo hoog dat je door bijna kniehoge sneeuw kan lopen ermee. Stukken fijner dan grote sneeuwschoenen en een sneeuwbroek!

kijk maar!

Ze zijn warm. Ze hebben profiel. Ze hebben een supersmalle schacht. Ze hebben geen ritsen of nutteloze versiersels. En toen ik ze kocht, waren ze tijdelijk geen 300 maar 110 euro. Ze zijn ook nog eens waterdicht en daarom tegenwoordig de enige schoenen die ik draag in de winter. Ze kunnen mee på tur, maar onder een rokje kunnen ze ook prima. Vind ik dan.

Ze zijn van het merk Alberville en worden gemaakt in Italië. In een echt klein schoenenfabriekje, zou het.

Vesten!

Ik draag ze veel liever dan truien, daarin voel ik me zo opgesloten. Bovendien is het een gedoe om uit te trekken als het warm is. Ik heb een lange witte, een half lange grijze en een half lange zwarte.

Ik draag ze het hele jaar door. Dit huis is wel warmer in de zomer, dus misschien gaan er dit jaar een paar vestloze dagen (weken?) zijn. Daar kijk ik eigenlijk best naar uit!

 

 

Handdoeken! (pestemals / hammam handdoek)

Te gebruiken als handdoek, strandlaken, tafelkleedje, picknickkleedje, sarong en als sjaal dus.

Bonus: snel drogend, super absorberend en heel klein op te vouwen.

 

 

Kinderknutsels minimaliseren?

De kindertjes vinden het heel erg leuk om te knutselen en te tekenen. En ik vind dat weer leuk, want goed voor de hersentjes, de motoriek, creativiteit en bovendien maken ze dan weinig ruzie en zeuren ze niet aan m’n hoofd over leuke dingen doen. Vooral dat laatste, eigenlijk.

Wegdoen / bewaren

De meeste tekeningen doe ik makkelijk weg.
De kinderen vinden dat niet leuk. Als er eentje in de prullenbak zit was dat natuurlijk net de Allermooiste Tekening Die Ze Ooit Hadden Gemaakt en Voor Altijd Wilden Bewaren. In Een Lijstje. Maar met vier kinderen moet je wat.

Eens per week verzamel ik alles wat ze hebben gemaakt. De leukste dingen gaan in een map. Eens in de paar maanden sorteer ik alles in de map en de mooiste dingen daaruit, bewaar ik in een ordner. Per kind heb ik 1 ordner en als ze iets graag willen houden, zetten we dat op de tekening.

Het zijn niet altijd de mooiste dingen die in de map terecht komen. Deze is gewoon mooi om zijn eenvoud. De oudste was net vier toen ze deze tekende, en ik was net zwanger van de derde. En nogal moe, zo te zien 😀

Van de oudste heb ik de meeste tekeningen. Logisch, ze is de oudste, ze heeft op het kinderdagverblijf veel leuke dingen gemaakt en tekent het liefste van allemaal.

Torhild is ook een natuurtalentje

Sommige dingen namen veel plek in. Waar mogelijk, heb ik ze verkleind. Van bierflesje met een voetafdrukje erop bewaarde ik alleen het blaadje met de voetafdruk (het bier hebben we toen het vier jaar over de datum was, weggegooid).

Van een sieradendoosje dat ze maakte op het kdv, heb ik een foto gemaakt en het weggedaan.
Eigenlijk gek dat je meer geneigd bent dingen te bewaren als ze driedimensionaal zijn.

Alledrie vinden ze het leuk om hun map te pakken en hem te bekijken. Dat is ook een stuk leuker dan drie dozen ‘oud papier’ doorworstelen omdat ik niets weg wil doen waar ze ooit een kras op hebben gezet.

Kinderkunst tentoonstellen.

Gelukkig kan je kindertekeningen ook hartstikke artistiek tentoonstellen.

Dat zo’n modern kunstenaar ernaar kijkt en zegt ‘dat kan ik ook’ en er vervolgens wel dik geld mee verdient 😉

In de gang hangt een heel groot bord waarop ik tekeningen of leuke schoolwerkjes ophang. Soms hangen er tekeningen aan de koelkast met magneten of hangen we dingen op de deur. Ik vind het wel fijn om er een vaste plek voor te hebben, het staat zo onrustig als overal iets hangt.

Wat ik wel een heel gaaf idee vind, is deze collage voor in een wissellijst:

bron: https://artfulparent.com/2016/01/display-kids-art-poster.html

Of je maakt er een kalender  van:

bron: http://www.gnaana.com/visuals/february12
of je lijst de mooiste dingen tijdelijk in…

Ook handig: vergankelijke kunst! We hebben stenen genoeg en toen het grootste kind had ge-pinterest, wilde ze ook stenenbeestjes maken.

Ze vonden het alledrie prachtig en na een tijdje werden er complete menhirs het huis binnen gesjouwd en van een verfje voorzien. En nu liggen ze allemaal weer netjes in de tuin, de regen heeft de verf alweer verwijderd.

Dus….

Een paar mooie dingen in het zicht, heeft naar mijn mening meer waarde dan tien archiefdozen achter schotten op zolder.
De kinderen vinden het ook leuk als wat ze gemaakt hebben, echt een mooie plek krijgt in huis.

Door een beetje selectief te zijn in wat je bewaart, krijgen de dingen meer waarde 🙂

De ruimte!

Ik houd van een behoorlijk leeg huis. Bij andere mensen vind ik dingen aan de muur en in boekenkasten leuk maar bij mijzelf niet. Toch heeft een huis volgens mij een minimale hoeveelheid spullen nodig, om niet het gevoel te hebben dat je midden in een verhuizing zit.

Ja, echt.

Als de man alleen een minimalistisch verantwoord een boeddhistisch miniatuurtuintje zou hebben, in plaats van kasten vol cd’s, modelbouwtroep en autopoetsmiddelen, was het hier toch wel akelig leeg.

Maar misschien hadden we dan wel kasten vol met miniatuur zen-tuintjes spullen. Hm.

Ja, we vullen elkaar zo goed aan 😉

We zouden makkelijk op een kleiner oppervlak kunnen wonen. We hebben hier behoorlijk wat ‘loze ruimte’. Een luxe, dat wel. Leuk voor de kinderen om te spelen, vooral.

Volgens mij is voor het ‘gevoel’ belangrijker dat je de kasten niet helemaal volpropt, dan de daadwerkelijke ruimte die je tot je beschikking hebt.
We logeerden eens twee maanden in een klein maar mooi appartement. Het was licht, nieuw, van hout en schoon. Maar in de enorme keuken stond serviesgoed voor 35 man en alles was er vijfdubbel aanwezig, waardoor de vaatwasser uitruimen een puzzel was. Elke keer weer. Waah!

Ik was echt blij toen we eindelijk ons ‘nieuwe’ huis in konden. Met een klein keukentje, maar ook onze eigen spullen. Precies genoeg. Met nog redelijk wat ruimte over.

Onze slaapkamer hier is klein, maar voelt niet klein of benauwd. Er staat alleen het hoognodige in.

Wat we niet in de slaapkamer (of kledingkast) nodig hebben, bewaar ik daar ook niet. (Behalve foto’s, administratie en kinderkunst)

Hoe houd je het lekker luchtig?

Ruim op! Doe weg! Want tot op een zekere hoogte, is minder toch echt meer.

Verzin een betere oplossing. In plaats van een enorme wasmand, kan je je wasgoed ook ophangen in een zak aan een deur. In plaats van grote  nachtkastjes kan je je spullen ook naast je bed of in de vensterbank leggen en gewoon niet zo veel zooi naar je nest slepen 😉 In plaats van een grote massieve tafel, heb je wellicht ook genoeg aan een laptoptafeltje.

Pas het aan. Spullen op een andere plek zetten, dingen anders opbergen of anders gebruiken is ook een oplossing.

Doe flexibel. Je spullen organiseren in bakjes, doosjes, lades en andere handige opberg-oplossingen is soms handig maar flexibel zijn met wat je waar neergooit ook. Dus stouw niet alles vol handige oplossingen, maar laat spullen de ruimte hebben in je kasten en lades. Zo gooi je ze makkelijk ergens anders neer en kan je eenvoudig iets weghalen of toevoegen.

Ja, ruimte is fijn!

Duurzamere dingen: peshtemal / hammamdoek

Handdoeken drogen bij ons niet, behalve in de woonkamer.

Ik heb geen zin in dagelijks dampende handdoeken in huis. En ook niet in minstens tien handdoeken wassen per week. Of me afdrogen met een ijskoude klamme lap van gisteren.

Een tijd geleden had ik bij Jolanda al eens gelezen over hammamdoeken. Ze kocht ze, ekologisch en wel, bij Happy Towels. Toen kon ik geen reden bedenken waarom ik ze aan zou moeten schaffen, hoe leuk ik ze ook vond dus deed ik het niet. Oh, de zelfbeheersing!

Deze doeken hebben een aantal voordelen:

  • ze zijn multifunctioneel. van handdoek tot strandlaken tot babydeken tot sjaal of een sarong. picknickkleedje. tafelkleedje. tafelkleed. spooklaken (boeeehoeee ik ben een spooook)
  • ze zijn superlicht
  • ze vouwen heel klein op. veel kleiner dan een strandlaken in die maat
  • ze absorberen heel veel vocht
  • ze drogen supersnel
  • ze zijn lekker zacht

Uiteindelijk besloot ik er twee te bestellen. Ideaal als handdoek en straks in de zomer als we weer heel veel bij het strandje beneden zijn en in zee zwemmen.

dit strandje <3

En oh, ze zijn fijn! Ze zijn 90 bij 195 centimeter. In biologisch katoen. Een enorme lap, maar dat hindert niet.

Als ik ze de dag erna weer nodig heb, is de doek altijd droog, ongeacht het weer, of wanneer de kinderen ook hebben gedoucht en de badkamer dus extra vochtig is. Ook gebruik ik er soms een als sjaal. Niet lekker bij regen wegens de goede vocht absorberende eigenschappen, maar prima bij gewoon koud weer.

Dus… multifunctioneel + scheelt een berg was = goed!

Duurzamere dingen: veiligheidsscheermes in plaats van wegwerpscheermes

Ik wilde een fatsoenlijk scheermes. Niet die wegwerpflutjes, want wegwerp en zo kapot.
Ik ben soms nogal onhandig, ik laat ze vallen in de douche en dan is dat knopje voor het mechanisme waarmee je het mesje vastmaakt op de houder weer het doucheputje in, pokke.

Ik las over veiligheidsscheermessen (ook wel bekend onder de minder lekker klinkende naam ‘krabbertjes) bij haar en oh en ah wat lief, ze stuurde me een houder en een vijfjaarsvoorraad mesjes, omdat ik haar babykleertjes had gestuurd. Lang leve het ruilcircuit. (En onze ouders in Nederland die koerierden, want spulletjes versturen van Noorwegen naar Duitsland is een heel dure hobby.)

En oh, ik ben er blij mee! Hij is mooi, je laat hem gewoon voor de lol op het plankje liggen 🙂

De kosten: de houder kost tussen de 30 en 100 euro. Die van mij was rond de 30 euro, werkt perfect en is gemaakt om een leven lang mee te gaan.

De mesjes kosten bijna niets en mits goed behandeld (droog maken na gebruik enzo), doe je er nog behoorlijk lang mee. Bij een baard kan je ze 4 tot 8 scheerbeurten gebruiken maar bij wat miezerige dameshaargroei is dat natuurlijk langer.

Op langere termijn (en die houder gaat langer mee dan jijzelf) is hij veel goedkoper dan een wegwerpscheermes van welk merk dan ook.

Hoe het werkt:

Je maakt bij de mijne de houder open door aan de achterkant te draaien. Dan gaan de ‘klepjes’ open en kan je het mesje erin plaatsen, op dat middelste balkje. Dichtdraaien, klaar.

De mesjes zitten in een klein papieren pakje, per stuk verpakt in een papiertje.

bron: http://www.scheercooperatie.nl/

Gewone wegwerpscheermesjes zijn niet te recyclen omdat ze van verschillende materialen zijn gemaakt, deze mesjes kunnen bij het oude metaal.

bron: http://www.scheercooperatie.nl/timor-scheermessen/

Hoe scheert het? Wel, glad. Prettig. Het heft is vrij zwaar, waardoor je minder kracht hoeft te zetten en het mes het werk doet en de mesjes zijn Heel Scherp.

Hoe scherp bleek toen ik het mes onlangs tijdens het bikinilijn scheren uit mijn handen liet vallen en hem nog probeerde op te pakken (tip: niet met glibberige handen van de doucheschuim gebruiken en gewoon laten vallen!)
Laten we zeggen dat het geen prettig gezicht was, maar het laten schrikken van de man die niet tegen bloed kan, de pijn wel goedmaakte.

Pasgeleden las ik dat je als blogger altijd een beetje mysterieus moet blijven. Waarvan geen akte.

Overigens was het ook weer niet zo heel erg maar het bloedde nogal, wegens scherp mesje dus. Duh.

Maar ik heb erg gladde en doorgaans zelfs puntgave ledematen en dat is prettig 😉

Je huid enzo.

Een dergelijk scheermes voorkomt huidirritatie. Bij een Gilette-achtig scheermes worden haren eerst opgetild, afgesneden en daarna wordt je huid nog eens door vier messen mishandeld en dat is niet goed. Hier lees je daar meer over.

Dus: aanrader. Zelfs voor klunzen als ik. Na de initiële kosten is het goedkoper, je vervuilt minder, het ziet er beter uit, het scheert gladder en is beter voor je huid, zo lang je ‘m netjes vasthoudt 😉

Duurzamere spullen: haarspelden.

De elastiekjes gaan bij ons best hard. De man, de slungel en ik gebruiken ze. En raken ze kwijt, als ze voor die tijd niet al kapot zijn gegaan. Heel vervelend. Het is maar een klein gedeelte van het afval dat hier helaas geproduceerd wordt maar hinderlijk is het wel.

Dus ging ik op zoek naar een fijn alternatief. Er zijn genoeg leuke haarspelden te vinden, maar die vallen binnen de kortste keren uit elkaar dus dat leek me ook geen optie.

Uiteindelijk kwam ik uit bij de french barrette of french clip, die stukken steviger zijn dan het gemiddelde overprijsde flutje van de Kruidvat of Etos:

Duurder zijn ze ook, maar in dit geval is het wel kwaliteit die zichzelf terugbetaalt.

Helaas is zulke goede kwaliteit in de gemiddelde ketenwinkel niet te vinden. In Frankrijk wel, gewoon in de supermarkt las ik net in een reactie. Das mooi!

Ik bestelde mijn speld op etsy, bij Pins with Personality. Een met een veer voor mijn dochter en een victoriaansige voor mij. In de praktijk dragen we liever elkaars speld. Ze werden anderhalve week na de order geleverd in een mooi zwart zakje. Erg netjes!

We hebben ze nu een paar maanden en ik gebruik de speld bijna dagelijks. De speld voelt licht maar toch stevig en sluit en opent nog precies zoals in het begin. Hij houdt al mijn haar netjes vast, schiet niet open en ook fijn, er blijven geen haren tussen zitten. Tot heden ben ik dus heel tevreden ermee!

Die van mij is 70 mm breed. Ik heb niet heel fijn of dun haar, maar een volle bos is het evenmin. Voor ons Leentje, die wel een flinke bos met haar heeft, is die van 80 mm. perfect.

Op etsy staan veel aanbieders van echte ‘made in france’ – haarspelden maar het is raadzaam om na te vragen of ze echt gemaakt in Frankrijk zijn als het niet helemaal duidelijk is.

Er wordt namelijk ook veel goedkope chinese meuk verkocht als een French barrette, French clip of weet ik veel wat. Op die ziekte die aliexpress heet kan je bijvoorbeeld ook 600 ‘genuine french barrettes kopen voor 5 dollar maar je kan op je vingers natellen dat dat geen echte zijn 😉

Dus. Het vervangen van de irritatie van brekende plastic haarklemmen, haaruittrekkende spelden die eveneens de drie maanden niet halen en doorbrekende elastiekjes door één echt fijne speld, was een geweldig goed idee 🙂

Materialistische zaken.

Ik vind het lastig dat alles wat ik doe, invloed heeft op de aarde of op dieren en mensen. De goede dingen zoals bijtjes uit de zee redden of vuil oprapen hebben dat ook, maar die vallen toch wel in het niet bij de ‘slechte’ dingen. Alles wat je doet, eet, consumeert of rijdt heeft een invloed op de aarde, of andere mensen of dieren. Ik kan me er druk om maken of ervoor wegkijken maar het is nu eenmaal zoals  het is.

Als ik in de middeleeuwen zou leven, zou ik die problemen niet hebben. Ik romantiseer deze periode graag.
Toen de lucht nog blauw was, de mannen nog baarden hadden en bier beter voor je was dan water 😀 Ja, dan had je weer andere problemen die ik ook niet wil bagatelliseren maar lekker overzichtelijk was het wel.

Ik denk dat als je hier eenmaal over gaat denken, je niet gauw meer terugkeert naar je levensstijl van voordat je dit deed.

Het leven is makkelijker dan je denkt, maar moeilijker als je denkt las ik pasgeleden. Ja, zoiets.

De dingen die ik ook heus leuk vind, zoals nagellak, op vakantie gaan, fijne meubels en mijn bip strak in de broek, helpen allemaal niet mee aan een betere wereld. Maar zou ik de wereld kunnen redden als ik dat niet deed? Nee, natuurlijk niet. Aan de andere kant: vele druppels maken ook een emmer vol en dat heeft wel effect op een gloeiende plaat. Hatseflatse.

Soms zou ik het liefste vluchten naar een huisje in het bos en me van de wereld afsluiten maar dat is evenmin de oplossing. Ik leef nu eenmaal in deze wereld,  met mijn man met baan, kinderen op school en toch een flinke afhankelijkheid van materiële zaken en gemak. Want het maakt me wel degelijk blij om dit te typen aan eindelijk een fijne grote  eettafel zonder wiebelende poten, met mijn voeten in schapenvachten laarzen met een bak zwarte (biologische) koffie binnen handbereik.

Niet gelukkig diep van binnen zoals een mooie wandeling met niet zeurende kinderen, prachtige zonsondergangen, in slaap vallen naast de man of in bed liggen met de ramen open en uilen in de verte, maar blij genoeg 😉

Ik denk dat de oplossing voor het probleem kan worden gevonden in meer materialisme. Minder dingen, maar wel dingen waar je echt blij van wordt en goed voor kan zorgen. Dingen die je kan repareren als ze stuk gaan en die jaren of decennia meegaan. Hoef je je niet meer rot te voelen als je legging nummer drie dat jaar in de kledingbak gooit, de zoveelste blikopener bij het oud ijzer brengt of wederom een nieuw schilmesje moet aanschaffen omdat je oude in twee gebroken is.

Als er iets stuk gaat, vervang ik het door iets van bewezen goede kwaliteit. Haarelastiekjes door een franse clip. Goedkope sokken door sokken met levenslange garantie. Een kapot koffiezetapparaat door een Made in Holland exemplaar die ‘voor het leven’ zou moeten zijn. De kapotte staafmixer door een van de kringloop en uiteindelijk toch maar door een die 25 jaar mee moet gaan. De fluitketel door het ouderwetse keteltje dat op het bootje stond en na een intensieve schoonmaakbeurt is het de fijnste die ik ooit had. Fleecedekens door wol van de kringloop. Het hoeft niet veel te kosten, maar het is evenmin erg als het dat wel doet.

Weloverwogen keuzes maken en je bewust zijn van de invloed die ze hebben is -denk ik- het beste ‘wapen’ tegen de overconsumptie en wegwerpmaatschappij. Maar zeker weten doe ik het ook niet.

Weet jij het?

100 essentials – miss minimalist

Een van mijn favoriete bloggers is Francine Jay, of Miss Minimalist. Ze blogde al over minimalisme lang voordat het ‘hip’ was. Haar invulling van het begrip vind ik prachtig. Kies de dingen die je gebruikt met zorg. Kies voor kwaliteit, veelzijdigheid, eenvoud en kies mooie dingen die je blij maken.

Toen ik las dat ze een nieuw boek ging schrijven was ik blij en toen ze het publiceerde kocht ik het via amazon. Je kan het direct online lezen, hiephoi. (Als je de link kan vinden want argh, waarom zijn Amerikaanse websites altijd zo compleet onoverzichtelijk!)

Het boek gaat over de ‘essentials‘. De dingen die je echt nodig hebt. In de keuken (food), in je huis (shelter) en in je kledingkast (clothing). Als in de drie basisbehoeften. Essentiële zaken zijn pannen, je bedje en een paar kledingstukken en schoenen, bijvoorbeeld.

Naast de essentials zijn er de extra’s. Dat zijn de dingen die niet nodig zijn, maar wel erg veel plezier opleveren om te gebruiken. Hobbyspullen, tuingereedschap en een koffiezetapparaat, bijvoorbeeld.

En dan is er de excess, de rommel die je niet nodig hebt. Ongebruikt serviesgoed, kapotte apparaten en ongedragen kleding die kasten, planken en zolders bevolkt en ongemerkt ook je hoofd.

Over die laatste twee categorieën gaat het boek nauwelijks. De meeste aandacht ligt op de essentials. Haar vorige boeken gaan over hoe je die laatste twee categorieën aanpakt. Ze laat dingen zijn die zij gebruikt, waarom ze die gebruikt en vertelt waarom ze voor die dingen heeft gekozen.

Is dat minimalistisch verantweurd, een heel boekje over je spullen? Jawohl. Het is namelijk echt heel fijn om een keer iets goeds aan te schaffen en het daarna jaar na jaar met plezier te gebruiken zonder nog hoeven denken aan vervanging, recycling of reparatie. Daarvan geeft ze voorbeelden, voorzien van mooie foto’s van glazen tot haar administratie-opbergsysteem.

Het is niet bedoeld om je dingen te laten kopen, hoewel ze achterin wel merken, makers en winkels vermeldt voor wie dat wil weten. Wie dat commerciële onzin vindt, wordt verzocht die laatste pagina’s gewoon niet te lezen. Slim he 😉

Wat ik leuk vind, is haar benadering. De boeken over hoe je je rommel opruimt en hoe fijn dat is, hebben we nu ook wel gelezen, denk ik. Er is ook maar zo veel dat je erover kan lezen want uiteindelijk raakt je huis niet opgeruimder van lezen wat en hoe je op zou moeten ruimen.

Het bezitten van zulke fijne  spullen maakt blij, is beter voor het milieu en je portemonnee. Het alleen bezitten van lievelingsdingen is als een cadeau aan jezelf waar je elke dag plezier van hebt 🙂

Dus ja, als je er 12 dollar aan wil stukslaan, is het een leuk boekje.

Nieuwe dingen! Andere dingen! Blije dingen!

Zo. Na een week lang met een minder fraai humeur te hebben rondgewandeld, voel ik me nu weer een stuk beter. Ik heb ook leuke dingen bedacht 🙂

Geen nutteloze schuldgevoelens.

Allereerst: ik ga stoppen met me schuldig voelen over uitgegeven geld, geconsumeerde consumptiegoederen, dagelijks douchen en zulke dingen. Niet om een hersenloze volgconsument te worden maar omdat ik  het waard ben 😀 Minimalisme is mooi en ik vind het fijn om te weten dat ik met heel weinig gelukkig kan zijn, maar soms iets voor het mooi als een fijne pot crème of niet echt heel hoognodig maar mooi ondergoed ook gewoon… dat.

Ik kocht vanmorgen het e-book van Francine Jay, 100 Essentials. Ik hartje haar schrijfstijl en levenswijze. Heerlijk om in te ‘bladeren’, al lees ik het online.

Geen boerderij.

Ik woon niet in een zelfvoorzienende boerderij en vermoedelijk ga ik dat ook nooit doen. Natuurlijk zou het praktisch zijn nu de doomsday clock twee en halve minuut voor twaalf aangeeft maar gelukkig heb ik nog acht pakken havermout en drie kilo rijst op voorraad. Anyways: we zien het allemaal wel. Voorlopig is het gewoon een heel fijn tuinloos huurhuis, supermarkteten en bijna volledige afhankelijkheid van de getalletjes in de computer van Lillesands Sparebank.

Ik kan me druk maken, maar daar krijgen we geen boerderijtje mee he. Ik ben degene die bepaalt wat ik denk, dus stop ik met hierover verzinnen.

Wel leren.

Ik meldde me aan voor een cursus met de flauwe titel ‘Terug naar je Natuur’. Wat je ermee kan? Praktisch gezien geen ene zier, maar het behandelt precies onderwerpen die me erg interesseren maar waar ik nooit tijd voor maak om me verder in te verdiepen.
Als deze bevalt, ga ik daarna een cursus Kruidengeneeskunde doen, in het Noors. Maar, eerst maar eens zien of ik überhaupt in het ritme van iets leren kan komen door middel van een minder kostelijke en hersenkrakende aangelegenheid.

En plastic. Oei.

Ik kocht (!) drie (!!) plastic (!!!) bakken die je op elkaar kan stapelen om afval in te sorteren. Ik brak zes keer per dag mijn benen over dozen oud papier, zakken plastic afval en bakjes met blikjes en glaasjes in de hal. Ja, a small step for men maar een giant leap voor mijzelf. Ik ben er heul erg blij mee.

Ochtendritueel, dus.

’s Ochtends, als de kinderen de deur uitgewerkt zijn, ga ik eerst snel douchen, m’n hoofd opmaken en me aankleden in de kleren die ik die dag aan wil. Daarna is er koffie. Zaligheid. ♥ Het maakt echt een verschil met eerst koffie en dan douchen, omdat ik niet elke dag douchte en dan weer vergat om iets positiefs aan mijn verschijning te doen.

Opruimen. Uiteraard.

Ik schoonde een berg oude meuk op van mijn blog, instagram, e-mail en foto’s. En uit het huis. Kon dat? Ja, de oude houten salontafel bijvoorbeeld. Weg met donkere, zware dingen.

Dus.

Ben ik redelijk uit de cold turkey-borstvoedingsstop-dip. Zaligheid! Ik ga meer dingen doen die ik wil doen, minder tobben over zaken die ik niet kan veranderen, wat nutteloze dingen loslaten en hopelijk in de toekomst mijn innerlijke kruidenvrouwtje meer naar buiten laten komen. En meer wijn drinken. Nu.

Dingen Die Weg Kunnen voor een minimalistisch huis

Stel, je hebt een huis. En dat huis staat best wel vol met spullen waar je vanaf wilt, maar je weet niet waar je moet beginnen.

Wat moet je dan? Een kastje per dag? Mari Kondo’en die hele boel? Container laten komen?

Ik weet het natuurlijk ook niet want wat voor de een werkt, is voor de ander een drama. Maar er zijn van die dingen, die handiger zijn om niet meer te hebben, dan wel.

(ja, ik weet dat er mensen zijn die hun tafeltjes, kleedjes, stapels oude brieven en kaarten, boekenkasten vol boeken en het hele familiearchief aan de muur heel fijn vinden. ’t Is ook maar voor de inspiratie voor wie dat nodig heeft he 😉

Keuken

  • Eten dat over de datum is
  • Onpraktisch serviesgoed zoals enorme mokken of piepsige kopjes
  • Niet bij elkaar passende schaaltjes die je niet kan stapelen
  • Bakjes zonder deksel, deksels zonder bakjes
  • Verwassen, kapot of verweerde plastic spullen
  • Apparaten die je niet gebruikt (pasta- ijs- en espressomachines)
  • Teveel aan onderzetters
  • Ongebruikte spatels (je hebt maar twee handen, hoeveel heb je er nodig)
  • Dubbele dingen want als je niet meer hoeft te zoeken, heb je niet alles in drievoud nodig
  • Bonnetjes, clipjes, zegeltjes, elastiekjes
  • Dingen met maar een functie die je amper gebruikt: aardbei-ontkroonders, eiersnijders, appelboren etc.
  • Kruiden en sauzen die je nooit gebruikt
  • Het overschot aan serviesgoed dat de kast nooit uitkomt
  • Glazen voor dranken die je nooit drinkt
  • Dranken die je nooit drinkt
  • Kapotte dingen
  • Backups voor van alles: een waterkoker, je oude waterkoker en een ketel zijn misschien wat overdreven. Als waterkoker de geest geeft kan je ook water koken in een pannetje
  • Bakspullen die nooit gebruikt worden
  • Potten en dienbladen die je aanrecht bevolken en het koken lastiger maken
  • Onfijne doeken of een overschot aan doeken
  • Messenblokken waarbij je 4 van de 6 messen niet gebruikt

Oh ja, in tegenstelling tot wat mensen je doen geloven, hoef je eigenlijk niets te kopen om een verantweurd minimalistische keuken te creëren. Behalve misschien picardie glaasjes, maar das heel persoonlijk 😉

Woonkamer

  • Rondslingerende tijdschriften
  • Sierkussens en -dekens die je steeds recht moet leggen
  • Alles wat onder je salontafel ligt dat je niet nodig hebt
  • Verlepte planten en hun potten
  • Irritant kinderspeelgoed
  • Ongelezen boeken
  • Klokjes, radiootjes en nutteloze electronica met functies die je smartphone ook heeft
  • Rondslingerende administratie. Werk het weg, werk het af, archiveer het
  • Oude kranten en bijlagen
  • Dingen die er niet horen. Pakjes paracetamol, lege kopjes, reclamefolders, kleding…
  • Kleedjes zonder functie behalve mensen hun nek laten breken
  • Dvd’s die je nooit meer gaat kijken
  • Oplaadsnoeren. Houd ze op een vaste plek en laad daar je dingen op.
  • Snoeren zonder functie en van apparaten die al lang verdwenen zijn
  • Kapotte electronica
  • Dubbele overbodige dingen
  • Stinkende geurkaarsen
  • Gekregen of geërfde dingen die je geen blij gevoel geven
  • Tafeltjes, krukjes en andere kleine meubeltjes zonder nut
  • Al die rommel op je prikbord
  • Ongebruikte waxinelichthouders
  • Fotolijstjes die steeds omvallen
  • Schilderijen en foto’s aan je muur die niet echt heel leuk zijn
  • Hobbymaterialen waar je excuses voor verzint (‘ik ga nog wel een keer macrameeën, als ik tijd heb)
  • Oude schoolwerkjes
  • Alles wat geen vaste plek heeft
  • Pennen, potloodjes, gummetjes. Bewaar op het op een plek en houd alleen de dingen die je nodig hebt
  • Alles wat je niet minstens wekelijks gebruikt of heel graag ziet

Slaapkamer

  • Stoelen die altijd vol liggen met kleding
  • Overbodige meubeltjes
  • Mandjes met honderden haarspeldjes en oude sieraden die je niet draagt
  • Twee van de drie ochtendjassen
  • Manden met dekens, lappen en ander nutteloos textiel
  • Sierkussens
  • Bedtextiel dat je niet nodig hebt. Een in gebruik en een voor in de kast of de was is echt genoeg
  • Uitpuilende wasmanden
  • Prullaria
  • Dode planten
  • Alles wat je onrust geeft, eigenlijk

  • Plastic spullen
  • Stapels met tijdschriften
  • Boeken waarin je gestopt bent te lezen op je nachtkastje
  • Lege glazen
  • Eten
  • Dekens die je niet gebruikt

Kledingkast

  • Alles wat niet past
  • Alles wat je niet meer gaat repareren
  • Alles wat te verwassen is
  • Alles waar je je niet goed in voelt
  • Alles wat je ondanks alles toch niet draagt
  • Reclame t-shirts
  • Dingen die niet in je kledingkast horen zoals ongebruikte woonaccessoires, opbergbakjes en spullen je ‘nog moet uitzoeken’ en huishoudelijke spullen

Badkamer

  • Make up die je niet gebruikt of die raar ruikt
  • Vies geworden luchtjes
  • Proefmonsters
  • Flessen met restjes sop of bodylotion
  • Hard geworden nagellak
  • Versleten handdoeken
  • Apparaten die je niet gebruikt
  • Nutteloze zeepjes en smeersels
  • Overbodige elastiekjes, klemmetjes en speldjes (hoeveel kan je er uiteindelijk tegelijk gebruiken)
  • Medicijnen
  • Dubbele dingen: kammen, nagelschaartjes, nagelvijlen, slechte pincetten…

En verder…

  • Overbodige printers, scanners, camera’s
  • Dozen van spullen die je hebt gekocht. De garantie zit niet op de doos maar op het apparaat
  • Nutteloze foto’s zoals die 20 foto’s van de geit bij de kinderboerderij tien jaar geleden
  • Cd’s die je niet meer luistert
  • Logeerbedden voor gasten die nooit komen
  • Oude administratie, je kan prima zonder 15 jaar bankafschriften, oude facturen en pensioenoverzichten uit 2005
  • Apparaten die kapot zijn
  • Onderdelen of accessoires van apparaten die je niet meer hebt
  • Jaargangen met tijdschriften
  • Bakjes met rommeltjes
  • Woordenboeken die je niet gebruikt
  • Brieven, dagboeken en foto’s uit het verleden die je geen goed gevoel meer geven om terug te lezen
  • Bergen met knutsels van je kinderen
  • Speelgoed van je kinderen toen ze zo lief en klein waren, waar ze niet meer mee gaan spelen (zelfs zijn treinenboekjes vindt de jongen niet meer leuk…. *snik*)
  • Sportspullen die je niet meer gebruikt. Of je begint nu, of je gaat je niet meer schuldig voelen als je die gewichten / skates / andere martelwerktuigen ziet liggen en doet ze weg
  • Sleutels waarvan je niet weet waar ze voor zijn.
  • Peertjes die je niet meer gebruikt
  • Een plastic zak vol plastic zakjes
  • Kampeerspullen terwijl je niet meer kampeert
  • Spulletjes van vroegah die je alleen bewaart ‘omdat het zo hoort’

Minimalisme en opruimen.

Een doorgaans redelijk opgeruimd huis is voor mij toch wel een fijn voordeel van ‘minimalisme’. Met vier kinderen wordt het hier nooit light als by coco, maar dat hoeft ook niet. Ik heb momenteel een mooi uitzicht op een stapel Donald Ducks, een wasrek vol was, ballonnen van het feestje van Fietje en in de keuken zitten vier kinderen hun zelfgemaakte cakejes te ‘pynten’ met glazuur en strooisels.

En een chaoot blijf ik altijd wel. Zoals gisteren, toen ik dacht: ik ga de koelkast schoonmaken, de restjes opkoken, knolselderijsoep, rodekoolsalade, bananencake en brood maken. Tegelijk. Briljante ideeën: ik heb ze. niet vaak. Daar is geen vorm van minimalisme tegen opgewassen.

Opruimen vind ik soms ook echt rustgevend. Als ik het idee heb dat ik meer nodig heb, dat helpt het vaak om te gaan ruimen in plaats van iets toe te voegen.
Zo dacht ik te weinig glazen bakjes te hebben maar na een flinke keuken- en koelkastopruiming had ik er zes over.
En ik baalde dat mijn broeken allemaal afzakken, maar toen ik de bak met zomerkleding leeghaalde, bedacht ik dat de jurken en tunieken die erin zaten, prima kan dragen met lange mouwen eronder, op een panty. Ik hoef dus geen nieuwe broek.

Voor mij is minimalisme geen vastgesteld aantal bezittingen, opruimen om het opruimen, een leeg huis met lege oppervlakken (hoe rustgevend om naar te kijken het ook is) of jezelf dingen ontzeggen voor dat doel. Ik weet wat ik de belangrijkste dingen vind in mijn leven en daaraan wil ik aandacht, tijd en als het per se moet, geld besteden 😉

Ik vind de kinderen bijvoorbeeld best belangrijk. En het is niet zo dat ik nu heel de dagen met ze bezig ben daarom, maar ik probeer ze wel een leuk leven te bezorgen. En af en toe een draai om hun oren, anders worden ze verwend 😀
Gezond eten, zelfgemaakt eten en milieubewuster leven vind ik belangrijk en daarom besteden we daar relatief veel aandacht aan.

Dingen als de nieuwste kleding, spullen om af te moeten stoffen, een luxe auto en verre vakanties zeggen me dan weer niet zo veel. Ik zou ze misschien best (tijdelijk) leuk kunnen vinden maar het is gewoon geen prioriteit.

Dat je weer (meer) de baas bent over je eigen leven, dat is mooi. Dat je niet met de meute mee hoeft te hollen naar het nieuwste van het nieuwste, de volgende hype, de liveblogs over zoveelste angst veroorzakende gebeurtenis en dat je geen oplossing nodig hebt voor elk door marketeers of damesbladen aangepraat ‘probleem’. Dat geen constante prikkels van buitenaf nodig hebt om een erg fijn leven te hebben.

Minimalistisch op pad

Ik herinner nog de tijd dat ik een tas met spullen had. Heel belangrijke spullen natuurlijk. Sleutels, portemonnee en telefoon nam ik mee. En ook heel veel onzin. Lippenbalsem, deodorant, elastiekjes, oude kauwgumverpakkingen, schuifspeldjes, papieren zakdoekjes, een verkruimelde cracker, morsige oogpotloodjes en tampons waar de verpakking inmiddels vanaf was gegaan door maanden lang onderin een tas wonen. Ik ruimde hem af en toe wel op. Als ik een nieuwe tas kocht ofzo.

Als je het jezelf lekker moeilijk wil maken moet je een enorme tas mee gaan sjouwen en hem tot de rand toe vol stoppen.

Vreselijk. Alleen al dat je je druk maakt om hem te verliezen, is zo vervelend. Steeds in de stress om die stomme tas! Of je hem niet vergeet, of er niets is uitgevallen terwijl het gewoon ergens onderop ligt.

Of dat iemand hem steelt. De poot van je stoel door de hengels steken op een druk terras, over je andere schouder dragen in een drukke winkelstraat… het maakt het leven niet relaxter. Gelukkig heb je daarvan hier geen last.

Een rugzak met niks!

Sinds een half jaar heb ik deze rugzak. Een Patagonia Black Hole. Ja, leuke naam. Ik ben er zo blij mee! Hij valt niet van mijn schouders als ik kindertjes opraap, er kan veel in en ’t is niet zo’n blij outdoor ding, hoewel ie daarvoor prima geschikt is. Er kan een laptop in en hij blijft van binnen droog, zelfs bij epische regenbuien.

20161128_213138Diepe bewondering voor de mensen die de verkoopfoto’s van dit ding hebben gemaakt trouwens.

Wat erin meegaat?

Dat hangt af van de situatie. Luiers en doekjes als we ver van de auto gaan want daar heb ik ook een voorraadje van die dingen liggen.
Klean Kanteen flessen met water. Als ik ze niet bij me heb, gaan de kinderen klagen over dorst, al heb ik ze voor vertrek nog zo goed gehydrateerd.
Telefoon. Als ik hem niet vergeet.
Iets te eten, afhankelijk van hoe ver we weg gaan.
We hebben maar 1 sleutelbos met een sleutel van het huis en de auto’s. Er is altijd wel een deur open, dus ik hoef me er niet druk om te maken. Als iemand hier naar binnen wil is het een kwestie van een schroevendraaier tussen de deur, dan sta je ook binnen. Fløtslåtjes hier op de deur.

Make up neem ik alleen mee als we ‘snel’ weg willen en ik heb nog niets op mijn hoofd. Soms prima, soms wil wel zichtbare wenkbrauwen en wimpers. De tijd dat ik met een complete schminckset rondliep…. hahaha. Ik vind dat nu best triest van mezelf. Who gives a shit!

Portemonnee. We hebben al tijden een gedeelde portemonnee. Want als de man weg is met de auto kan ik toch nergens heen om iets uit te geven 😉 Als hij langer weggaat, heb ik de Nederlandse pas hier.

Het is een klein dingetje en toch valt er nog heel veel in te organiseren. Er zijn nog minstens 18 zakjes en flapjes om dingen in te verstoppen. Maar waarom zou je. Lekker makkelijk, als er niets te organiseren valt behalve die vijf pasjes. Maar leggen we die nu op categorie, alfabet of toch op kleur? Keuzes… keuzes….

20161128_212844

Marie Kondo….

Ze zegt het. Dat je je tas leeg moet maken als je weer thuis bent. Om je tas te laten rusten. Ik doe dit niet omdat zij het zegt of om de tas te laten rusten maar omdat ik wat ik meeneem niet dubbel heb. Make up terug in de badkamer, drinkflessen in de keukenkastjes want die moeten ook mee naar school en de portemonnee in het ladenkastje. Ongeveer 1 minuten werk en wel zo overzichtelijk.

Dus.

Tegenwoordig ga ik hartstikke relaxed op pad met mijn rugzak met weinig erin.

Minimalisme in kinderkamers.

In onze eigen slaapkamer staat behalve een bed, een kledingkast en een wasmand niets en ik vind dat heel erg rustgevend.

Voor de kinderen is het ook fijn om te kunnen slapen in een redelijk prikkelvrije omgeving, maar ze hebben ook graag hun eigen kamer waar ze kunnen spelen. Zeker de oudste twee doen dat graag en dan is alleen een bed en een wasmand een beetje te spartaans. Bovendien moet ik die rottige Lego niet in de woonkamer. (nietsvermoedend op een lego-eentje staan… aaargh!)

Sommige kinderkamers staan tot de nok toe gevuld met speelgoedkasten, poppenhuizen, racebanen, speeltoestellen, muurschilderingen en trofast kasten met goed georganiseerde dingen. En hoewel dat ook heus heel erg mooi eruit kan zien getuige alle borden op pinterest met DE PERFECTE KINDERKAMER, vind ik het te veel van het goede.

Daarom hebben ze bij ons heus wel iets, maar niet te veel op hun kamers. Op de kamer van de oudste staat een vitrinekast met al haar schatten, een bureautje en een lage kast met d’r lego.

minimalisme-kinderkamer

minimalisme-kinderkamer1 vitrinekas Bij het ventje ook zoiets, minus de vitrinekast maar met wat plankjes voor foto’s en tekeningen.

minimalisme-in-kinderkamer20161110_083422Fietje is het zieligst, die heeft alleen een bed en een kastje 😉

minimalisme-kinderkamer-bedHet enige dat ze alle drie in overvloed plus een beetje meer hebben, zijn knuffeldieren, waarvan er absoluut geen een weg mag. Dat hebben ze van mij (ik kon de mijne pas wegdoen toen ik 27 was), dus ik begrijp ze en laat ze lekker.

Ik probeer te zorgen dat er geen bijkomen, hoewel ik dat lastig vind als ze me met van die grote blije stralende ogen staan aan te kijken omdat ze weer de liefste knuffel van de wereld hebben gevonden bij de kringloop. Daarom neem ik de kinderen niet meer mee als we langs de kringloop gaan 😉

En Toetje dan? Wel, we hopen dat we een wandje mogen zetten zodat zij straks ook een eigen ruimte heeft. Nu slaapt ze in een omgekeerd hemnes-bed op de overloop.

minimalisme-kinderkamer-babyMijn briljante tips voor een opgeruimde kinderkamer: (de mijne he, misschien werkt het helemaal niet zo bij jou. dat kan ook. hier werkt het wel zo. misschien heb je er iets aan. misschien ook niet. dat is ook prima. vrijheid blijheid. dus.)

  • Zorg voor genoeg bergruimte. Duh, maar het is wel erg makkelijk als jij of je kind niet steeds dingen moeten verschuiven om ergens bij te kunnen. Want, spullen organiseren is gewoon pokkewerk en het ontaardt snel in een rommel. Wat lege ruimte op de planken is erg makkelijk
  • Beperk speelgoed op de slaapkamer en houd het bij een paar favoriete dingen. Wat mij betreft geldt dat voor speelgoed in het algemeen.
  • Houd je in met kleuren, schilderijtjes en accessoires. Het is allemaal zo leuk maar het is een slaapkamer en geen discotheek.
  • Laat ze hun eigen kamer opruimen. Hier moeten ze dat in vakanties en in het weekend. Soms doen ze het al uit zichzelf. En dat gaat prima want er is niet heel veel om op te moeten ruimen.
  • Probeer echter niet een zwijnestal op te laten ruimen door of met een klein kind. Die ziet daar niet overheen en wil misschien ook nog alles houden. Ruim zelf op voor de orde en voor de opvoedkundig verantwoord samen met je kind. Dekens recht, knuffels in een mand, kleren in de wasmand enzovoorts…
  • Wat leesvoer is altijd goed natuurlijk. Maar een halve bibliotheek heeft een kind ook niet nodig, want daarvoor hebben we -duh- de bibliotheek 😉
  • Beperk het aantal meubels. Meubels trekken spullen en rommel aan, bij kinderen helemaal.
  • Voorkom schermpjes op hun kamer zo lang dat kan. Of gebruik schermtijd als pressiemiddel om ze hun kamer op te laten ruimen. Voor wat hoort wat 😉
  • Wees rigoureus. Is het elke keer weer een grafbende, doe dan alles wat slingert in een grote vuilniszak en stop die weg. Grote kans dat het kind het ook fijn vind als de rommel weg is. Dingen teruggeven kan altijd nog, maar je elke keer groen en geel ergeren en ruzie krijgen over rommel is zo zonde van de tijd en de energie! Onze kinderen spelen heel graag met knuffels, maar merkten ook pas een paar maanden later dat ik een groot deel naar de kelder gebracht had omdat die elke. keer. door hun kamers lagen.
  • Met een minimalistische garderobe voorkom je veel omgetrokken stapels kleding, kwijtgeraakte favoriete kleding en onnodig opbergwerk

20161110_083300Maar het belangrijkste is toch: weinig spullen. Er is wat mij betreft niets mis met speelgoed, zelfs niet met plastic speelgoed. (okee eigenlijk wel maar ik ben Don Quichotte ook niet altijd)

Het is alleen gauw (veel) te veel, met een compleet averechts effect. In plaats van gezellig spelende kinderen heb je dan speelgoedsoep makende overprikkelde kinderen die bij jou komen jengelen wat ze kunnen doen waarna jij gefrustreerd raakt door de chaos, prikkelbaar wordt en het ook niet meer leuk vindt, naar de ikea rijdt voor een nieuwe kast voor de rommel, die vervolgens weer rommel aantrekt en je begrijpt ‘m wel.

en dat geldt ook voor kinderspulletjes
en dat geldt ook voor kinderspulletjes

Goeie dingen wegdoen?

Mensen willen geen ‘goede’ dingen wegdoen omdat ze denken de spullen in de toekomst nodig te hebben of omdat ze er goed geld voor betaald hebben en het daarom zonde vinden.

58a1830197feb9115d878ba8d1d3db78Been there, done that…

Ik heb vroegah ook heel veel dingen weggedaan, niet met pijn in mijn hart maar wel lichtelijk misselijk van het geld dat ik weggooide.
Maar naar mijn idee deed ik dat niet op dat moment, maar al veel eerder. Toen ik tassen, jassen, schoenen, kleding en andere dingen kocht die ik niet nodig had en die ik weliswaar best leuk vond, maar niet ‘geweldig’ waardoor ik ze niet gebruikte.

Ga je die dingen ooit nog gebruiken? Ik denk het niet. Als je huidige dingen het begeven, ga je dan winkelen in de dozen op je zolder? Nee.

Het geld heb je verspild toen je het kocht, door het wegdoen ‘bevrijd’ je jezelf alleen maar van een last. Van schuldgevoel.

Je bent bang?

Het is vrij confronterend om te zien dat je echt slechte keuzes hebt gemaakt en geld over de balk heb gepleurd voor iets dat je niet langer dan een half uurtje leuk vond.
Ik denk dat veel mensen daar bang voor zijn en zichzelf daarom voorhouden dat ze de dingen nog wel gaan dragen of gebruiken. Ooit… Maar diep van binnen weet je dat je jezelf voor de gek houdt, natuurlijk.

429402c16f36a7c4914a8e0b84e2a63bHet is auw.

Als je schoenen koopt voor 100 euro en op marktplaats krijg je er een tientje voor, dan is dat balen. Maar hangend in je kast wordt het ook niet meer waard. ‘Je geld eruit halen’ ga je dan ook echt nooit meer doen, wat je ook probeert.

Je had het gewoon in de eerste plaats niet moeten kopen. Zie het maar als een dure maar wijze les. Eenmaal ontdaan van al die troep laat je al het overbodige in de winkels veel makkelijker voor wat het is, merk ik zelf.

Maar laat het gaan…

Heel veel dingen heb ik voor een zachte prijs op marktplaats verkocht. Koper blij, ik blij. Voor een paar dingen kreeg ik een goede prijs en voor al het overige hoop ik dat een kringloopwinkelaar er een goede vondst aan heeft gehad omdat dingen er zijn om gebruikt te worden en niet om voor de rest van hun leven opgeslagen te worden en uiteindelijk te worden weggeflikkerd omdat na 30 jaar ontbinden definitief niemand er meer iets aan heeft. Al krijg ik er weinig voor, het is in elk geval meer dan wanneer ik het niet verkoop.

Als een ander bovendien wat jij wegdoet, in een kringloopwinkel kan vinden hoeft ie het niet nieuw te kopen. Dat scheelt weer grondstoffen en milieubelasting.

Als wil dat je leven makkelijker wordt omdat je veel minder spullen hebt om te onderhouden, moet je ook ‘goede’ dingen wegdoen.

Echt, je krijgt je geld niet terug. Nooit meer. Helaas.  😉

De kosten van rommel

En al die spullen, die moeten natuurlijk ergens wonen. Dus zijn er complete zolders, garages, kamers en talloze kasten en handige schotten gewijd aan de troep. Als je berekent wat je huis je per vierkante meter kost en vervolgens eerlijk opmeet hoeveel van die ruimte is gereserveerd voor meuk weet je dat de uitspraak ‘het eet geen brood’ dus nergens op slaat. Het eet minstens een paarhonderd euro per maand, als je niet oppast.

Die ene keer dat je dan iets opnieuw moet kopen dat je in je enthousiasme hebt weggegooid is een schijntje daarbij vergeleken.

Voor je gemoed…

Maar het is niet alleen dat. Als je overal in je huis geconfronteerd wordt met het verleden, met dingen die je al lang niet meer nodig hebt, slechte keuzes die je hebt gemaakt en leuke dingen die echt niet meer terug gaan komen drukt dat zwaar op je gemoed.

Misschien ervaar je dat niet zo, net zoals dat je niet merkt dat je je eigenlijk best kl*te voelde, tot je echt gezond gaat eten. Je bent eraan gewend.

Alles zesdubbel

Al die keren dat je iets kocht, omdat je het andere kwijt was? Denk aan scharen, aardappelschilmesjes, hemdjes, sokken, mascara, nagelschaartjes, kaartspellen… Je komt ze tegen als je gaat ruimen. Maar wat fijn als je in het vervolg al je spullen kan terugvinden.

a5b796d094e45dae48c5757f46d60b1dEn denk aan de tijd die je gebruikt voor je spullen. Alles wat je overhoop moet halen als je iets uit je berging nodig hebt. Al die keren dat je het weer makkelijker ging organiseren. Al die dingetjes die heel de dag je aandacht vragen. Al. Die. Keuzes. Een fijn kledingstuk zoeken in een stapel net-niets die je vorige week nog zo netjes georganiseerd had. Je keukenla overhoop halen om de kurkentrekker te vinden. Om kwart over acht rondrennen omdat je de gymschoenen van je kind bent kwijtgeraakt in een grote berg meuk. Je benen breken over de zooi.

Natuurlijk zijn er ook mensen die stikgelukkig zijn met al hun spullen. Dat kan ook. En dat is fijn. Maar veel mensen zijn dat niet. Of ze zeggen van wel, maar duiden hun spullen aan als ‘zooi’, hun zolder en garage als ‘bende’ en de ruimte die ze in huis hebben als ‘opbergplek’. Dat zegt ook genoeg.

Dus.

28882e6722dcd7d7ee3454a72dfb3144 En dat is echt waar.

Nooit meer sokken kopen! (over darn tough sokken)

Bijna nooit meer. Is dat nu niet fijn?

Een paar maanden geleden bestelde ik bij trekkit twee paar sokken van Darn Tough, om te proberen. Het duurde even voordat we ze ontvingen, maar sindsdien zijn ze goed gebruikt. Het zijn erg dure sokken, maar hun geld meer dan waard zo belooft de maker.

Darn Tough sokken zijn:

  • Gemaakt in Amerika. Dus niet in China. Dat is sowieso al een plus. Vind ik. China Schmina.
  • Gemaakt van  o.a. merinowol van ethisch gehouden schaapjes uit Europa, Amerika en Australie.
  • Van heel goede kwaliteit: meer steekjes per cm2 dan gewone sokken waardoor ze stevig zijn en dus lang meegaan, maar niet dik aanvoelen
  • Levenslang gegarandeerd: als je er een gat in weet te krijgen krijg je een nieuw paar van ze
  • Verkrijgbaar in verschillende warmtes en voor verschillende activiteiten
  • Verkrijgbaar met blije printjes, of zonder.

Hoe zitten ze?

Dat ze hun geld waard zijn, klopt tot heden. Mijn eerste paar draag ik ongeveer twee keer per week, dus twee keer per week worden ze gewassen en gedroogd. Dat inmiddels drie maanden lang. En ze passen nog even goed en zitten nog even lekker als op dag 1.

Ik bestelde nog zes paar voor de man en voor mij. Voor elke dag van de week een paar. Cute. De andere (wollen) sokken die we nog hebben, dragen we op. Dat gaat vrij snel met standaard wollen sokken. Dat verschil merk je echt goed want daar heb je na een aantal maanden minder intensief dragen al flinke slijtplekken of lubberende boorden. Argh!

dsc06860

darn tough sokken
Wat een blijheid aan mijn voet!

Met de dikkere sokken heb ik echt warme voeten, soms te warm toen het nog wat zomerser was. Voor nu, met 5 graden en geen extra warmte van de zon in huis, zijn ze heel fijn. De wat dunnere sokken zijn echter ook prima voor nu en in de zomer. (Noorse zomer). Met deze sokken pas je prima in je blije laarsjes.

Rei

De laatste keer heb ik de sokken besteld bij rei.com. Ze hebben veel keuze en een flink aantal sokken was in de aanbieding, maar toen ze aankwamen in Nederland, moest ik er via DHL nog een leuk bedrag aan douanekosten over betalen. Dat is wel iets om rekening mee te houden, maar ook met dat meegerekend vind ik het de aanschaf meer dan waard.

Dus…

Voor sokken waar je als het goed is jaren mee doet en dus jaren plezier van hebt, is het een goede investering. Ze zijn fatsoenlijk geproduceerd, hebben een goede garantie en zitten heerlijk. Bovendien hoef je heel lang geen sokken meer te kopen en dat is fijn, omdat sokken kopen toch een van de suffere dingen is om te doen met je leven. Bijna net zo suf als stukjes schrijven over sokken.

Als je het geld er voor (over) hebt, zou ik het zeker doen!

Lekker kaal. (over spullen)

Strak wit en minimalistisch: ik vind het mooi! Mooi om naar te kijken en mooi voor mijzelf maar redelijk onhaalbaar en onpraktisch met nog vijf gezinsleden. Onwenselijk bovendien, want ik houd meer van gezinsleden dan van strak wit en minimalistisch. En man en kinderen die hebben nu eenmaal spullen.

dsc06864
Een kast met modelbouwspullen, vier kasten met cd’s, een kastje voor de lp’s, drie vitrinekasten met bootjes om maar eens wat te noemen

Toen we verhuisden, waren onze ‘gewone’ spullen in een paar uur overgezet. Kleding, keukenspullen, huishoudelijke meuk… lekker makkelijk!

Zelf heb ik ervoor gekozen om praktisch geen spullen te hebben. Als ik alles, van pinpas en paspoort tot fotoboeken, sieraden en kledingstukken bij elkaar optel, kom ik niet aan 80 dingen. De dingen die er niet zijn, zijn dus van mij 😉

Ons huis is niet leeg. Vind ik dan, maar na een jaar of 7 is mijn idee daarover misschien ook veranderd.

Dat we minder meuk dan het gemiddelde gezin hebben, zie je vooral in kastjes. Kasten opendoen zonder dat de halve inhoud eruit flikkert en tussen je spullen door kunnen kijken is erg rustgevend, vind ik.

Check me keukekassie.

dsc06874
spelletjes en het rookkastje
dsc06875
spelletjes en niks
dsc06873
verf, potloodjes, papier, kleine speelgoedjes en plantenzaden

Ik heb liever dat er in huis wat slingert (okee, eigenlijk niet) en dat de kasten vrij van overbodige troep zijn, dan een spic en span huis terwijl er allerlei overbodige nutteloze troep in kasten, achter schotten en op zolders resideert. ‘Je ziet er toch niets van? Nee, niet met m’n ogen maar ik weet dat het er is en dat vind ik vervelend. Het slingert niet fysiek, maar het slingert wel. In mijn hoofd.

Bewaar drastisch minder spullen voor ‘wat als’. Leg geen idiote voorraden aan. Stop met organiseren. Vertrouw erop dat je alles wat je nodig hebt, op de juiste tijd weer krijgt. Bewaar dezelfde spullen op een en dezelfde plek (batterijen, lucifers, haarspeldjes, winkeltassen, kamperspullen, knutselspullen, legosteentjes, pannen, belangrijke papieren etc.). Minder is beter. Houd alleen wat je graag gebruikt of echt nodig hebt. Voorkom dubbele dingen. Wees creatief met wat je hebt. Koop niet voor alles wat je ooit wil doen of maken een ander ding, maar doe met wat je hebt of leen iets.

En dit is leuk voor later. Voor die paar jaar dat de kinderen het huis uit zijn en we nog geen kleinkinderen hebben 😉

bron-littledesigncorner
bron: littledesigncorner.com