(Puber)dochters

Dus toen hadden we opeens drie dochters. Ook van die figuren. Ik zie er zo veel dingen in terug.
Gelukkig is zelfs de oudste nog relatief onschuldig maar toch: ik weet door wat voor dingen een meisje kan worden geplaagd. Door de buitenwereld en in haar hoofd.

Me zorgen maken over mijn uiterlijk doe ik al lang niet meer. Gek genoeg zorgde het krijgen van een kind ervoor dat ik me nog veel beter in mijn vel ging voelen. (Mijn zoon vindt het stikruig dat ik door hem die strepen op mijn buik heb.)

Als ik me wat vadsig voel vreet ik wat minder, daar komt het op neer 😉 En verder: ik word nu eenmaal ouder. Ik wil gezond en fit blijven maar ik hoef er niet uit te zien alsof ik een triatlon moet kunnen doen zonder dood te gaan.

Die hele jong-blijven cultus die in het leven geroepen is door cremeverkopers vind ik sowieso zum kotzen. Ja, laten we vrouwen een complex aanpraten omdat ze niet eeuwig 23 blijven, dat levert geld op!

Ik haatte mijn lijf toen ik jonger was. Mezelf. Ik kreeg ook geregeld te horen wat er niet goed aan me was. Niet met de bedoeling kwaad te doen, maar iemands slechte kanten benadrukken brengt nu eenmaal niet het beste in mensen naar boven. Maar haten, pijn doen en huilen maakt het nu  niet beter. Het duurde even voor ik dat doorhad.

Toen ik verkering kreeg met de man op mijn 17e, kreeg ik meer zelfvertrouwen. Hij zorgde ervoor dat ik me mooi voelde, vrouwelijk, volwassen, geliefd en al die shit. Doet ie nog steeds.

En nu heb ik dus drie meisjes, met die man.

Waarbij ik er alles aan doe om te zorgen dat ze zich nooit zo zullen voelen als ik. Ze zullen ongetwijfeld hun onzekerheden hebben, die ik op mijn beurt niet zie want ze zijn de allermooiste meisjes ooit.

Maar toch: ik zal ze begrijpen. In een wereld van opgepoetste instagramfoto’s en selfiesticks voelen ze zich vast niet anders dan ik toen ik de Fancy las destijds, met hun broodmagere modelletjes in onbetaalbare hippe kleding. (He, ik zie een parallel met de grotemensenwereld! Elle? Cosmo?)

Ik zal nooit gek of geheimzinnig doen over hun lijf en wat het doet. Ik zal er nooit anders dan positieve opmerkingen over maken. Ik zal ze volstoppen met gezond eten maar ook niet verhinderen dat ze kunnen genieten van niet zulke gezonde dingen.
Ze zien hun vader die hun moeder toch best wel op handen draagt en nooit een lullige opmerking heeft gemaakt of zal maken over haar of andere vrouwen. Zo lang hun kont niet uit hun broek valt trekken ze maar aan waar ze zich prettig in voelen.
Ik zal vertrouwen in ze hebben als ze ergens heen willen. Omdat ze sterk zijn.
Ik zal ze geen ‘hoer’ noemen omdat ze een weekendje weg willen met een serieus vriendje.
Ik leer ze (dat ze) sterk zijn en dat dat iets anders is dan een sixpackbuikje en een t-shirtje met die tekst. Ik vertel ze dat een leuke jongen hun mooiheid ziet als bonus en niet als trofee.

Ik zal begrijpen dat eventuele frustratie die ze botvieren op mij straks als puber, gewoon dat is en niet meer: frustratie. Een onstuimig groeiend brein maar niet op alle fronten even rap.

Een resultaat mede van gedwongen zijn om met 1500 leeftijdsgenoten samen te zijn in een kleine ruimte, met een paar saaie, volwassen oppassers, dagen lang.
Werk in uitvoering en laat maar betijen want het is niet persoonlijk.

Dat je hoopt dat er genoeg gezond verstand in zit dat ze niet met een dronken druiloor in een auto stappen maar mama of papa uit hun nest durven bellen.

Ik hoop dat ik een goede moeder ben. Dat is mijn enige onzekerheid.

Moederdag.

Ja, natuurlijk vind ik dat onzin. Niet Moederdag. Maar de handel eromheen. Wie heeft dat verzonnen?

De moeders die zeiden: ‘lieve kindertjes, omdat ik me het hele jaar de pl3uris werk voor jullie verwacht ik morgenochtend een flesje parfum, een obligaat bosje tankstationrozen en een verkeerde kleur lippenstift. Of nog erger, een Huishoudelijk Apparaat.

Oh nee, dat was De Commercie.

Commercie!

De bloemisten, de parfumverkopers en tegenwoordig ook de telecomboeren, kledingwinkels, slijters (das wel terecht trouwens) en de blokkers van deze wereld.
Moeders kan altijd wel een luchtverfrisser / ijsblokjesbakje / theekopje gebruiken. Niet dan? Ja toch.

Het idee van Moederdag vind ik lief. Het is toch ook leuk als je kinderen iets extra’s voor je doen. Zeker vroeger toen het leven nog harder was en de middelen schaarser. Ik kan echter niet van een vierjarige verwachten dat ie eens lekker dankbaar gaat zijn voor wat mama allemaal voor hem doet of laat.

Op school maakten ze eerst wel iets, toen weer niet. Geen idee, en het boeit me niet. Hier valt moederdag ergens op de druilerigste dag van november, geloof ik.

Elke dag is moederdag! *kuch*

Het gaat aan me voorbij en dat is prima want ze gooien me dood met tekeningen, kunstwerken, bosjes bloemen of dooie takken, afhankelijk van het seizoen.

Als ze op school iets maakten vond ik dat zo schattig. Ze lopen dan dagen te geheimschrijven en te hinten en zijn zo trots. En zo moet het toch ook zijn. Zelfgemaakt en met liefde.

Ze zijn ook al zo attent, mijn liefjes. Zit ik even buiten te niksen, komt de een mijn e-reader brengen, de volgende haalt mijn ugg-pantoffels en de derde trekt een fles witte wijn uit de koelkast en zet die voor mijn neus. Zonder dat ik een woord hoef te zeggen!

Ja, dat is toch beter dan beschuit met leverworst en laffe thee in je nest 😉

De herkomst van moederdag

Nee, moederdag is niet door de handel uitgevonden. Maar, hoe ironisch, bedacht door een vrouw die daarna heel haar leven tegen de vercommercialisering van deze dag geweest is.

Anna Jarvis wilde haar eigen moeder herdenken en eren en probeerde van deze dag een officiële feestdag te maken. Dat lukte is 1914.  Haar bedoeling was moeders en het moederschap te eren op deze dag.

Al snel werd het haar te commercieel en streed ze hiertegen.

Zelf had ze overigens zelf kind noch echtgenoot.

Over moederschap. Vaderschap. Ouderschap. Whatever

We wilden zelf kinderen. We wisten dat het een rotzooi zou worden op alle fronten, dat we slaap tekort zouden komen, dat het soms frustrerend zou zijn en dat we het ook niet wisten waar we mee bezig waren (zijn er mensen die dat wel weten? en bij wie alles gaat als gepland?)

Dat ze zo leuk en gezellig en lief en ontroerend zouden zijn, hadden we niet verwacht. Moet ik iets terug voor het feit dat ik ze opvoed? Nee, niet op die manier.

Ik verwacht niets…

Oh nee, dat klinkt zo verbitterd! 😉

Ik besef dat ik nieuwe mensen heb gemaakt. Geen kopietjes. Ook geen lege velletjes die ik naar believen kan beschrijven.

Ik hoop ze mee te geven dat je ook zonder materiële shit een erg gelukkig leven kan hebben. Iets dat ze misschien ook snappen als ze 35 zijn 😉

Ik waardeer het gewoon veel meer als ze om half twee ’s middags een fles wijn voor mijn neus zetten. En als de jongen naar me toekomst en zegt dat ik al zijn geld mag hebben ‘omdat jullie zo veel voor ons, de kinderen doen’ dan awwww ♥

Ja, dat is me toch meer waard dan dat ze als een stel gedresseerde apen naar de drogist rennen om mama te laten zien dat we mama…. ehm wat was het ook weer… oh ja, waarderen. Of ze nu 4 of 40 jaar oud zijn.

De conclusie….

Van wederom een goed geresearched en gebalanceerd stuk proza, is dat ik vind dat moeders en hun werk wel eens iets meer mogen worden gewaardeerd.

Daar had ik het nog niet over gehad. Maar dat vind ik wel! Waardering, niet eens in geld maar wel in waardering voor het opvoeden van de kinderen, het zorgen voor een gezin.

Als maatschappij met de politiek voorop geven we geen ene fuck om moeders als we vrouwen 10 weken na de geboorte van een kind weer laten werken, kinderopvang overlaten aan investeringsmaatschappijen en denken dat je je alleen kan ontwikkelen door te werken en elke andere keuze wegzetten als dom, ongeëmancipeerd en afhankelijk.

Want ja, we moeten natuurlijk allemaal zoete belastingslaafjes zijn onszelf ontplooien en moederschap is iets waar je zelf voor kiest en dan moet je zelf ook kijken hoe je het regelt, niet ons probleem, #okdoei

Deze conclusie is zo off topic!

Maar als we dat niet doen, is die hele moederdag farce helemaal precies dat. Een farce, een schijnvertoning en een teken dat we echt alles alleen nog maar in geld en spullen kunnen waarderen.

Dus kleutertjes: geef mama je grootste natte zoen, teken haar met van die stomme harkpoten, flikker je drinken eens een keer niet om, wees lief voor de kat en je broer of zus en ga ’s avonds lief slapen, nadat je haar hebt verteld dat ze de liefste van de wereld is. Want dat is ze ook.

En oudere kinderen: bloemen zijn goed. Drank ook. Bij voorkeur dus om half twee ’s middags.