Minimalistisch op pad

Ik herinner nog de tijd dat ik een tas met spullen had. Heel belangrijke spullen natuurlijk. Sleutels, portemonnee en telefoon nam ik mee. En ook heel veel onzin. Lippenbalsem, deodorant, elastiekjes, oude kauwgumverpakkingen, schuifspeldjes, papieren zakdoekjes, een verkruimelde cracker, morsige oogpotloodjes en tampons waar de verpakking inmiddels vanaf was gegaan door maanden lang onderin een tas wonen. Ik ruimde hem af en toe wel op. Als ik een nieuwe tas kocht ofzo.

Als je het jezelf lekker moeilijk wil maken moet je een enorme tas mee gaan sjouwen en hem tot de rand toe vol stoppen.

Vreselijk. Alleen al dat je je druk maakt om hem te verliezen, is zo vervelend. Steeds in de stress om die stomme tas! Of je hem niet vergeet, of er niets is uitgevallen terwijl het gewoon ergens onderop ligt.

Of dat iemand hem steelt. De poot van je stoel door de hengels steken op een druk terras, over je andere schouder dragen in een drukke winkelstraat… het maakt het leven niet relaxter. Gelukkig heb je daarvan hier geen last.

Een rugzak met niks!

Sinds een half jaar heb ik deze rugzak. Een Patagonia Black Hole. Ja, leuke naam. Ik ben er zo blij mee! Hij valt niet van mijn schouders als ik kindertjes opraap, er kan veel in en ’t is niet zo’n blij outdoor ding, hoewel ie daarvoor prima geschikt is. Er kan een laptop in en hij blijft van binnen droog, zelfs bij epische regenbuien.

20161128_213138Diepe bewondering voor de mensen die de verkoopfoto’s van dit ding hebben gemaakt trouwens.

Wat erin meegaat?

Dat hangt af van de situatie. Luiers en doekjes als we ver van de auto gaan want daar heb ik ook een voorraadje van die dingen liggen.
Klean Kanteen flessen met water. Als ik ze niet bij me heb, gaan de kinderen klagen over dorst, al heb ik ze voor vertrek nog zo goed gehydrateerd.
Telefoon. Als ik hem niet vergeet.
Iets te eten, afhankelijk van hoe ver we weg gaan.
We hebben maar 1 sleutelbos met een sleutel van het huis en de auto’s. Er is altijd wel een deur open, dus ik hoef me er niet druk om te maken. Als iemand hier naar binnen wil is het een kwestie van een schroevendraaier tussen de deur, dan sta je ook binnen. Fløtslåtjes hier op de deur.

Make up neem ik alleen mee als we ‘snel’ weg willen en ik heb nog niets op mijn hoofd. Soms prima, soms wil wel zichtbare wenkbrauwen en wimpers. De tijd dat ik met een complete schminckset rondliep…. hahaha. Ik vind dat nu best triest van mezelf. Who gives a shit!

Portemonnee. We hebben al tijden een gedeelde portemonnee. Want als de man weg is met de auto kan ik toch nergens heen om iets uit te geven 😉 Als hij langer weggaat, heb ik de Nederlandse pas hier.

Het is een klein dingetje en toch valt er nog heel veel in te organiseren. Er zijn nog minstens 18 zakjes en flapjes om dingen in te verstoppen. Maar waarom zou je. Lekker makkelijk, als er niets te organiseren valt behalve die vijf pasjes. Maar leggen we die nu op categorie, alfabet of toch op kleur? Keuzes… keuzes….

20161128_212844

Marie Kondo….

Ze zegt het. Dat je je tas leeg moet maken als je weer thuis bent. Om je tas te laten rusten. Ik doe dit niet omdat zij het zegt of om de tas te laten rusten maar omdat ik wat ik meeneem niet dubbel heb. Make up terug in de badkamer, drinkflessen in de keukenkastjes want die moeten ook mee naar school en de portemonnee in het ladenkastje. Ongeveer 1 minuten werk en wel zo overzichtelijk.

Dus.

Tegenwoordig ga ik hartstikke relaxed op pad met mijn rugzak met weinig erin.